Een persoonlijk boek over de absolute noodzaak en absolute onbetrouwbaarheid van het geheugen
Waarom dringen bepaalde beelden en gebeurtenissen uit het verleden zich telkens opnieuw aan ons op? Waarom blijven bepaalde uitspraken in ons geheugen ‘haken’? Is ons geheugen iets wat we ‘hebben’, of wat we ‘zijn’? In dit fascinerende boek onderzoekt Hemmerechts deze intrigerende vragen. Ze laat zich daarbij leiden door haar eigen geheugen, én door dat van de directe nabestaanden van haar buurmeisje Mischa, moeder van twee jonge kinderen, die op veertigjarige leeftijd stierf aan leukemie.
Citaat : 'Het zal gaan over hoe ze wordt herinnerd ' zeg ik . 'Over hoe in de hoofden van de mensen die haar hebben gekend verschillende herinneringen opgeslagen liggen, en soms dezelfde. En ook over herinneringen van mezelf zal het gaan. Over de kronkelpaden waarlangs mijn geheugen me voert.' Review : Kristien Hemmerechts (1955) publiceerde meer dan twintig romans, verhalenbundels en essays. Ze ontving zowel de driejaarlijkse Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Proza als de Frans Kellendonkprijs voor haar gehele oeuvre. Zij debuteerde met Een zuil van zout in 1987 en publiceerde daarna zowat elk jaar een boek. Haar werk biedt altijd heel nadrukkelijke vrouwenportretten, niet alleen in haar fictie maar ook in haar non-fictie, die fascineren of irriteren maar die in elk geval iets met de lezer doen.
In Kronkelpaden van het geheugen onderzoekt Hemmerechts de betrouwbaarheid en ook de onbetrouwbaarheid van ons geheugen en ze neemt daarvoor haar eigen geheugen als onderzoeksinstrument. Zo tast ze haar geheugen af, geruggesteund door de al dan niet juiste herinneringen van de directe nabestaanden van haar buurmeisje Mischa, moeder van twee jonge kinderen, die op veertigjarige leeftijd stierf aan leukemie. Eigen verhalen en die van anderen versmelten in een labyrint van herinneringen over vriendschap, liefde en dood. De kronkelpaden uit de titel zijn ook héél toepasselijk voor de manier waarop zij de dingen aanbrengt in haar boek. Mischa, haar moeder, haar vader brengen haar bij haar overleden echtgenoot Herman. En dan is er nog een oorlogsherinnering van Liliane Verhaeghe, de moeder van de schrijfster, die er mede de oorzaak van is dat ook Hugo Claus en zijn Het verdriet van België deel uit gaan maken van dit grote labyrint. De dood van Mischa Peeters maakt zovele andere dingen los.
Kronkelpaden van het geheugen is een boek vol treffende gebeurtenissen en mooie filosofische overpeizingen. Het boek lijkt een mooi fotoalbum waar bij de afdrukken van gebeurtenissen de teksten staan die het geheugen al dan niet juist of foutief dicteert. Heel knap werk.