Αυτοβιογραφούμενος, ο μυθιστοριογράφος Philip Roth χαρτογραφεί τη ζωή του και, υπό τη μορφή πέντε, σχετικά αυτόνομων, αφηγημάτων, παρουσιάζει (ορισμένα από) τα “γεγονότα” του βίου του, αποκαθαρμένα από το μυθοπλαστικό περιτύλιγμα που κατά καιρούς τους απέδωσε. Με τον δικό του αντισυμβατικό τρόπο γραφής, ο Philip Roth αφηγείται περιστατικά από την παιδική του ηλικία στην εβραϊκή γειτονιά του Γουικουέικ στο Νιούαρκ των Η.Π.Α., πολύ μακριά από τα πεδία μαχών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και από το δράμα των Ευρωπαίων ομοθρήσκων του (“Ασφαλής στο σπίτι”), μεταφέρει τον αναγνώστη στην συντηρητική Πενσιλβάνια και το Πανεπιστήμιο του Μπακνέλ, κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην αγγλική φιλολογία (“Τζο Κόλετζ”), περιγράφει τη σχέση του με την πρώτη του σύζυγο, που, πολύ σύντομα, από το κορίτσι των ονείρων του έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος εφιάλτης του (“Το κορίτσι των ονείρων μου”), δημοσιοποιεί τα «εν οίκω», καταγράφοντας, μεταξύ άλλων, τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε στο εβραϊκό κατεστημένο της εποχής, εν έτει 1959, το «Αντίο, Κολόμπους» (“Εν οίκω”), και, τέλος, με τίτλο (του πέμπτου αφηγήματος) την τελευταία φράση του Σύνδρομου Πόρτνοϊ «Τώγα μπογούμε να ξεκινήσουμε», περιγράφει τις συνθήκες που επέτρεψαν στο συγγραφικό του ταλέντο ν’ ανθίσει και το «Σύνδρομο Πόρτνοϊ» (το βιβλίο που έκανε τον Philip Roth πλούσιο και διάσημο) να εκδοθεί.
Μέσα από ένα εξαιρετικό αφηγηματικό τέχνασμα, ο μυθιστοριογράφος επιτίθεται στον αυτοβιογραφούμενο εαυτό του! Τίνι τρόπω; Θέτοντας στην κρίση του Νέιθαν Ζούκερμαν (μυθιστορηματικό alter ego του Roth), μέσω μιας επιστολής που του απευθύνει στην αρχή του βιβλίου, το χειρόγραφο των “Γεγονότων”, ζητώντας τη γνώμη του για το αν πρέπει να το δημοσιεύσει («…φαίνεται πως τώρα έχω βαλθεί να γράψω ένα βιβλίο αναδρομής, παίρνοντας ό,τι υπήρξε προϊόν της φαντασίας μου και αφυδατώνοντάς το, ας πούμε, ώστε να επαναφέρω την εμπειρία μου στην πρωτογενή προ-μυθοπλαστική της πραγματικότητα. Γιατί; Για να αποδείξω ότι υπάρχει ένα σημαντικό χάσμα ανάμεσα στον αυτοβιογραφούμενο συγγραφέα που θεωρούν όλοι ότι είμαι και στον αυτοβιογραφούμενο συγγραφέα που όντως είμαι; Για να αποδείξω ότι οι πληροφορίες που αντλούσα από τη ζωή μου φαίνονταν ελλιπείς στη μυθοπλασία;»). Κι ο Ζούκερμαν, αυτός που περισσότερο από κάθε άλλον πυροδότησε τη φαντασία του συγγραφέα στο παρελθόν, η κορυφαία μυθοπλαστική επινόησή του, σε μια μακροσκελέστατη επιστολή του στο τέλος ακριβώς του βιβλίου επιχειρηματολογεί γιατί το χειρόγραφο αυτό δεν πρέπει να εκδοθεί!
Αν και πρόσφατα μεταφρασμένα στην γλώσσα μας, Τα γεγονότα δημοσιεύθηκαν το 1988, όταν ο Philip Roth, σε ηλικία 55 ετών, έχοντας ήδη χάσει από ετών τη μητέρα του και κρατώντας συντροφιά στον γηραιό και ασθενή πατέρα του, βίωνε, αμέσως μετά τη νευρική του κατάρρευση, ένα «ξέσπασμα νοσταλγίας», μιαν ανάγκη επιστροφής στην βιωμένη πραγματικότητα του παρελθόντος, όπου το ενδεχόμενο του θανάτου των γονιών του ούτε να το υποπτευθεί μπορούσε, ούτε να το αντιληφθεί, «σε μια εποχή που και η δική μας αναχώρηση ήταν αδιανόητη, διότι εκείνοι ήταν πάντοτε εκεί, σαν ανάχωμα.»
Όποιος θέλει να γνωρίσει τον Ροθ αμεταμφίεστο ή να έχει ανά χείρας του έναν άτυπο οδηγό ανάγνωσης των πρώτων μυθοπλαστικών του έργων, Τα γεγονότα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Κι επειδή τα καλά λόγια, όσο συχνά και να λέγονται, δεν καταντούν ποτέ περιττά, η μετάφραση της Κατερίνας Σχινά και η εν γένει επιμέλεια του βιβλίου από τις εκδόσεις Πόλις είναι εξαιρετικές.