Amateurpelgrim Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen (Annie voor intimi) liepen, gewapend met potlood, papier en zwaar camerageschut, de ‘zilverroute’. Een 1200 kilometer lange uitputtingsslag die begint in Granada en dwars door het barre, eenzame, verzengend hete Spanje omhoog klimt naar Santiago. Klimmen naar kruishoogte is het adembenemende, persoonlijke, doldrieste en zeer filosofische verslag van deze uitputtende voetreis, die voerde langs bergen en dalen, met potloodventers, zonnebrilnegers en andere vreemde types.
Tosca Niterink en haar vriendin Annie wandelen in tweeënhalve maand van zuid-Spanje naar Santiago de Compostela. Hoe dichterbij het einddoel des te drukker het wordt op de route. Geestige beschrijvingen van ontmoetingen met mede-pelgrims en logementhouders. Prima voorleesboek voor als je een paar weken met een glimlach in slaap wilt vallen.
Ik heb niets met wandelen, of boeken over wandelen, maar dit was erg leuk! Hardop lachen zo nu en dan, om de beschrijvingen van de situaties die de de pelgrims meemaken.
Onderhoudend relaas over voettocht van Granada naar Santiago de Compostela. Annie en Tosca ontmoeten andere wandelaars (Buen camino), missen nogal eens een geel pijltje en verdwalen, en worden door veel stinksokken in pelgrimsherbergen begroet.
Weet door dit boek nog zekerder dat dit niets voor mij is.
Een kort, maar uitermate grappig boekje dat je in één ruk uitleest. Niterinks donkere humor en sarcasme komt hier op elke pagina duidelijk naar voren. Elk hoofdstuk betrap ik mezelf erop dat ik hardop moet lachen om de vaak grove grappen en avonturen die Tosca beleeft met haar vriendin Anita (Annie). Dit is het tweede Camino-boek dat ik lees en ik raak steeds meer geïntrigeerd over deze mythische pelgrimsroute naar Santiago de Compostela, misschien toch ooit eens zelf gaan lopen?
Best leuke inspiratie als je zelf ook een stuk gaat wandelen zoals ik nu doe, al is het dan niet naar Compostela maar wel ruim 1000 km door Spanje. In het begin iets te veel kijk-mij-eens-grappig-schrijven - alleen de titel al - maar de tweede helft van het boek deed me oprecht schateren. En ik ben nu helemaal mentaal voorbereid op mijn eigen voettocht. (Nog even een tip voor Tosca: laat een redacteur voor de volgende druk een keer door de tekst gaan. Dat! Scheelt! Weer! Een! Boel! Uitroeptekens! En! Zo!)
Dit reisverslag heb ik met een grote grijns op m'n gezicht gelezen. Tosca beschrijft op hilarische wijze hoe ik zelf het wandelen in de bergen ervaar: al vloekend en tierend, maar alles voor dat prachtige uitzicht. Met gortdroge humor beschrijft ze de wonderlijke plaatsen en types die ze onderweg tegenkomt en de haat-liefde verhouding met wandelpartner Annie.
Lekker melig omschreven typetjes op de camino. Heb zelf de camino português vanaf Porto gedaan en het is een feest van herkenning. In Portugal viel de drukte in maart en de kwaliteit van de albergues wel mee. Zeker een ding om rekening mee te houden dus in zuid Spanje.
Vermakelijk verhaal over een indrukwekkende wandeltocht door Spanje. Hoewel Tosca Niterinks humeur niet helemaal de mijne is, heb ik er toch regelmatig om moeten glimlachen. Eigenlijk vooral om al de bizarre figuren die Tosca en Anita (Annie) onderweg zijn tegengekomen.
Vermakelijk. Citaat om aan te geven om wat voor soort dingen ik moest grinniken: "De rattenkop pakte een enorm gekarteld mes, stond op en begon dikke plakken van het meergranen hardhout af te zagen. Van de inspanning rolden de piepkleine tietjes onder haar t-shirt als knikkers heen en weer o de maat van de zaagbewegingen. Ik zag Annie er ook naar kijken. 'De flipperkastgeluiden moet je er zelf bij bedenken,' grapte ik." Wel frappant dat de mensen in iedere 'scene' , hoe alternatief of wereldverbeterend ook, toch weer de neiging niet kunnen weerstaan om hiërarchisch te denken. Wie is er het beste, oftewel wie houdt zich het beste aan de regels van de 'scene'. Niets menselijks is de mens vreemd.
Bij RegioNed zag ik een item over de dames en hun reis/boek. Zelf ben ik een keer in Santiago geweest en heb verwonderd staan kijken naar de grote hoeveelheid aan Pelgrims in al hun bijzondere uitdossingen en uitrustingen. Had ik het item niet gezien en was ik niet in Santiago geweest, dan had ik waarschijnlijk dit boek niet op mijn reader gezet en gelezen. Blij dat ik het wel gedaan heb! Ik vond het een heel leuk boek, waarbij ik mijzelf meerdere keren heb betrapt op hardop lachen. Wat kan Tosca situaties grappig en levend beschrijven. De portretten die ze maakt van anderen zijn af en toe hilarisch, maar zelfspot is haar ook niet vreemd. Jammer dat het boek zo snel uit was...
Hilarisch boek van Tosca Niterink (Thea van Theo en Thea) over de wandeling/pelgrimstocht die ze met haar (wandel)partner maakte naar Santiago de Compostella. Een verslag van rare Duitsers die je om de haverklap treft, pelgrims die elkaar het leven zuur maken, slapen in rare bedden waar je jeuk van krijgt, etcetera.
Komisch verslag van Tosca Niterink over de pelgrimage naar Santiago de Compostela samen met haar vriendin Annie. Het boek werd nog leuker toen ik wat ging googelen en naar de filmpjes over deze reis heb zitten kijken.