What do you think?
Rate this book
Geen gewoon Indisch meisje
De zusjes Sonja en Zon zijn in vele opzichten elkaars tegenpolen. Vooral de manier waarop ze met hun afkomst omgaan. Sonja is aangepast aan Holland en wil dan ook niet herinnerd worden aan haar Indische afkomst. Zon daarentegen droomt weg bij verhalen van haar vader over vroeger.
In Geen gewoon Indisch meisje laat Marion Bloem de spanningen zien tussen de Indische thuisomgeving en de Hollandse buitenwereld. Maar vooral heeft Marion Bloem met deze roman een krachtige stem gegeven aan de tweede generatie Indische Nederlanders.
In Geen gewoon Indisch meisje laat Marion Bloem de spanningen zien tussen de Indische thuisomgeving en de Hollandse buitenwereld. Maar vooral heeft Marion Bloem met deze roman een krachtige stem gegeven aan de tweede generatie Indische Nederlanders.
136 pages, ebook
First published January 1, 1983
18 people are currently reading
240 people want to read
About the author
Marion Bloem
81 books26 followersGeboren 24 augustus 1952 te Arnhem. Kind van Indische ouders die in december 1950 naar Nederland zijn gekomen. Lagere school te Soesterberg. Opleiding: HBS-A te Amersfoort. Afgestudeerd als klinisch psychologe in 1978 te Utrecht.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
October 13, 2024
Inhoud: Een meisje worstelt met het besef dat zij zichzelf, haar verleden, haar culturele achtergrond altijd verloochend heeft. Aan de hand van gebeurtenissen, herinneringen en verhalen probeert zij erachter te komen wie zij is. Zij maakt twee reizen naar Indonesië, de eerste samen met haar Hollandse vriend, de tweede - na de dood van haar vader - samen met haar moeder. Om haar verwarring en verscheurdheid zo scherp mogelijk weer te geven heeft Marion Bloem de hoofdfiguur opgesplitst in twee meisjes die elkaars tegenpool zijn: het hartstochtelijke zusje, bij wie elk nieuw inzicht tot nieuwe obsessies leidt en het onverschillige zusje, dat haar maatschappelijke ambities niet door haar emoties laat dwarsbomen.
Waardering:
Het is lang geleden dat ik het boek heb gelezen. Ik weet wel dat ik het gevoel had dat Bloem over mij vertelde. Ik ben dan nog nooit naar Indonesië geweest, maar ook ik heb met twee culturen te maken. De cultuur van mijn ouders en de westerse cultuur. Op dit moment zou ik niet weten hoe ik zou reageren op het boek. Maar toen zou ik het boek 4 sterren hebben gegeven omdat het zo dichtbij komt. Dus daar houd ik me even voorlopig aan.
Overige boekinformatie:
Uitgeverij: Maarten Muntiga BV (Rainbowpocket)
Isbn: 90.6766.013.2
238 pagina's
Waardering:
Het is lang geleden dat ik het boek heb gelezen. Ik weet wel dat ik het gevoel had dat Bloem over mij vertelde. Ik ben dan nog nooit naar Indonesië geweest, maar ook ik heb met twee culturen te maken. De cultuur van mijn ouders en de westerse cultuur. Op dit moment zou ik niet weten hoe ik zou reageren op het boek. Maar toen zou ik het boek 4 sterren hebben gegeven omdat het zo dichtbij komt. Dus daar houd ik me even voorlopig aan.
Overige boekinformatie:
Uitgeverij: Maarten Muntiga BV (Rainbowpocket)
Isbn: 90.6766.013.2
238 pagina's
June 29, 2025
Marion Bloems roman Geen gewone Indische meisje is zonder twijfel een rijke, gelaagde vertelling over identiteit, koloniale erfenis en innerlijke verscheurdheid. Toch wordt deze thematische diepgang gehinderd door de complexe en soms verwarrende structuur van het verhaal. Hoewel de onderwerpen fascinerend en belangrijk zijn, vraagt het boek veel van je als lezer – misschien wel té veel.
