Het jeugdboek ’Dat heb ik weer! Ruzie met mijn BF, love troubles en een big surprise’ is het vijfde deel uit de populaire ’Dat heb ik weer!’-serie van Carry Slee. Het boek vertelt over de veertienjarige Britt die met veel ‘tienertroubles’ tegelijk te maken krijgt: ruzie met haar beste vriendinnen, manipulatief meidengedrag, problemen met haar vriendje (de ‘hunk’ Dave), gescheiden ouders die misschien weer samenkomen, een broertje dat in de problemen zit met ‘foute’ gasten; het is nogal wat!
De hoeveelheid aan problemen die tegelijkertijd spelen is wat mij betreft een beetje een ‘overkill’. Je raakt pas net betrokken bij het ene probleem en het volgende probleem kondigt zich alweer aan… Hierdoor komt de emotieve functie van het boek niet zo goed tot zijn recht: de schrijver probeert wel gevoelens op te roepen bij de lezer (van o.a. medeleven, verdriet, blijdschap, afschuw), maar door de abrupte overgangen van de ene situatie naar de andere situatie, lukt het niet goed om je echt in de verschillende situaties en dus in de gevoelens van de hoofdpersoon te kunnen verplaatsen.
Naast de emotieve functie zie ik de zingevende functie terug in het boek: het boek laat je nadenken over de dilemma’s waarvoor Britt komt te staan. Moet ze haar ouders wel vertellen over de problemen van haar broertje of niet? Moet ze haar vriendje wel vertellen over de problemen met haar vriendin Puck of niet? Hoe moet Britt omgaan met Sanne, een zogenaamde vriendin die roddels over haar verspreid via internet? Via een blog van Britt reageren online-vrienden op deze dilemma’s, ze geven commentaar en tips. Doordat de volgers verschillende reageren op Britt haar dilemma’s, krijgt de lezer verschillende visies op haar problemen mee.
Britt besluit om zelf contact te zoeken met de ‘foute gasten’ die haar broertje afpersen en de situatie op te lossen. Daarnaast besluit ze om samen met vrienden een vernederende wraakactie te plannen om Sanne terug te pakken. Beide acties lopen helemaal goed af: de foute jongens worden opgepakt en de wraakactie lukt helemaal (op de gevoelens van Sanne wordt verder niet ingegaan). Als jonge lezer zou ik hierdoor kunnen denken: als er problemen zijn met foute gasten, kan ik daar gewoon zelf op afgaan en komt het vast goed. En: als een vriendin mij iets naars flikt, dan neem ik gewoon wraak en voel ik me daarna weer beter. Is dit de zingevende boodschap die Slee wil meegeven? Ik betwijfel het…
Ik ben kritisch over dit boek, omdat het dus verkeerde signalen kan geven (zoals hierboven beschreven). Daarnaast miste ik dus diepgang door het grote aantal ‘vluchtige’ problemen die snel achter elkaar volgen. Verder vond ik persoonlijk de overmaat aan ‘hippe’ woorden enigszins storend. Ik weet heus wel dat jongeren jongerentaal kunnen gebruiken, maar na elke drie woorden een Engels woord gebruiken lijkt me wat overdreven. Het komt hierdoor wat ‘geforceerd hip’ over.
Erg enthousiast ben ik dus niet over dit boek. Het leest echter wel makkelijk weg en wordt niet saai, doordat er continu wat gebeurt. Ik denk hierdoor dat het zeker een ontspannende functie kan hebben voor jongeren. Dat is dan wel weer positief!