เริ่มต้นอ่านด้วยความคาดหวัง ก่อนค่อย ๆ โดนความผิดหวังทับถมเป็นชั้น ๆ จบด้วยความรู้สึกว่า อิ๊บอ๋ายแล้ว ดันซื้อมาทั้งชุด... เริ่มต้นก็ลางไม่ดีซะแล้ว แล้วที่เหลือละ ฮือ
เป็นผลงานของอวี๋ฉิงที่ไม่มีกลิ่นอายของอวี๋ฉิงอย่างที่เราคุ้นกัน ด้วยความที่เป็นผลงานแรก ๆ ของอวี๋ฉิงด้วยแหละ คิดว่าน่าจะเป็นช่วงที่ยังหาตัวตน ยังมีหลายอย่างที่ยังทำได้ไม่ดี และไม่ลงตัว
อ่านไม่ยากเลยค่ะ ตรงกันข้าม ง่ายจนเกินไปด้วยซ้ำ จนอยากจะขอร้องว่าช่วยทำให้เรื่องหนักแน่นน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยเถิด อันนี้มันช่างแสนเบาบาง ขาดเหตุผล และเลื่อนลอยจนเกือบจะว่างเปล่าเหลือเกิน
เริ่มต้นด้วยฉากนางเอกที่ปลอมตัวเป็นชายเข้ามาสอบเป็นบัณฑิตได้เป็นทั่นฮวาพบพระเอกครั้งแรก พระเอกก็จับพิรุธนางเอกได้ทันทีว่านางเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่ยอมปริปาก ปล่อยให้นางเอกเข้าใจผิด ๆ ว่าตัวเองปลอมตัวแสนจะแนบเนียน (ซึ่งก็อาจจะจริง เพราะในเรื่องมีพระเอกเพียงคนเดียวที่ดูออก) ส่วนพระเอกก็ได้แต่ระแวงว่านางเอกจะนำภัยมาสู่ตัวเลยไม่อยากไปยุ่งเกี่ยว แต่นางเอกเธอปักความเชื่อว่าถ้าอยู่กับพระเอกต้องปลอดภัยแน่นอน เลยพยายามหาทางยึดเกาะไว้ คนหนึ่งอยากหนี คนหนึ่งอยากหาที่พึ่ง ไป ๆ มา ๆ นางเอกดันไปเหยียบจุดตายพระเอกเข้าเลยเกือบได้ตายจริง พระเอกที่ดูเมตตาอารีมีอีกโฉมหน้าคือโหดอำมหิตคิดจะกำจัดนางเอกทิ้ง แต่นางเอกก็อาศัยไหวพริบบวกดวงยื่นข้อเสนอว่าตนจะคอยเป็นคนคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกายพระเอก สุดท้ายพระเอกก็ยอมปล่อยนางให้อยู่ข้างกาย เรื่องราวราบเรียบสลับวุ่นวายจนเวลาผ่านไปหลายปี เจออุปสรรค พระเอกเริ่มรู้ตัวว่ารักนางเอกฉันชายหญิง นางเอกเล่นตัวนิดหน่อย เจออุปสรรคอีกนิด สุดท้ายรักกัน แฮปปี้เอนดิ้ง
โอรู้สึกว่าผู้เขียนปักธงใส่ตัวละครมากไป แต่ไม่สามารถใส่เหตุผลมารองรับได้เพียงพอ หรือน่าเชื่อถือพอ พอทำได้ไม่ถึง อะไรที่ปักไว้ มันก็อ่อนยวบไปหมด
อย่างการที่บอกว่าพระเอกเป็นคนรักชาติบ้านเมือง รักมาก ยึดมั่นมาก ใครที่จะมาเป็นอุปสรรคต่อแผนการฮีไม่ลังเลที่จะกำจัดทิ้งหมด มุ่งมั่นแบบประหลาด ๆ พอเรื่องอธิบายเหตุผล เราก็อ่านแบบ ฮะ แค่เนี้ยเหรอ
