Works, such as the novels Crime and Punishment (1866), The Idiot (1869), and The Brothers Karamazov (1880), of Russian writer Feodor Mikhailovich Dostoyevsky or Dostoevski combine religious mysticism with profound psychological insight.
Fyodor Mikhailovich Dostoevsky composed short stories, essays, and journals. His literature explores humans in the troubled political, social, and spiritual atmospheres of 19th-century and engages with a variety of philosophies and themes. People most acclaimed his Demons(1872) .
Many literary critics rate him among the greatest authors of world literature and consider multiple books written by him to be highly influential masterpieces. They consider his Notes from Underground of the first existentialist literature. He is also well regarded as a philosopher and theologian.
دوستتان نداشتم گرامي! بزرگوار !جناب آقاي داستايفسكي !دوستتان نداشتم اگرچه كه مي توانم سر بر شانه ي مرد روياباف داستانتان بگذارم ،دست هايش را بفشارم و ساعت ها بي وقفه ،مدام و بي خدشه ،هاي هاي بگريم . من اين روزها از غشاء نفوذناپذير اوهام سخت بر حذرم. با احترام
عاشقانه ترين داستانى كه تا حالا خوندم. قصه عشق مرد تنها كاملا برايم قابل درك بود. شايد اكثر ما يك ناستنكا در زندگى مان داريم كه عشق اش را در دل زنده نگاه ميداريم و من اعتراف ميكنم كه ناستنكايم را دوست ميدارم و فراموشش نخواهم كرد. يك جمله از كتاب: ""خدايا، چه مي شد اگر ميتوانستم هر دوى شما را با هم دوست بدارم."
داستایوسکی در جايي ميگويد كه انسانهايي كه بيمار اجتماعي گردند، ديگر قادر به درك حقايق و واقعيات اطراف خودنيز نيستند؛ انسانهايي كه بدليل شرايط اجتماعي و رذالت، ساديستي و يا مازوخيستي شده باشند. شرح و وصف روانشناسانه انسان درآثار او، امروزه مورد تاييد روانشناسي مدرن نيز است.
🌼🌱 روایتی کوتاه و کم شخصیت که برای من مرز بین خیال و واقعیتِ راوی داستان مشخص نبود؛ گویی اتفاقی مافوق آرزو و زودگذر با سریع ترین سرعت ممکن از پیش چشم او میگذرد و درست در یک قدمی رسیدن به خوشبختی و مطلوب ابدی، رویا به پایان می رسد و خاطره این شب های روشن، دلگرمی برای باقی زندگی یکنواخت و سرد او باقی می ماند. 🌼🌱 روایت: تکه ای از روزمرگی پسری جوان و پُر از حس تنهایی و غربت که به شکل معجزه آسایی با بانویی جوان ملاقات می کند و ناگهان در خوشبختی که همواره در خیال خود آن را برای خود متصور می شد نزدیک می شود. زندگی او که تا به این روز شب هایی سرد، تنها و تاریک بودند تبدیل به شب های روشن می شود و دل به دخترکِ خیال خود می بندد و عشقی سوزان و گذرا را تجربه میکند، اما دیری نمی پاید که دخترک مانند خیالی زودگذر از دست او می رود و شب های روشن پسر به پایان می رسد. 🌼🌱 به عنوان دومین اثری که از این نویسنده خواندم در مقایسه با "قمارباز"، داستان کوتاه تر و کم بحران تر بود با میزان کششِ کافی جهت ادامه و نقطه اوجی قدرتمند. قسمتی از کتاب توصیفاتی ادبی و قابل تامل تر داشت که ممکن است کمی از سرعت مطالعه بکاهد و از نظر بنده این کتاب نوشته های یک ذهن پریشان حال و همانقدر که در داستان وصف می شود، خیال پرداز است. . نکته قابل تاملی که به آن برخوردم کور و کَر و کم هوش بودن افرادی بود که این دو شخصیت اصلی با آن ها می زیستند که برای من تداعی گر درک نشدن از طرف اطرافیان و خویشاوندان نزدیک بود. این دو جوان هر دو از تنهایی دل به اولین فردی بسته بودند که در زندگی دیده بودند و گویا قماری با زندگی خود کرده بودند زیرا که دلبستگی هایشان کاملا احساسی و جهت رفع تنهایی بود. . شخصیت های اصلی که تا به حال در این دو اثر از داستایوفسکی با آن ها آشنا شدم به نظرم همگی به نحوی #آبلوموف هایی خیال پرداز و راحت طلب هستند که فقط در غم نداشته های خود، به خود می پیچند دریغ از ذره ای تلاش هوشمندانه. 🌼 (شامل اسپویل👇) دخترک ساده و کم تجربه داستان با سنجاق به لباس مادربزرگ پیر و نابینا خود قفل می شد تا کار غیرمنتظره ای نکند گویی که به وابستگی های خود قفل می شد. او نمی توانست زندگی عادی داشته باشد، تجربه کند و آگاهانه عاشق شود و به اولین مردی که دیده بود به عنوان پلی برای فرار می نگریست و از نظر بنده او نه صرفاً برای عشق از دست رفته خود اشک می ریخت بلکه بر آزادی که سال ها چشمانتظارش بود می گریست. .