Moeilijke structuur, gelaagde inhoud
De roman is opgebouwd uit drie delen (Vader – Moeder – Boy), omlijst door een proloog en epiloog. Deze indeling lijkt logisch, maar de voortdurende wisseling tussen innerlijke stemmen (Zon en Sonja), flashbacks, reizen, brieven en symboliek maakt het verhaal bij vlagen onoverzichtelijk. Het onderscheid tussen realiteit en gedachtewereld is niet altijd helder, wat bijdraagt aan de vervreemding – wellicht bewust, maar ook belastend voor de lezer.
Rauw en echt: thema’s die raken
De kracht van het boek ligt in de manier waarop Bloem laat zien wat het betekent om tussen culturen te leven. De uitsluiting die Zon ervaart – op school, in relaties, binnen de kunstwereld – komt schrijnend dichtbij. De scène waarin ze als kind wordt weggestuurd omdat ze “zwart” is, is even kort als aangrijpend. Zulke momenten geven het boek urgentie en emotionele kracht. Ook de symboliek van de kris – als erfstuk, als culturele last, als ultieme daad van zelfvernietiging – is ijzersterk. Dat Zon deze kris steeds dichter op haar lichaam draagt, en hem uiteindelijk gebruikt om een einde aan haar leven te maken, onderstreept de centrale tragiek van het verhaal: een identiteit die niet te dragen is.
Geen heldin, maar een tragische figuur
Zon is geen gewone Indische meisje – ze is geen stereotype, geen slachtoffer met een pasklare oplossing, maar een vrouw die uiteenvalt in verlangen, pijn en culturele botsingen. Haar artistieke aard maakt haar extra kwetsbaar; waar Sonja kiest voor aanpassing en zekerheid, durft Zon juist te voelen, te zoeken – maar vindt nergens echt houvast. Die psychologische diepgang is indrukwekkend, maar soms ook beklemmend.
Geen gewone Indische meisje is een belangrijke roman over biculturele identiteit, koloniale sporen en de destructieve gevolgen van uitsluiting. De thematiek is aangrijpend en de symboliek doordacht. Toch krijgt de roman van mij drie sterren: niet vanwege een gebrek aan inhoud, maar omdat de vorm – de complexe structuur, de gelaagdheid zonder duidelijke lijnen – het leesplezier belemmert. Een ontroerend, maar ook moeizaam boek, dat zijn impact pas echt toont als je de puzzelstukjes met geduld weet te leggen.
Sterke punten
Thematiek, symboliek, emotionele impact
Zwakke punten
Complexe structuur, verminderde leesbaarheid
Aanrader voor lezers met interesse in postkoloniale literatuur, biculturele identiteit en psychologische diepgang. Niet geschikt voor wie houdt van een helder plot en vlotte leeservaring.
Moeilijke structuur, gelaagde inhoud
De roman is opgebouwd uit drie delen (Vader – Moeder – Boy), omlijst door een proloog en epiloog. Deze indeling lijkt logisch, maar de voortdurende wisseling tussen innerlijke stemmen (Zon en Sonja), flashbacks, reizen, brieven en symboliek maakt het verhaal bij vlagen onoverzichtelijk. Het onderscheid tussen realiteit en gedachtewereld is niet altijd helder, wat bijdraagt aan de vervreemding – wellicht bewust, maar ook belastend voor de lezer.
Rauw en echt: thema’s die raken
De kracht van het boek ligt in de manier waarop Bloem laat zien wat het betekent om tussen culturen te leven. De uitsluiting die Zon ervaart – op school, in relaties, binnen de kunstwereld – komt schrijnend dichtbij. De scène waarin ze als kind wordt weggestuurd omdat ze “zwart” is, is even kort als aangrijpend. Zulke momenten geven het boek urgentie en emotionele kracht. Ook de symboliek van de kris – als erfstuk, als culturele last, als ultieme daad van zelfvernietiging – is ijzersterk. Dat Zon deze kris steeds dichter op haar lichaam draagt, en hem uiteindelijk gebruikt om een einde aan haar leven te maken, onderstreept de centrale tragiek van het verhaal: een identiteit die niet te dragen is.
Geen heldin, maar een tragische figuur
Zon is geen gewone Indische meisje – ze is geen stereotype, geen slachtoffer met een pasklare oplossing, maar een vrouw die uiteenvalt in verlangen, pijn en culturele botsingen. Haar artistieke aard maakt haar extra kwetsbaar; waar Sonja kiest voor aanpassing en zekerheid, durft Zon juist te voelen, te zoeken – maar vindt nergens echt houvast. Die psychologische diepgang is indrukwekkend, maar soms ook beklemmend.
Geen gewone Indische meisje is een belangrijke roman over biculturele identiteit, koloniale sporen en de destructieve gevolgen van uitsluiting. De thematiek is aangrijpend en de symboliek doordacht. Toch krijgt de roman van mij drie sterren: niet vanwege een gebrek aan inhoud, maar omdat de vorm – de complexe structuur, de gelaagdheid zonder duidelijke lijnen – het leesplezier belemmert. Een ontroerend, maar ook moeizaam boek, dat zijn impact pas echt toont als je de puzzelstukjes met geduld weet te leggen.
Sterke punten
Thematiek, symboliek, emotionele impact
Zwakke punten
Complexe structuur, verminderde leesbaarheid
Aanrader voor lezers met interesse in postkoloniale literatuur, biculturele identiteit en psychologische diepgang. Niet geschikt voor wie houdt van een helder plot en vlotte leeservaring.
May 6, 2015
Gelukkig had ik eerst 'Matabia' gelezen (waarin veel jeugdherinneringen zijn verwerkt) en 'Mevrouw mijn moeder' (met de handige woordenlijst achterin), want er wordt hier veel van de lezer verwacht. Thematisch is het een interessant boek, maar de uitwerking is me echt te warrig: heden/verleden en gedachtespinsels/realiteit wisselen elkaar continu af. Het op zich verrassende, bijna schokkende einde deed me door de afstand die hierdoor ontstaat ook niet zo veel.
January 22, 2015
De dertienjarige Nederlands-Indische vrouwelijke hoofdpersoon heeft twee stemmen: Sonja en Zon. Sonja neigt naar Nederlandse gewoonten, gedrag en uiterlijkheden, terwijl Zon hangt aan de Indische tradities en daarop wordt aangesproken. De schrijfster vergt van de lezer dat hij (m/v) voortdurend mee-overstapt met telkens de volgende associatie, de volgende scene, waarin de andere verschijningsvorm commentaar levert of een eigen gedachtengang opbouwt, ja zelfs een eigen weg gaat. Het gaat er vaak emotioneel aan toe. Ook daarin legt de auteur iets van zichzelf.
Een tot de verbeelding sprekend roman-voor-volwassenen-debuut, vooral voor hen die de thematiek van nabij kennen.
Een tot de verbeelding sprekend roman-voor-volwassenen-debuut, vooral voor hen die de thematiek van nabij kennen.
August 29, 2013
De 'zusjes' Sonja en Zon delen een Indische achtergrond, maar de één past zich aan de Nederlandse cultuur aan, de ander gaat juist op zoek naar haar Indische roots. Wat betekent het hebben van gemengd bloed voor je identiteit? In deze fragmentarisch opgebouwde roman (die mede door de perspectiefwisselingen soms wat onoverzichtelijk is) verwoordt Bloem het gevoel van een gespleten persoonlijkheid waarmee de tweede generatie kan worstelen. Plus een mooie beschrijving van een reis naar Indonesië!
February 22, 2020
Ik vond het boek moeilijk te volgen. Er werd veel gewisseld in de tijd en de schrijfstijl zorgde er soms voor dat ik het twee keer moest lezen (al vond ik dat laatste niet zo erg). Doordat het zo lastig te volgen was voor mij, viel het boek mij tegen, ondanks dat het einde mij wel redelijk duidelijk was.
March 9, 2024
Ik ben een beetje in tweestrijd. Aan de ene kant heel mooi, veel diepzinnigheid. Aan de andere kant ook heel zwaar en ingewikkeld.
Die zwaarte bewijst eigenlijk dat het boek mij toch wel geraakt heeft, maar niet per se op punten die mij goed aan staan, denk ik.
