Ευλαβούμαι, Ανάγκη ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου το δωσ' μου, το δεν έχω του. Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή.
Ποίηση διαχρονική. Θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Χαρακτηριστικά της ποίησής της είναι η προσωποποίηση αφηρημένων εννοιών, η ασυνήθιστη χρήση κοινών λέξεων .
"σε μέτρησα κα ήσουνα πολλά ξαναμετρῶ κι ήσουν ἀλλιώς το ἄάφησα να είσαι κι ἀπ᾿ τα δύο δε σου ἀφαίρεσα ούτε μία ἀπ᾿ τις χιλιάδες ωραιότητες που είχες ούτε μιση ἀπ᾿ τις πολύτιμες ασκήμιες σου κόσμε."
Πόσο όμορφα, με μαεστρία και επίγνωση εκφράζει η Δημουλά, όσο είναι εφικτό να εκφραστούν δηλαδή δια μέσω του λόγου και των λέξεων, τέτοιες άχρονες αλήθειες μέσα απο τους περιορισμούς των φυσικών, νοητικών και συναισθηματικών μας διαστάσεων. Πεντακάθαρος, αστραφτερός καθρέπτης οι λέξεις της, που βοηθούν να δούμε και να αγγίξουμε έστω για λίγο αυτό που μας λείπει, αυτό που αναζητούμε, την πολυπόθητη ένωση. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
Βάλαμε ο,τι απτό σε μια σειρά και τ' ονοματίσαμε. Κι έπειτα σκεφτήκαμε ο,τι άυλο και κάναμε το ίδιο. Κι ανοίξαμε το βιβλίο αυτό και καταλάβαμε ότι τα κάναμε όλα λάθος. Πόσο παραπάνω βάρος έχουν οι λέξεις... Πόσο πιο εύκολα παίρνουν μορφή οι ιδέες....Πόσο πιο φανερές είναι οι ακαθόριστες αλήθειες...
Δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από τη Δημουλά, κι δεν περίμενα ν' αρχισω τωρα!
Διαβάστηκε με αφορμή την βραδιά ποίησης που οργάνωσαν οι καλοί μου φίλοι. Ξαναθυμήθηκα μετά από έναν μεγάλο καιρό λογοτεχνικής αδράνειας το πόσο αγαπώ αυτή τη συνήθεια, αυτό το χόμπι, αυτό το συναίσθημα, αυτό το ταξίδι.
«Ευλαβουμαι, Ανάγκη ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου το δωσ’μου, το δεν έχω του. Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή.»
Αγαπημένα ποιήματα: - Τα ευρετρα - Ουσιώδης διαφορά - Επαναπατρισμός - Υπέρβαση - Αντί φωτογραφίας - Η Ελπίδα, Ι - Η χρησιμότητα της δυσπιστίας - Άμπωτις - Πασιεντζες - Στην ξενιτιά του σώματος