อย่างการที่นางเอกเสี่ยงตายปลอมตัวเป็นผู้ชายมารับราชการ สุดท้ายมาทำตัวชิล ๆ อยู่ไปวัน ๆ บอกว่านางฉลาดแต่เป็นคนขี้เกียจ ขี้เกียจทุกอย่าง ชอบกิน แต่ขี้เกียจตื่น ชอบของดี ๆ แพง ๆ แต่ขี้เกียจหาเงิน สมองดีแต่ขี้เกียจใช้สมอง ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย กิน ๆ นอน ๆ ให้พระเอกคอยซัพพอร์ต อ่านแล้ว แบบ... นางมาทำอะไรเนี่ย ซึ่งในเรื่องก็เฉลยเหตุผล ซึ่งในสายตาโอ ก็พอฟังได้ แต่น้ำหนักมันน้อยมากเมื่อเทียบกับช่วงเวลาที่เธอทิ้งตัว
บอกพระเอกฉลาดมาก นางเอกฉลาดมาก แต่วิธีคิด การกระทำ มันไม่ไปด้วยกันเลย
บอกพระเอกโหด ชนิดที่ว่าพระเอกจะฆ่านางเอกหลายรอบ แต่บทจะดี ก็คือดีแบบปล่อยให้นางทำตามใจ พะเน้าพะนอนางสุด ๆ แบบที่ชวนสงสัยว่านางเอกไปป้ายยาอะไรพระเอกไว้
บอกนางเอกเป็นคนเดียวที่อ่านพระเอกออก เข้าใจพระเอก พระเอกเลยรู้สึกว่านางเอกพิเศษ แต่บทมันไม่มีอะไรชวนให้เรารู้สึกพิเศษแบบที่พระเอกรู้สึกเลย
เรื่องไม่มีพัฒนาการของตัวละคร มีแต่อะไรไม่รู้ที่ยัดมาใส่แบบงง ๆ กระโดดไปกระโดดมา วุ้ย การสร้างเรื่องน่ะ ไม่ใช่อะไรง่าย ๆ อย่างแค่พูดอะไรลอย ๆ ชี้นิ้วส่ง ๆ แล้วคนอ่านจะพยักหน้าคล้อยตามหรอกนะ
โอจดมาเลย ณ บทที่ห้า (เวลาในเรื่องคือผ่านไปสามปี) ทุกอย่างยังเหมือนย่ำอยู่กับบทแรก คือ 1. พระเอกเสียดายที่นางเอกเป็นเป็นผู้หญิง (ไม่งั้นนะ นางต้องรับราชการสร้างชื่อให้สำนัก สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ บลา ๆ ) 2. โอ๊ะ ฆ่านางดีกว่า (อยู่ไปก็รังแต่จะทำให้วุ่นวายและเสียเรื่องนะแม่นาง) 3. นางเอกบอกกับตัวเองว่าพระเอกไม่มีทางรู้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิง (ก็ฉันช่างเป็นสุดยอดนักปลอมตัว ยังไม่เคยมีใครจับได้เลยนะยะ พระเอกจะจับได้ไง)
มีเปิดตัวละครที่น่าจะเป็นพระเอกในเรื่องถัด ๆ ไปด้วย ก็ตามชื่อชุดแหละ คุณชายสกุลเนี่ย น่าจะเป็นน้อง ๆ พระเอกเรื่องนี้ คือพระเอกเรื่องนี้เป็นพี่คนโต แต่บทเปิดตัวละครก็ทำได้ไม่น่าสนใจ หรือรู้สึกว่ามันจะเป็นเนื้อเดียวกันแต่อย่างใด
สรุปคือโอผิดหวัง น้ำหนักเหตุผลน้อย ตัวละครไม่มีพัฒนาการ ไม่น่าเชื่อถือ ไม่มีเสน่ห์ ไม่น่าจดจำ ในแง่ของความสัมพันธ์ความรักกันก็อ่อน 1 ดาว