Die zwaarte bewijst eigenlijk dat het boek mij toch wel geraakt heeft, maar niet per se op punten die mij goed aan staan, denk ik.
April 3, 2024
I enjoyed the use of language in this book. The well selected words, the details, and descriptions were beautiful. The book is like art.
The audiobook is nice as the author can read very well while using a lot of different voices and the well-known accent of the mother. It made me smile.
The story itself is a bit difficult.
The audiobook is nice as the author can read very well while using a lot of different voices and the well-known accent of the mother. It made me smile.
The story itself is a bit difficult.
February 2, 2013
Marion Bloem laat de spanningen zien tussen de Indische thuisomgeving en de Hollandse buitenwereld. Maar vooral heeft Marion Bloem met deze roman een krachtige stem gegeven aan de tweede generatie Indische Nederlanders.
March 5, 2008
Een mooi verhaal over achtergrond en afkomst en hoe ze je identiteit bepalen.
May 8, 2021
Helaas slechts twee sterren voor deze roman. Wil je weten waarom? Lees het op: De piepende meerkoet.nl
May 15, 2021
Niet te volgen. Warrig, van de hak op de tak, kwam er niet in en weet achteraf eigenlijk niet wat ik heb gelezen.
June 11, 2023
De hoofdpersoon is de dochter van Indische ouders die geëmigreerd zijn naar Nederland. Als gevolg hiervan zit de hoofdpersoon klem tussen twee culturen. De auteur probeert dit tot uiting te brengen door de hoofdpersoon op te splitsen in twee verschillende personages, Sonja en Zon. Sonja staat voor de Nederlandse identiteit, terwijl Zon de Indische culturele achtergrond vertegenwoordigt. Aangezien beide culturen deel uitmaken van de persoonlijkheid van de hoofdpersoon springt de auteur voortdurend heen en weer tussen beide identiteiten.
Om de innerlijke worsteling en verwarring van de hoofdpersoon nog eens extra te onderstrepen springen de scènes alle kanten op. Hoewel ik begrip heb voor deze keuze van de auteur, pakt een dergelijke opzet voor mij als lezer fataal uit. Het lukt me namelijk op geen enkele manier om in het verhaal te komen. Ik lees over het heden, het verleden, een eerste reis naar Indonesië, allerlei familieleden, een tweede reis naar Indonesië. Gooi maar in mijn pet. Na vijftig bladzijdes heb ik het boek weggelegd. Ik ben ook vast van plan niet meer verder te lezen.
Om de innerlijke worsteling en verwarring van de hoofdpersoon nog eens extra te onderstrepen springen de scènes alle kanten op. Hoewel ik begrip heb voor deze keuze van de auteur, pakt een dergelijke opzet voor mij als lezer fataal uit. Het lukt me namelijk op geen enkele manier om in het verhaal te komen. Ik lees over het heden, het verleden, een eerste reis naar Indonesië, allerlei familieleden, een tweede reis naar Indonesië. Gooi maar in mijn pet. Na vijftig bladzijdes heb ik het boek weggelegd. Ik ben ook vast van plan niet meer verder te lezen.
October 4, 2022
Soms lees je een boek waarvan het je moeite kost om een recensie over het boek te schrijven.
In dit geval omdat ik het verhaal verwarrend vond om te lezen.
Geen gewoon Indisch meisje vertelt het verhaal van de zusjes Zon en Sonja en hun Indische achtergrond.
Sonja lijkt meer verwesterd dan haar zusje Zon, die meer waarde hecht aan haar Indische roots.
Het boek komt op mij over dat de zusjes 1 en dezelfde persoon zijn. Daar wordt verder niet op in gegaan, wat het verhaal voor mij wat verwarrend maakte.
Echter over de achtergrond van de Indische roots, de gewoonten en gebruiken, de Nederlandse taal vermengd met het Maleis, vond ik wel plezierig om te lezen.
Dus nee, zeker geen slecht boek.
Misschien ligt het aan mij dat ik het lastiger te begrijpen en te volgen vond.
Ik heb dit boek als luisterboek geluisterd, voor gelezen door Marion Bloem zelf.
