"Ναι, κύριοι... περάστε - προσοχή, μαντάμ, το τακουνάκι σας- περάστε ν' απολαύσετε τα δυνατά και τα υπέροχα. Μα τ' είν' ο κόσμος; Το θηριοτροφείο πέθανε, ζήτω το θηριοτροφείο! Άλλο τσίρκο εξεφύτρωσε με τέρατα και υπερτέρατα. Ορίστε, κύριοι, πλησιάστε. Πλησιάστε, δε δαγκάνει, απλώς σκοτώνει".
Οι "Βουρκωμένες μέρες" -το βιβλίο για το οποίο ο Μενέλαος Λουντέμης δικάστηκε το 1958, με αποτέλεσμα να απαγορευθεί η κυκλοφορία όλων των έργων του- διηγούνται ιστορίες ανθρωπιάς στο πιο απάνθρωπο πλαίσιο, το πλαίσιο του πολέμου και του εθνικού αλληλοσπαραγμού. Ο συγγραφέας στρέφει το βλέμμα του στις "παράπλευρες" συναισθηματικές απώλειες, εκτός του πεδίου των μαχών, μακριά από τα στρατόπεδα: ένα παιδάκι περιμένει άδικα τον μπαμπά του για να έρθει μαζί του κι ο Αϊ-Βασίλης, μια γιαγιά προσδοκά επί ματαίω τον εγγονό της να της μάθει τι είναι "θάλασσα", μια λεχώνα σκυλίτσα δεν ξέρει ποιο από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα που τη διεκδικούν να επιλέξει...
Μια σκληρή ιστορική εποχή ζωντανεύει αδρά από την πένα του Λουντέμη.
Menelaos Lountemis (Greek: Μενέλαος Λουντέμης) was the pen name one of the most important essayists in the Greek interwar period and post-World War II era. His pen name was inspired by his later homeland's river Loudias.
Για αυτό το βιβλίο ο Λουντέμης κατηγορήθηκε για έσχατη προδοσία και χωρίς δίκη, τον έστειλαν εξορία στον Άη Στράτη και άλλα ξερονησια. Το έψαξα πολύ, μιας που είναι σπάνιο, αλλά είχα τεράστια περιέργεια να μάθω τι ήταν αυτό που τους ώθησε να τον κυνηγούν. Νομίζω ότι αυτό ήταν όχι η απόλυτη απόδοση της σκληρότητας των δυνατών, αλλά η απλή περιγραφή της ηρεμίας και της αλήθειας που χαρακτήριζε τους αδύναμους. Η γραφή του είναι απέριττα συγκινητική και περιγράφει τερατώδεις σκηνές με απίστευτα ποιητικό ύφος. Το βιβλίο είναι διαχρονικά βαθύ κι αληθινό. Δυστυχώς.
Διηγήματα του Μενελάου Λουντέμη, όλα τους αναφέρονται στην εποχή του εμφυλίου πολέμου της Ελλάδας. Μικρά σπαράγματα ζωών κατεστραμμένων λόγω της πολιτικής και της φτώχειας. Το 1956 και αφού ο Λουντέμης είχε περάσει οκτώ χρόνια εξορία για τις αριστερές του ιδέες, μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί για αυτές τις 160 σελίδες διηγημάτων. Ο συγγραφέας στην απολογία του θα πει: "Ναι, είμαι ένοχος. Όχι για αυτά που έγραψα αλλά για αυτά που δεν έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για απλούς ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Δίπλα τους γεύτηκα και εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν." Μάρτυρας υπεράσπισης του Λουντέμη, ο Κώστας Βάρναλης. Για την ιστορία, ο Λουντέμης καταδικάστηκε σε απαγόρευση κυκλοφορίας των βιβλίων του. Αργότερα η χούντα του Παπαδόπουλου, του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια. Νιώθω τυχερή που μπορούμε και τα διαβάζουμε ελεύθερα χωρίς να στιγματιζόμαστε.
Μικρές ιστορίες από την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, όπου ο Λουντέμης με λίγες λέξεις, καθεμία από τις οποίες κρύβει ένα χείμαρρο από εικόνες,νόηματα και συναισθήματα, περιγράφει τις καταστάσεις και τον πόνο των ανθρώπων. Ένα "γιατί?..." που βασανίζει τον Λουντέμη πλανιέται ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου, προτρέποντας μας να σκεφτούμε το μάταιο,αδιέξοδο και τραγικό αλληλοσπαραγμό της τότε εποχής.
"Βάλε βουνά μπροστά. Πολλά βουνά. Βάλε δρόμο. Δρόμο μακρύ, που να παλιώνει ο άνθρωπο. Βάλε λογγά. Βάλε κρακούρα. Βάλε να κόψεις ένα ζευγάρι παπούτσια και να χύσεις ένα ποταμό ιδρώτα.. Και θα φτάσεις. Εκεί είναι η θάλασσα."