Ευλαβούμαι, Ανάγκη ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου το δωσ' μου, το δεν έχω του. Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή.
Ποίηση διαχρονική. Θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Χαρακτηριστικά της ποίησής της είναι η προσωποποίηση αφηρημένων εννοιών, η ασυνήθιστη χρήση κοινών λέξεων .
"σε μέτρησα κα ήσουνα πολλά ξαναμετρῶ κι ήσουν ἀλλιώς το ἄάφησα να είσαι κι ἀπ᾿ τα δύο δε σου ἀφαίρεσα ούτε μία ἀπ᾿ τις χιλιάδες ωραιότητες που είχες ούτε μιση ἀπ᾿ τις πολύτιμες ασκήμιες σου κόσμε."
Πόσο όμορφα, με μαεστρία και επίγνωση εκφράζει η Δημουλά, όσο είναι εφικτό να εκφραστούν δηλαδή δια μέσω του λόγου και των λέξεων, τέτοιες άχρονες αλήθειες μέσα απο τους περιορισμούς των φυσικών, νοητικών και συναισθηματικών μας διαστάσεων. Πεντακάθαρος, αστραφτερός καθρέπτης οι λέξεις της, που βοηθούν να δούμε και να αγγίξουμε έστω για λίγο αυτό που μας λείπει, αυτό που αναζητούμε, την πολυπόθητη ένωση. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
Βάλαμε ο,τι απτό σε μια σειρά και τ' ονοματίσαμε. Κι έπειτα σκεφτήκαμε ο,τι άυλο και κάναμε το ίδιο. Κι ανοίξαμε το βιβλίο αυτό και καταλάβαμε ότι τα κάναμε όλα λάθος. Πόσο παραπάνω βάρος έχουν οι λέξεις... Πόσο πιο εύκολα παίρνουν μορφή οι ιδέες....Πόσο πιο φανερές είναι οι ακαθόριστες αλήθειες...
Δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από τη Δημουλά, κι δεν περίμενα ν' αρχισω τωρα!
Διαβάστηκε με αφορμή την βραδιά ποίησης που οργάνωσαν οι καλοί μου φίλοι. Ξαναθυμήθηκα μετά από έναν μεγάλο καιρό λογοτεχνικής αδράνειας το πόσο αγαπώ αυτή τη συνήθεια, αυτό το χόμπι, αυτό το συναίσθημα, αυτό το ταξίδι.
*Τα Εύρετρα* είναι από εκείνες τις ποιητικές συλλογές που δεν διαβάζονται βιαστικά. Υπάρχουν στίχοι που χρειάζεται να τους διαβάσεις ξανά και ξανά, μέχρι να συνειδητοποιήσεις πόσα πράγματα μπορούν να κρύβονται μέσα σε λίγες μόνο λέξεις.
Η Κική Δημουλά γράφει για την απουσία, τον χρόνο, την ανάγκη, τον έρωτα και τον θάνατο με έναν τρόπο βαθιά υπαρξιακό, αλλά ταυτόχρονα ανθρώπινο. Παίρνει έννοιες που όλοι γνωρίζουμε και τους δίνει σχεδόν υπόσταση, σαν να μπορούν να συνομιλήσουν μεταξύ τους.
Από τους στίχους που ξεχώρισα περισσότερο ήταν η ιδέα πως **τον έρωτα τον δημιούργησε ο θάνατος από την επιθυμία του να καταλάβει τι σημαίνει ζωή**. Ίσως γιατί μέσα σε αυτή τη σκέψη χωράει κάτι πολύ αληθινό: αγαπώντας συνειδητοποιούμε ταυτόχρονα πόσο ζωντανοί είμαστε και πόσο εύθραυστα είναι όλα όσα αγαπάμε.
Δεν είναι μια συλλογή στην οποία ένιωσα ότι κάθε ποίημα πρέπει απαραίτητα να το καταλάβω ολοκληρωτικά. Κάποια με δυσκόλεψαν, άλλα πέρασαν από δίπλα μου, και κάποια με έκαναν να σταματήσω και να επιστρέψω στους στίχους τους.
Και ίσως αυτά να είναι τελικά τα δικά μου «εύρετρα» από αυτό το βιβλίο: λίγοι στίχοι που βρήκα ανάμεσα στις σελίδες και θέλω να κρατήσω μαζί μου.
«Ευλαβουμαι, Ανάγκη ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου το δωσ’μου, το δεν έχω του. Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή.»
Αγαπημένα ποιήματα: - Τα ευρετρα - Ουσιώδης διαφορά - Επαναπατρισμός - Υπέρβαση - Αντί φωτογραφίας - Η Ελπίδα, Ι - Η χρησιμότητα της δυσπιστίας - Άμπωτις - Πασιεντζες - Στην ξενιτιά του σώματος