Dit was voor mij wel een toegevoegde extra aan het boek, omdat zij het in Indische accenten voor las, het zangerige Indisch en de uitspraak van Indische woorden .
In dit geval omdat ik het verhaal verwarrend vond om te lezen.
Geen gewoon Indisch meisje vertelt het verhaal van de zusjes Zon en Sonja en hun Indische achtergrond.
Sonja lijkt meer verwesterd dan haar zusje Zon, die meer waarde hecht aan haar Indische roots.
Het boek komt op mij over dat de zusjes 1 en dezelfde persoon zijn. Daar wordt verder niet op in gegaan, wat het verhaal voor mij wat verwarrend maakte.
Echter over de achtergrond van de Indische roots, de gewoonten en gebruiken, de Nederlandse taal vermengd met het Maleis, vond ik wel plezierig om te lezen.
Dus nee, zeker geen slecht boek.
Misschien ligt het aan mij dat ik het lastiger te begrijpen en te volgen vond.
Ik heb dit boek als luisterboek geluisterd, voor gelezen door Marion Bloem zelf.
Dit was voor mij wel een toegevoegde extra aan het boek, omdat zij het in Indische accenten voor las, het zangerige Indisch en de uitspraak van Indische woorden .
November 25, 2023
68. Haar ijzeren onverschilligheid die zich als een dikke winterjas om haar heen sluit blijkt niet voldoende om haar te beschermen tegen scherven van vroeger.
109. Verleden tijd of tegenwoordige. Ik maak mijn gebeurtenissen in de tijd die mij schikt. Als het heden mij in de steek laat sla ik op u vlucht. Mijn fantasie. Die groot is. 200. Poepen durft ze niet waar de kris bij is. 201. Al bevries ik vannacht, al moeten zij mij morgen om vier uur in bevroren toestand naar de krater dragen, ik weiger haar die warmte te geven. Bovendien. Wat heeft ze mij te bieden? 206. Niet klam. Maar zoals in haar dromen. Overvallen worden. Zoals de wind, die nu af en toe rustend, maar steeds onverwachts, haar lichaam nauwelijks raakt. Een orgasme bijna per ongeluk, twee lichamen aaneengesloten zonder gewicht. 230. Haar moeder, omringd door relikwieën grotendeels vals, zal oplossen in die van anderen. Zij kan niet voortzetten wat al gestorven is.
109. Verleden tijd of tegenwoordige. Ik maak mijn gebeurtenissen in de tijd die mij schikt. Als het heden mij in de steek laat sla ik op u vlucht. Mijn fantasie. Die groot is. 200. Poepen durft ze niet waar de kris bij is. 201. Al bevries ik vannacht, al moeten zij mij morgen om vier uur in bevroren toestand naar de krater dragen, ik weiger haar die warmte te geven. Bovendien. Wat heeft ze mij te bieden? 206. Niet klam. Maar zoals in haar dromen. Overvallen worden. Zoals de wind, die nu af en toe rustend, maar steeds onverwachts, haar lichaam nauwelijks raakt. Een orgasme bijna per ongeluk, twee lichamen aaneengesloten zonder gewicht. 230. Haar moeder, omringd door relikwieën grotendeels vals, zal oplossen in die van anderen. Zij kan niet voortzetten wat al gestorven is.
January 30, 2025
Ik ben in lange tijd niet met zoveel moeite door een boek heen gekomen. De eerste helft van het boek leest als een wirwar van hersenspinsels waaruit ook maar amper duidelijk wordt wie er aan het woord is. Er is totaal geen overzicht in het boek aangebracht en er ontbreken aanduidingen van nieuwe hoofdstukken waardoor je je halverwege de volgende pagina ineens beseft dat je over een droom of een oude herinnering van de hoofdpersoon aan het lezen bent. Ook is het mij nog steeds niet duidelijk of Zon en Sonja dezelfde persoon zijn (iets wat ik het hele boek vermoedde, maar waarvoor ik in de epiloog weer tegenbewijs vond). Daarnaast had ik ook graag gewild dat er een woordenlijst in het boek stond, want er worden erg veel Indonesische woorden gebruikt waarvan de betekenis niet uit slechts de context van het boek te halen valt.
