What do you think?
Rate this book
Spiegelbeeld
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
May 15, 2022
Het is een prachtig boek. Het sleept je heel erg mee in het verhaal. Het probleem hiermee kan zijn dat als je met dit soort gebeurtenissen heftig reageert je niet te lang achter elkaar kan lezen (dit probleem had ik zelf bij sommige stukjes), maar verder is het een prachtig boek!!
August 28, 2014
Spiegelbeeld vertelt het aangrijpend verhaal van Sharmeela de Roo, een meisje van Pakistaans en Nederlandse afkomst, die kampt met anorexia. Haar ouders zijn gescheiden. Haar vader heeft er een nieuwe vriendin bij. Haar moeder begrijpt Sharmeela niet. Ook haar broer en vader kunnen niets met haar ziekte. Sterker nog haar vader weigert te geloven dat Sharmeela anorexia heeft.
Thuis sloot ik mezelf op. Letterlijk en figuurlijk. Ik had geen behoefte om met iemand te praten. Als mijn moeder vroeg hoe het op school was gegaan, kreeg ze steevast hetzelfde antwoord: ‘oed hoor. Niets bijzonders.’En dat altijd oké, ze vroeg nooit door. Dat kwam pas veel later, toen sommige problemen gingen opvallen. “
Haar ziekte wordt op den duur zo erg dat haar school er onder lijdt. Ze wordt naar een kliniek gestuurd. De ziekte neemt letterlijk bezit over haar. Het neemt zoveel bezit over haar dat ze denkt aan zelfmoord. Uiteindelijk mag Sharmeela de kliniek verlaten. Ze trekt in bij een vriendin. Algauw is ze van mening dat ze wel welkom is bij haar vriendin en haar moeder. Met haar eigen moeder kan ze het totaal niet vinden. Sharmeela en haar moeder zijn tegenpolen. Haar ziekte wordt op den duur zo erg dat ze ondergewicht krijgt.
Je had vandaag niets moeten eten, Shar. Zie je nou hoe gigantisch dik je wordt? Kijk dan naar je buik, kijk dan naar het vet. En dan je benen! Een olifant is er niets bij. Ze zijn vies, walgelijk. Dat je dat zelf niet ziet!Je bent stom. Stom en dik. Een koe. Je verdient het heelmaal niet om mooi te zijn of vrienden te hebben. Niemand wil iets met jou te maken hebben. Kun je het ze kwalijk nemen? Ik had een hekel aan mijn gedachten. Ze waren hard, grof en verdraaiden de waarheid. Maar ik geloofde ze. Ik geloofde elke woord en elke zin. En als ik mezelf in de reflectie van een etalage voorbij zag lopen hoorde ik ze door elkaar praten. Soms fluisterend maar altijd aanwezig. Voor mezelf was ik keihard, of het nou om mijn uiterlijk ging of om mijn schoolprestaties. Een lage voldoende was niet genoeg. Dat moest minstens een acht zijn. Tandenknarsend propte ik het resultaat van het proefwerk in mijn tas. Het was veel te laag gewaardeerd. Ik ben stom. Iedereen begrijpt het, behalve ik. De stemmen vooral mijn eigen stem, putten mij emotioneel volledig uit. “
lees verder op: http://vbnow.nl/2014/08/28/aangrijpen...
Thuis sloot ik mezelf op. Letterlijk en figuurlijk. Ik had geen behoefte om met iemand te praten. Als mijn moeder vroeg hoe het op school was gegaan, kreeg ze steevast hetzelfde antwoord: ‘oed hoor. Niets bijzonders.’En dat altijd oké, ze vroeg nooit door. Dat kwam pas veel later, toen sommige problemen gingen opvallen. “
Haar ziekte wordt op den duur zo erg dat haar school er onder lijdt. Ze wordt naar een kliniek gestuurd. De ziekte neemt letterlijk bezit over haar. Het neemt zoveel bezit over haar dat ze denkt aan zelfmoord. Uiteindelijk mag Sharmeela de kliniek verlaten. Ze trekt in bij een vriendin. Algauw is ze van mening dat ze wel welkom is bij haar vriendin en haar moeder. Met haar eigen moeder kan ze het totaal niet vinden. Sharmeela en haar moeder zijn tegenpolen. Haar ziekte wordt op den duur zo erg dat ze ondergewicht krijgt.
Je had vandaag niets moeten eten, Shar. Zie je nou hoe gigantisch dik je wordt? Kijk dan naar je buik, kijk dan naar het vet. En dan je benen! Een olifant is er niets bij. Ze zijn vies, walgelijk. Dat je dat zelf niet ziet!Je bent stom. Stom en dik. Een koe. Je verdient het heelmaal niet om mooi te zijn of vrienden te hebben. Niemand wil iets met jou te maken hebben. Kun je het ze kwalijk nemen? Ik had een hekel aan mijn gedachten. Ze waren hard, grof en verdraaiden de waarheid. Maar ik geloofde ze. Ik geloofde elke woord en elke zin. En als ik mezelf in de reflectie van een etalage voorbij zag lopen hoorde ik ze door elkaar praten. Soms fluisterend maar altijd aanwezig. Voor mezelf was ik keihard, of het nou om mijn uiterlijk ging of om mijn schoolprestaties. Een lage voldoende was niet genoeg. Dat moest minstens een acht zijn. Tandenknarsend propte ik het resultaat van het proefwerk in mijn tas. Het was veel te laag gewaardeerd. Ik ben stom. Iedereen begrijpt het, behalve ik. De stemmen vooral mijn eigen stem, putten mij emotioneel volledig uit. “
lees verder op: http://vbnow.nl/2014/08/28/aangrijpen...
March 12, 2013
I've had this book lying around for a while now and I have to say I'm happy I didn't read it earlier. Sharmeela de Roo has had anorexia and while her problems were very different from mine, some things did remind me of my own problems in the past. I never had anorexia though.
In this book Sharmeela de Roo describes her youth, the problems she had before the anorexia started getting a hold of her, how she felt when she was totally in the grip of the disease and how she recovered.
It was a long process and she has been through some tough times so I'm glad that she hung in there and got better.
In this book Sharmeela de Roo describes her youth, the problems she had before the anorexia started getting a hold of her, how she felt when she was totally in the grip of the disease and how she recovered.
It was a long process and she has been through some tough times so I'm glad that she hung in there and got better.
June 10, 2014
Respect voor Sharmeela om op deze manier haar verhaal te laten vertellen door Natasza Tardio.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews