Inge, een jonge getrouwde vrouw, wordt door twee marokkanen aangerand op het perron van de Brusselse metro. Een knappe man schiet haar te hulp. Ze doet geen aangifte bij de politie. Ze kan haar redder niet uit haar hoofd zetten, ze is op slag verliefd geworden op hem.
Dit gegeven vind ik nogal vergezocht. Ik denk dat als je 's avonds laat zo brutaal aangerand wrodt, zelfs op de sporen geduwd wordt en er toch wat blutsen en builen aan over houdt, je niet denkt aan verliefd worden. Ik denk dat de pijn, de vernedering, de schrik wel genoeg zijn om je mee bezig te houden.
Het is niet Alex, de redder, die Inge terug probeert te contacteren, het is zijzelf die op zoek gaat naar Alex. En dan begint de miserie.
Ik vind heel deze opzet onvoorstelbaar naïef, Inge is tenslotte een getrouwde vrouw met een kind die op een kantoor werkt bij een groot bedrijf in een prominente job.
Ik heb verder gelezen, omdat ik het verhaal wilde lezen, en het werd uiteindelijk toch nog leuk vanaf het moment dat schele Pierre opdook.
Dus, het verhaal zelf vond ik maar zozo, het laatste deel vond ik spannend en heb ik in één ruk uitgelezen.