Geert, Mo, Sontje en Santino zijn rotjongens. Ze zitten alle vier veilig opgeborgen achter de hoge muren van een jeugdgevangenis. Als je over ze leest in de krant denk je: fijn, die zijn we weer voor even kwijt. Achter die hoge muren,waar ze soms voor jaren zitten, lijken ze overgeleverd te zijn aan justitie, aan therapeuten en aan groepsleiders die er het beste van proberen te maken, maar in de praktijk zijn ze vooral overgeleverd aan zichzelf en aan elkaar. Er wordt veel over ontspoorde kinderen geschreven en gesproken, maar nooit hoor je hun eigen stem. Nooit hoor je wat zijzelf nu eigenlijk te zeggen hebben. Bibi Dumon Tak ging daarom aan het werk en zocht de jongens zelf op. Ze vertellen hun eigen verhaal met hun eigen woorden. Zo krijgen de weggeborgen kinderen een gezicht. En de hulpverleners staan voor één keer niet op de voorgrond. De gesprekken vinden plaats binnen de muren van verschillende inrichtingen, maar ook daarbuiten,want op een dag mogen de rotjongens weer naar huis. Kinderen die zijn ontspoord hebben niet van tevoren gedacht: ik ga mezelf eens lekker van de rails af rijden. Nee, het is ze overkomen, ook al waren ze er zelf bij. Het kon gebeuren omdat er thuis geen rugdekking was. Geen veilig station om van te vertrekken, of om aan te komen.
Interessant inkijkje in de wereld van de jeugddetentie. Benoemenswaardig hoe de schrijver echt de ‘rotjongens’ zelf aan het woord laat en zonder oordeel hun leven laat beschouwen. Boek leest als een lang krantenartikel.
Aangrijpend, eerlijk verhaal over het jeugdstrafrecht. We hebben geen goed antwoord op de hulpvraag van deze jongeren. Hun verhaal is sterk neergezet door Bibi Dumon Tak. Ze zijn daders en tegelijk ook slachtoffers van een moeilijke thuissituatie, een hard straatleven en andere slechte invloeden. Zien we ze nog als mens, of alleen maar als probleem? Mooi hoe Bibi alleen de jongeren met (bedachte) naam noemt, en alle personen op hen heen alleen als persoon in een functie beschrijft. Dat maakt duidelijk dat het om de stem van de jongens en meisjes gaat.
Rotjongens is een boek waarbij je vanaf het begin al weet dat er geen happy end zal zijn. Tijdens het lezen hou je echter toch de hoop. Het laatste hoofdstuk "alle rotjongens op een rijtje" trekt je weer terug de realiteit in: in de echte wereld heeft ook niet alles een happy end.
Heel bijzonder boek. De stem van de "rotjongens" - jongeren in jeugdinrichtingen - wordt hier zonder blad voor de mond vertolkt. Schrijnend en ontzettend interessant. Bovendien een perspectief dat niet vaak wordt meegenomen in de berichtgeving over de betreffende jongeren. In een ruk uitgelezen.
Deze vrouw kan zo goed schrijven, dit is er ook weer eentje! Schrijnende levens, schrijnende uitkomsten, schrijnende juridische systemen. Steengoed de stem van de rotjongens en rotmeisjes vertolkt.
Je krijgt een klein beetje een idee wat er allemaal meespeelt bij de jongens die jeugddetentie hebben gekregen en hoe ze daarmee omgaan of zichzelf kunnen helpen om zich hiervan los te maken