Citaat : Wij hadden niets te verbergen. Je mocht ons zien zitten aan de tafel die papa zelf had gemaakt. Hij stond met een houten pollepel klaar om de dampende soep in de aardewerken kommen te scheppen. Pompoensoep van de pompoenen uit de tuin. Meer dan ooit zag hij er als een priester uit die het brood zou breken en met zijn leerlingen delen.
Review : De adolescente Gitte Vandenavenne is het hoofdpersonage uit de nieuwe roman van Kristien Hemmerechts. Zoals steeds verwerkt de schrijfster gezins- en familierelaties in een beklemmend proza in een voortreffelijke taal.
Gitte is een eigentijds portret in twee delen van een jeugd tegen de achtergrond van een mysterieus verleden. Het is Gitte zelf die verslag doet van verschillende periodes in haar leven: een periode van onschuld, waarin ze verliefd is op haar oudere broer Woud, haar moeder waar ze een haat-liefde verhouding mee heeft, haar vader die altijd alles en iedereen tracht te verzoenen, haar studententijd, flodderende liefdes, seksuele verhoudingen zonder verplichtingen, een uitzichtloze verliefdheid op de zoon van een ex-lief van haar moeder en het bestuderen van poëzie.
De auteur weeft het allemaal in mekaar tot een vlot en knap verhaal met een typische Hemmerechts stempel. Het verhaal is in het begin heel idyllisch om later grimmiger en grimmiger te worden. Zoals meestal is ook nu de erfelijkheidsfactor heel belangrijk in het lot van haar personages. Tegen wil en dank worden kinderen met de genen en ook wandaden van hun ouders en voorouders opgezadeld en die erfenis kan voor sommige mensen ondraaglijk worden.
Gitte is een mondige jongedame, die veel denkt, tot eigen haar grote ergenis die gedachten ook uitspreekt en haar omgeving heel nadrukkelijk observeert. Gitte zweeft ook als een nimf soms aandoenlijk soms brutaal door het het hele verhaal. Heel visueel ook zoals ze op haar brommertje door het desolate Waalse dorp tuft. Toch weer een knap boek van een zéér productief schrijfster!