The Scalpel of Scotland Yard, The Life of Sir Bernard Spilsbury

by Douglas G. Browne, E.V. Tullett

HARDCOVER BOOK

Genres: True Crime, Biography

503 pages, Hardcover

First published January 1, 1952

About the author

Douglas Gordon Browne

Reviews

[Lauren Stoolfire · Rating 3 out of 5]

It's fascinating to read about the forensic pathologist who was considered a real life Sherlock Holmes and the cases he was a part. He was helped create the modern day CSI forensic kit. In real life, he committed suicide in 1947 using the gas from the Bunsen burners in his lab due to the recent deaths of his sons and his own declining health. This 1952 account of his life makes it sound like it was a total accident and that he had a very poor sense of smell. That makes me wonder just how accurate the rest of the book was honestly.

[Ray Savarda · Rating 3 out of 5]

Somewhat interesting homage to a long-lived expert coroner in England, and many of his more sensational cases.
Written with a somewhat reverential view, it held my interest in spite of the age (written in 1951).

For me, something under the "now for something completely different!" category.

[Guido Bergmans · Rating 3 out of 5]

The Scalpel of Scotland Yard: The Life of Sir Bernard Spilsbury. Douglas Browne

Ik heb nu drie biografieën gelezen van sir Bernard Spilsbury, de eerste beroemde forensische patholoog in het UK en wereldwijd. De eerste (en in mijn ogen de beste) was die van Andrew Rose, een hoge magistraat in het UK, die medisch ook uitstekend op de hoogte is. Nadien las ik The Father of Forensics van Colin Evans, zelf een gerenommeerd schrijver over forensische wetenschap in het algemeen. Zie besprekingen aldaar. Het huidige boek van Douglas Browne is de vroegste biografie, daterend van 1951, 4 jaar na het overlijden (door zelfdoding) van Spilsbury. Wie dit met moderne ogen bekijkt, vindt het natuurlijk vreselijk ouderwets, klassebewust, snobistisch en gedateerd, maar dat moet je niet doen. Probeer het boek in zijn tijd te situeren. Binnen 50 of 100 jaar zal onze huidige gelijkheidsobsessie ook weggelachen worden. Het boek geeft een tijdsbeeld weer, niet eens dat van 1951, maar een nog vroeger, uit het interbellum of zelfs Victoriaans. Het klassebewustzijn, de Victoriaanse fatsoensdwang die hier nog steeds doorwerkt, de zorgen over de “degeneratie” van het menselijk ras, het voortdurend opgeheven morele vingertje, ze komen nu wel heel ouderwets voor. (Hoewel, het vingertje bestaat tegenwoordig meer dan ooit, alleen de moraliteit is veranderd). Het toppunt is wanneer de auteur de verwondingen en mutilaties van slachtoffers, door Spilsbury in zijn casecards beschreven, niet durft weergeven. Die horen volgens hem alleen thuis in medische boeken. Hierdoor blijven de liefhebbers van true crime zo wel op hun honger zitten, want het is hen natuurlijk precies om die gruwelijke details te doen. Ook Spilsbury zelf was nog een soort overblijfsel uit de 19de eeuw, of op zijn minst een verbindingsfiguur tussen de Victoriaanse tijd (hij was geboren in 1877), en de beginnende moderniteit van de jaren 1930 en ‘40. Hij stierf in 1947, zodat hij de echte babyboom en het economisch mirakel van de jaren ’50 niet meer meemaakte. Met name zijn kruistocht tegen abortus (terwijl hij niet eens godsdienstig was), komt vandaag onbegrijpelijk over.

De finale indruk van dit werk is er toch een van heiligenverering. Een heel groot aantal van de gevallen van Spilsbury wordt vermeld, ook de minder interessante, die dan summier behandeld worden. Hierdoor krijg je toch voor een deel saaie lectuur te verwerken. Het gebrek aan kritische zin van de auteur werkt soms storend. De karakteriële zwakheden en professionele fouten van Spilsbury blijven grotendeels buiten beeld. Ook zijn mogelijke liaison met zijn secretaresse, Hilda Bainbridge, wordt niet vermeld. Evenmin het feit dat hij zijn leven lang stevig gerookt had (in het begin was dat om de stank van de autopsies wat te camoufleren) en op het einde longkanker had. Zijn eenzaamheid van de laatste levensjaren wordt wel gedocumenteerd, maar de oorzaken worden buiten hemzelf gelegd: de dood van 2 van zijn zonen, zijn beroertes en fysieke achteruitgang. Nu, die zullen ook wel een belangrijke rol gespeeld hebben natuurlijk. Toch krijg je de indruk van een wat eenzijdig en al te rooskleurig beeld in dit boek.

Wat toch in alle drie de biografieën, in de getuigenissen van Spilsbury in rechtszaken het meeste opvalt, is zijn neiging om heel wat zaken als zeker voor te stellen, hoewel die, objectief en vooral achteraf bekeken, toch wel een duwtje in die richting nodig hadden. Dat was Spilsbury dan graag bereid te geven. Zo kom je onherroepelijk tot een vaststelling die ook nu nog, misschien meer dan ooit (Covid-19!!) geldt: experten kunnen zich geen onzekerheden, twijfels of bochtenwerk permitteren. Ze worden een beetje gedwongen zich zekerder voor te doen dan ze misschien zelf zijn. De rechters, juryleden en de publieke opinie vinden duidelijkheid en zekerheid fantastisch, wat vaak in de samenvatting van de rechter voor de jury, op het einde van een proces, tot jubelende loftuitingen aan Spilsbury’s adres leidde. Hij (en alle andere experten) hadden uiteindelijk niet veel keuze: geef de waarheid een duwtje, of je maakt een slechte indruk en wordt niet meer gevraagd. Ik vind het dan ook een beetje kortzichtig van met name Andrew Rose dat hij dit Spilsbury verwijt.