Τι θέλει η κυρία Φρίμαν

by Πέτρος Αμπατζόγλου, Petros Abatzoglou

Ο άνθρωπος ανήκει στα θηλαστικά. Δηλαδή στην κατηγορία των ζώων που θηλάζουν. Δηλαδή στα θηλυκά. Είναι λοιπόν εκπρόσωπος μας η κυρία Φρίμαν;
Η κυρία Φρίμαν που αν κάτι δεν μπορεί να γίνει όπως το θέλει αυτή το θεωρεί προσωπική προσβολή της φύσης στο πρόσωπό της.
Η κυρία Φρίμαν που αγαπάει κι εκτιμά τον Φρίμαν σαν ένα αξιαγάπητο μογγολάκι...
Η κυρία Φρίμαν που σχεδιάζει τη ζωή, αλλά δεν την ονειρεύεται.
Η κυρία Φρίμαν που θέλι να κάνει έρωτα χωρίς περιορισμούς, να βιαστεί, να δαγκώσει και να δαγκωθεί, να ξεσκιστεί και να ξεσκίσει, ελεύθερα όπως πίνεις νερό, χορεύεις σε ντίσκο, όπως τρως παγωτό κατακαλόκαιρο ντάλα μεσημέρι.
Η κυρία Φρίμαν που θεωρεί το θάνατο σαν ένα αναγκαστικό ταξίδι, με σίγουρη όμως επιστροφή.
Αυτά και άλλα μας λέει ο συγγραφέας ένα καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα με ένα μπουκάλι ούζο για βοήθεια και αναρωτιέται τι θέλει επιτέλους η κυρία Φρίμαν.

Genres: Greece, Fiction, Literature

102 pages, Paperback

First published January 1, 1987

About the author

English: Petros Abatzoglou

Reviews

[MJ Nicholls · Rating 4 out of 5]

From the reviews: “wonderful little page-turner” and “sweet and funny book.” This does not sound like the Dalkey Archive, and yet, the book formally fits the bill despite its unfortunate “readable” quality. The narrator, also named Petros Abatzoglou (see!), recounts the marriage of Mr & Mrs Freeman, from its teacher/student beginnings through its tortured sexual lows to its better-late-than-never mutual love and understanding. What makes the style curious is the narrator is “speaking” the story to a paramour who is frequently addressed in the second person and never talks back (us readers?) and peppers his narration with chatty asides and comments on his beachside shenanigans. One wonders if the novel is an exercise in cunning subtlety, or simply a loose, chilled-out (very Greek?) approach to the art of fiction. Either way it’s over in an hour and thirty and Kay Cicellis is the translator.

[Christiana Hadji · Rating 3 out of 5]

Mια καυτή καλοκαιρινή μέρα ο αφηγητής της ιστορίας, ο Πέτρος (Αμπατζόγλου;) ξαπλωμένος σε μια παραλία της Άνδρου, ζαβλακωμένος από το πολύ ούζο και τις δροσερές βουτιές στο νερό, πιάνει ψιλή κουβέντα με την (ανώνυμη) κοπέλα του. Για κάποιον λόγο φέρνει στο μυαλό του την κυρία Φρίμαν, μια ηλικιωμένη Αγγλίδα κυρία που κάποτε του είχε εξομολογηθεί την ιστορία της ζωής της: από την γνωριμία της με τον καθηγητή της γλωσσολογίας, την περιόδο του φλερτ και τον γάμο τους, μέχρι την ασθένεια και το άδοξο τέλος του Φρίμαν.
Η ιστορία του ζεύγους Φρίμαν είναι μάλλον κοινή και συνηθισμένη, αλλά ο συμπαθής (πλην λιάρδα) αφηγητής μας κερδίζει με τον ξένοιαστο, ανάλαφρο τρόπο που την διηγείται. Σχεδόν μπορείς να γευτείς το παγωμένο ούζο στον ουρανίσκο σου, να μυρίσεις την αλμύρα της θάλασσας, να νοιώσεις τον ήλιο να σου ψήνει το δέρμα.
Συστήνεται ως ιδανικό ανάγνωσμα για την παραλία.

[Betty · Rating 5 out of 5]

Petros Abatzoglou (1931-2004) has a very conversational novel in "What Does Mrs. Freeman Want?", whose setting is a Greek beach on which Petros, as narrator and author, tells his seaside companion the details of Mrs. Freeman's courtship and marriage to Freeman.
Mrs Freeman, a student of the linguistics professor Freeman, though being hopelessly in love, and he likewise so, do not seem able to express their feeling in words. The reader, however, learns nearly everything about the Freeman's courtship and marriage in an exhilarating manner. There's always a new twist that brings them together or apart and of course a description of their emotions and behavior, which finds its way into cooking and eating. Delectable descriptions of meals pop up frequently as the story is broken up then carried on in between a cooling swim and a bit of real or imagined noshing that on the face seems just a interesting story on a carefree day.
The author, however, who was an adolescent during WW2, barely mentions the effect on the Freeman family and never directly addresses the effect of occupation upon Greeks, who experienced a famine and other atrocities. If the book's tone changes during the nineteen forties, the reason might lie in the author's memory of that time. There is nevertheless a lot to like about this National Book Award winner. It's easy to feel mellow with the pleasures and minor irritations of the seaside and equally to feel the nobility of Mrs. Freeman's constant re-centering their buoyant lives.

[Tom · Rating 4 out of 5]

Sweet and funny book about life from the point of discovering one's mate to the point at which one of you dies: passion, complacency, anger and resentment, boredom, frustration, loves furious and calm.

[Lucy Somerhalder · Rating 5 out of 5]

Picked this up in the library on a whim cos it was short and I quite liked the cover. And what a little gem it turned out to be! Full of sex and dishonesty and games and loneliness and all that other stuff that makes for a great read.

[George Makridakis · Rating 4 out of 5]

Ο Αμπατζόγλου είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της ελληνικής λογοτεχνίας, αυτό που θα διάλεγα να κάνω διάσημο αν υπήρχε ένα "credit" που θα έδινε αυτή τη δυνατότητα με κάποιο μαγικό τρόπο. Ίσως όχι μόνο μυστικό, αλλά και μυστήριο για όσους δεν είναι οικείοι με την προσωπικότητά του - δηλαδή πάνω κάτω όλους. Σε μένα φαντάζει σαν ένας λιγότερο υπερρεαλιστικός Βακαλόπουλος ίσως.

Όπως και στο "Μια συνηθισμένη μέρα", που μου είχε φανεί πάντως πιο ολοκληρωμένο, παίρνει μια απόλυτα συνηθισμένη ιστορία και τη μετατρέπει σε μια ευχάριστη αφήγηση. Ο αφηγητής (σκόπιμα αφήνεται να εννοηθεί ότι ταυτίζεται με τον συγγραφέα) διηγείται την ιστορία της γηραίας γνωστής του, κυρίας Φρίμαν, σε κάποια φίλη του κατά τη διάρκεια καλοκαιρινού μπάνιου και φαγητού. Η αφήγηση είναι εντελώς χαλαρή, και συχνά διακόπεται από διάλογο του παρόντος χρόνου, σχεδόν αποκλειστικά περί φαγητού ή ούζου, και από ή πρόχειρες σκέψεις του αφηγητή. Έτσι πετυχαίνει να έχει φυσικότητα στην αφήγηση της ιστορίας, χωρίς να χρησιμοποιήσει καμία εξεζητημένη τεχνική.

Κλείνοντας το βίβλιο μπορεί κανείς να αναρωτηθεί "και τελικά τι έγινε; μάλλον τίποτα",αλλά σίγουρα έχει χαμογελάσει δυο τρεις φορές όσο το διάβαζε.

[Linda · Rating 1 out of 5]

Disappointing, especially given the good reviews I'd read about it. Boring story told by boring narrator. Also yet another book that really misunderstands what linguistics is. One of the main characters is supposed to be a professor of linguistics, but the author is confusing etymology and semiotics for linguistics. (Of course, some linguists do study those topics, but linguistics is far more than that.) It's hard to get into a book that gets so much wrong about its setting and characters.

[Chris · Rating 4 out of 5]

A quick, sometimes funny, sometimes sad little book about time and relationships and how they pass and how we still have the same desires for everything in the world in the end as in the beginning. The characters are interesting and quirky, and narrator is so ridiculous, with his constant babbling about ouzo and swimming, that the novel has quite an entertaining air, and celebrates as much as it makes melancholy.

[Aileen · Rating 5 out of 5]

Lying on his bed of seaweed in the cool cave on a Greek beach, Petros tells his un-named companion the life story of Mrs Freeman, an English lady he'd met earlier in his life. Apart from the occasional break for food and drink and a dip in the sea, this is almost a single monologue telling how Mrs Freeman met, pursued and married her linguistics professor and their subsequent life together as she had once told it to Petros. It might sound tedious - it wasn't! A wonderful little page-turner, I was quite sad when I finished it. Even though it was about very English characters I could feel the sun, smell the seaweed and taste the bread and feta cheese along with Petros.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Ένα υπέροχα γλυκό ερωτικό αφήγημα, πασπαλισμένο με ούζο, φύκια και με λανθάνουσα αγάπη για το φαγητό. Η ίδια η αφήγηση είναι ισχυρότερη της ιδεάς ή της ιστορίας.