Tom mistrzowskich opowiadan laureata ubieglorocznej nagrody Nike Trzynascie znakomitych tekstow skladajacych sie na przewrotna sage rodu Dudow Precyzja realistycznego opisu splata sie tutaj z elementami fantastycznymi nawiazujacymi do ludowej mitologii i duchowosci a umiejetnie odwzorowana gwara tworzy uniwersalny lecz po gombrowiczowsku odksztalcony obraz wsi Pantalyk zostal wydany po raz pierwszy przez wyd Czytelnik w 1970 roku Proza trzydziestoczteroletniego wtedy autora zaskakuje dojrzaloscia a z perspektywy czterech dekad od wydania czyta sie ten zbior jako wyjatkowo ciekawy przejaw realizmu magicznego Marian Pilot ur1936 powiesciopisarz i nowelista autor sluchowisk dziennikarz i scenarzysta filmowy dzialacz ludowy zaliczany jest do tworcow nurtu wiejskiego choc z silna gombrowiczowska sklonnoscia do groteskowej deformacji turpistycznej nadekspresji Laureat Nagrody NIKE za wydana w WLu powiesc Pioropusz
U zarania roku, w którym - decyzją naszej "Izby Mędrców" (czytaj: Senatu) - Polacy nie będą oficjalnie czcić Leśmiana, czytam kolejną książkę "Leśmiana polskiej prozy" :)) Serio, serio. Wystarczy uważnie wczytać się w tę śpiewną frazę, zagłębić w niezwykłą językową fantazję autora. Zgoda - nie wszystkie opowiadania trzymają podobny poziom. Ale te lepsze rekompensują braki słabszych. Trudna - bo konia z rzędem temu, co każde słowo, nazwę czy zwrot w lot pojmie! - ale niezwykle przyjemna lektura.
Typowy Pilot. Ludyczne przaśno-absurdalne przypowieści w zmiennych proporcjach. Trochę w stylu "Panien szczerbatych". Mniej gwary, akcja linearna, bez dziesiątek stron wewnętrznych monologów bohaterów (niektóre książki Pilota jak np. Osobnik czy Zakaz zwałki praktycznie nie mają dialogów, przynajmniej w klasycznym rozumieniu). Ze zbioru poleciałbym: Udar, Szubienicznik, Przemysł. W trzech ww. proporcje groteski i rustykalnych klimatów dobrze wymieszane, przynajmiej jak na mój gust.
Nie każde opowiadanie jest jednakowo dobre i ciekawe. Czasami zdaje się, że chodzi pisarzowi tylko i wyłącznie o wysłowienie zdarzeń opisanych w gwarze chłopskiej, która mnie osobiście nie do końca jest znana mimo dziadków w Wielkopolsce.