Voor deze bundel met verhalen kende ik Giphart enkel van zijn columns in het tijdschrift Kijk. Die bevallen me altijd wel en na een positieve recensie gelezen te hebben was ik dan ook overtuigd om de verhalen te lezen.
Gelukkig was het een erg aangename leeservaring. Het eerste verhaal, De wake, vond ik het minst leuk omdat er het minste actie in voorkwam. In het begin overlijdt het hoofdpersonage en je volgt hem tot het moment dat hij gecremeerd wordt. Er zat geen echte spanning in het verhaal, maar toch bleef ik doorlezen, omdat Giphart nu eenmaal zo vlot kan schrijven.
Mooie mama's vond ik het leukste verhaal. Het is verteld vanuit het perspectief van een jongen die in coma ligt. Dat was op zich al erg interessant, aangezien hij van alles wel iets opvangt omdat mensen natuurlijk niet beseffen dat hij meeluistert. Je komt te weten hoe de mama's aan de schoolpoort in contact komen met de jongeren uit het studentenhuis verderop. Dit verhaal wordt telkens onderbroken door een update over de situatie in het ziekenhuis.
Het laatste verhaal, Hartstocht, vond ik ook interessant. Hier wordt het nog absurder; een hart vertelt wat het meemaakt. Na het lezen vroeg ik me af of het echt zo is dat iemand van persoonlijkheid verandert als die een harttransplantatie krijgt. We beweren immers altijd dat onze persoonlijkheid in onze hersenen zit, maar dit hart denkt er anders over.
Als je zin heb om tussendoor een verhaal van ongeveer 50 bladzijden te lezen dan is dit boekje zeker de moeite!