Σου φαίνεται κομματάκι νοσηρό; Αηδιάζεις μήπως στην εικόνα ενός καλοδιατηρημένου μπάρμπα που περιφέρει μια φοιτήτρια της Νομικής και την πλασάρει σε διαφόρους; Αδιαφορώ για τη γνώμη σου! Εμείς περνούσαμε εξαιρετικά. Νιώθαμε κάπως σαν παιδιά που έχουν βρει τον τρόπο να μπαινοβγαίνουν στις ζωές των μεγάλων και να τις αναστατώνουν. Ξέραμε ότι όσο είχαμε ο ένας τον άλλον...
Όσο είχαμε ο ένας τον άλλον... Υποψιάζεσαι βέβαια τη μοναδική μου αγωνία. Ότι μια μέρα θα συναντούσε η Ρούλα κάποιον, ο οποίος θα κατόρθωνε να τη γοητεύσει αληθινά και να ανατρέψει τους κανόνες του παιχνιδιού μας. Την είχα βάλει να μου υποσχεθεί πως, αν ποτέ συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα καταδεχόταν να μου χρυσώσει το χάπι, πως θα εξαφανιζόταν ακαριαία και δεν θα ξαναέδινε ποτέ σημεία ζωής.
Κι εκείνη ωστόσο -όσο παράξενο κι αν ίσως σου φαίνεται- έτρεμε ακριβώς το ίδιο ενδεχόμενο.
Όταν ο Χωμενίδης είχε έμπνευση και κέφια... "Μα που τα βρίσκει", σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν πριν χρόνια διαβάζοντας χωρίς να χορταίνω τις ιστορίες αυτού του βιβλίου, το οποίο και διασκέδασα όσο λίγα. Ευρηματικότατα και απολαυστικά τα διηγήματά σε αυτό το βιβλίο. Μου έχουν λείψει τέτοια αναγνώσματα..
Δε λέω, η γραφή του είναι εύκολη, στρωτή, αλλά οι ιστορίες που έχει πλάσει είναι προκλητικά αδύνατες και αυτά που θέλει να δείξει εκνευριστικά για μένα. Δεν λέω άλλα, εκτός από το εξής: η "σύγχρονη" ιστορία του Χριστού περίπου στη μέση είναι για κλάμματα. Τόση δηθενιά ήταν εκνευριστική.