February 10, 2025
Het boek Geen Gewoon Indisch Meisje geeft gedachtes over identiteits en cultuur. Dat doet Marion Bloem met de gebruik van schizofrenie en dat reflecteren in het schrijfstijl van het boek. Ze maakt het verwarrend om te lezen met de hoofdpersonages Sonja en Zon die het zelfde persoon zijn. En ze beschrijft hoe de ervaringen die ze hebben gehad zich impacten op verschillende manieren.
Ook al is het een interessant idee om het schrijfstijl een reflectie laten zijn van de brein van het hoofdpersonage maakt het in dit geval het verhaal verwarrend. Toch is het wel waar dat de boodschap van het onderzoeking van identiteits en cultuur wat sterker maakt.
Verder is het wel leuk om te lezen, maar niet speciaal.
Ook al is het een interessant idee om het schrijfstijl een reflectie laten zijn van de brein van het hoofdpersonage maakt het in dit geval het verhaal verwarrend. Toch is het wel waar dat de boodschap van het onderzoeking van identiteits en cultuur wat sterker maakt.
Verder is het wel leuk om te lezen, maar niet speciaal.
February 14, 2025
Het idee van de gespleten persoonlijkheid en dat overbrengen door het creëren van twee personages (die eigenlijk één persoon zijn) om de zoektocht naar identiteit duidelijk te maken, is gelukt. Ook krijg je de gedachtegangen mee en is dat - zoals echte gedachten - onoverzichtelijk en ongestructureerd. Dit maakt het echter zo warrig dat het lastig is om in het verhaal te komen. Het einde verraste mij wel en ook hoe impliciet dit wordt overgebracht. Ik ben verward achtergelaten en weet niet zeker of ik het boek 2 of 3 sterren wil geven.
February 8, 2022
Ik had me erg op dit boek verheugd omdat de schrijfster en het thema me erg aanspreken. In het begin kwam ik er echter helemaal niet doorheen omdat er zo vaak wordt gewisseld van perspectief en het daardoor slecht te volgen is. Na het lezen van reviews hier snapte ik het iets beter maar of die kloppen is me nu nog steeds niet duidelijk. Met veel moeite uitgelezen, er zaten echt wel wat mooie en boeiende stukken in maar ik vond dit niet leesbaar.
October 18, 2023
DNF
Aangezien het boek over identiteit gaat had ik het graag leuk gevonden.
Het idee van zowel een personage met haar Indische identiteit als haar Nederlandse is interessant.
Helaas was het boek erg chaotisch en kon ik het totaal niet volgen.
Na 42 pagina’s had ik het wel gezien.
Aangezien het boek over identiteit gaat had ik het graag leuk gevonden.
Het idee van zowel een personage met haar Indische identiteit als haar Nederlandse is interessant.
Helaas was het boek erg chaotisch en kon ik het totaal niet volgen.
Na 42 pagina’s had ik het wel gezien.
October 6, 2020
Prachtig voorgelezen door de schrijfster zelf, in de online bibliotheek.
July 26, 2022
Enorm lastig te lezen, ingewikkelde structuur en het verhaal is niet sterk genoeg om dat te rechtvaardigen.
October 19, 2023
Mooi hoe de auteur speelt met Zon en Sonja, maar ik vind het soms te vaag. Ik had na het lezen van dit boek nog veel vragen; hoe kan X, waarom Y, etc.
February 29, 2024
Opgroeien, identiteit, bicultureel, liefdes taboes, verlangen, bijgeloof, Nederland - Indonesië, ongemak, standen, gemengde huwelijken, mysteries, reizen
May 23, 2025
Heel moeilijk om te begrijpen vanwege de staccato stijl. Bijna geen zinnen van meer dan 4 woorden. Na 3/4 lezen heb ik het weggelegd. Het concept is wel mooi.
July 23, 2023
Erg interessant, maar soms moeilijk om te begrijpen. Je moet erg opletten. Wel erg leuk gebruikt gemaakt van de schrijfstijl om emotie en chaos weer te geven.
August 5, 2025
Zware kost, over een in twee gespleten persoonlijkheid, althans zo herinner ik het me.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews