Op de cover staat ‘Verplichte kost voor dik én dun.’ Daar zou ik aan toe willen voegen: ‘En voor huisartsen, diëtisten en iedereen die zo goed meent te weten wat dikkerds verkeerd doen.’ Ik ben nog steeds iets te zwaar, maar toen ik vijftien kilo meer woog raakte ik gefrustreerder van de betweters om me heen dan van mijn overgewicht. Enkele mensen zou ik dit boek graag cadeau doen met de opdracht het te lezen en het serieus te nemen. Alleen al het lezen van de inhoudsopgave zou bij hen schaamrood op de kaken behoren te veroorzaken.
EET MIJ begint met een vergelijking met het konijnenhol in Alice in Wonderland en had me daarmee meteen in de (houd)greep. Ten Broeke en Veldhuizen schrijven boeiend en in begrijpelijke taal over mythen en fabels over eten en diëten, supermarkttactieken, het hongerhormoon ghreline, vooroordelen, snacktaks, BMI, te veel om op te noemen. Dit alles goed onderbouwd, voor zover ik dat kan beoordelen, en met eindnoten na elk hoofdstuk. Buitengewoon interessant en leerzaam.
EET MIJ heeft ook minpunten:
Het zou dikkerds kunnen aanmoedigen zich achter diverse oorzaken te verschuilen om geen pogingen tot afvallen meer te hoeven ondernemen. Het hoofdstuk ‘Wat nu’ had uitgebreider mogen zijn, er wordt mondjesmaat advies gegeven over hoe nu verder (de trucs van de kleine borden enz. zijn wel bekend en worden door menigeen al toegepast).
Er wordt nogal negatief geschreven over het Voedingscentrum en aanverwanten. Terecht?
Het schaduwende lettertype en het nare lettertje in de eindnoten weerhielden me ervan langer dan een minuut of twintig achtereen te lezen, mijn ogen konden er niet mee omgaan.
De vele pluspunten wegen aanzienlijk zwaarder dan de minpunten, waardoor ik op een score van **** uitkom. EET MIJ is een dikke vette aanrader voor wie van eten houdt, ongeacht of je dik of dun bent!