Marieke heeft een man, kinderen, een leuke baan en ze verhuist naar een koophuis dat naar haar smaak wordt verbouwd. Maar juist nu speelt de plotselinge dood van haar vader een grote rol en het besef dat ze, nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, binnenkort wees zal zijn treft haar als een mokerslag.
Doordat ze plotseling zowel voor haar kinderen als voor haar moeder moet zorgen, en ze afscheid moet nemen van haar rol als kind, raakt Marieke in een identiteitscrisis. Vragen over de geschiedenis van haar vader komen naar boven. Hij werd door de buitenwereld gezien als een begaafde, charmante man met veel humor. Zijn gezin werd echter geconfronteerd met zijn andere, duistere kant vol diepe depressies. Een ontroerende zoektocht naar de geheimen uit het verleden volgt, met een verrassende ontknoping.'
Er loopt echt teveel door elkaar dat ik telkens even niet snapte op welk punt we nu zaten. Daarentegen pakte het verhaal me ook totaal niet en vond ik het gewoon saai.
Ik vind dit boek bij momenten ontzettend sterk, maar het wordt verzwakt door de extra verhaallijnen, overbodige personages en randinformatie. De manier waarop het hoofdpersonage na het overlijden van haar moeder opnieuw op zoek moet gaan naar haar identiteit en haar rol binnen de familie is goed uitgewerkt. Dit hoofdverhaal is aangrijpend geschreven en wordt nooit melodramatisch. Het hoofdpersonage raakt verstrikt in een kluwen van vallen en opstaan, van worstelen met herinneringen en van het wel willen maar niet meer kunnen opnemen van verantwoordelijkheden. De structuur en dubbele verhaallijnen deden telkens weer afbreuk aan de zorgvuldig opgebouwde sfeer en karakterisering. Ook de proloog en epiloog komen te geforceerd over om geloofwaardig te zijn. Dat is erg jammer, want het zorgt voor een boek dat voor mij te onevenwicht boek is om aan anderen aan te raden.