چرا ما همه با هم مثل برادر نیستیم؟ چرا حتی بهترین آدمها همیشه چیزی را پنهان میکنند؟ چرا حرف چیزهایی را که در دل دارند با هم نمیزنند؟ چرا جایی که میدانند که حرفهایشان با باد هوا هدر نمیرود، چیزهایی را که در دل دارند، بر زبان نمیآورند؟ چرا ظاهر همه طوری است که انگار تلخاندیشتر از واقعیتشان هستند؟ طوری که انگاری میترسند اگر آنچه را که در دل دارند به صراحت بگویند، احساسات خود را لگدمال کرده باشند.
من ترجمه سروش حبیبی رو خوندم،تنهایی رو خیلی خوب داستایوفسکی توصیف میکنه و اینکه یه عشق میتونه تنها عشق زندگیت باشه حتی آگه مدتش کوتاه باشه اما تو رو میتونه به درجه معرفت برسونه.حجم کتاب کمه،و حالت شاعرانه ای که داره رو دوس داشتم
ترزبورگ ما کیفیت عجیب و وصف ناپذیر و بسیار دل انگیزی دارد که با رسیدن بهار ناگهان تمامی توان خود و نیروهای شکوهمند خداداش را نمایان می کند ،خود را می پیراید و می آراید و رنگین می کند و تمام شکوه آسمان دادش را به نمایش می گذارد.این حال مرا به یاد دختر نحیف مسلولی می اندازد که گاهی با ترحم نگاهش می کنی و گاهی با عشقی دلسوزانه و گاهی اصلا متوجهش نمی شوی و نگاهش نمی کنی ،اما ناگهان ،گویی به چشم بر هم زدنی ،خود به خود،چنان که به وصف نمی آید،انگاری به معجزه ای زیبا می شود و به وجد می آیی و مبهوت می مانی که این برق در این چشم های غم زده و اندیشناک از کجاست؟ چه چیز باعث شد که این گونه های گود افتاده ی بی رنگ گلگون شود؟ این شور و شرار در این سیمای نحیف از چیست؟کدام آتش احساس این سینه ی خشکیده را به تپش درآورده؟چه چیز چهره ی این دختر بینوا را ناگهان جان داده و زیبا کرده و این لبخند دلپذیر را بر آن درخشانده و این لب ها را به این روشنی و دل افروزی خندان ساخته ست ؟ به اطراف نگاه می کنی و کسی را می جویی.می کوشی حدس بزنی...اما این لحظه می گذرد و ای بسا که همان روز بعد چهره ی دختر را باز مثل گذشته می یابی: همان نگاه اندیشناک و مبهوت،همان چهره ی بی رنگ،همان سرافکندگی و کم رویی در حرکات و چه بسا پشیمانی،و حتی آثار اندوهی مرگبار و خشم از شوقی زودگذر و نابجا...افسوس می خوری و که این زیبایی گذرا چنین به سرعت سپری شد و بی بازگشت،و چنین فریبنده و بی حاصل پیش چشمت درخشید و افسوس از آن که حتی مجال نداد که به او دل ببازی...
با ذوق و هیجان زیاد مینویسم... هیجانی وصف نشدنی از وارد شدن به دنیای داستایوفسکی قراره مدت تقریبا طولانی رو قدم بزنم بین اثار داستایوفسکی و همراه اونا زندگی کنم و این اولین تجربه م از خوندن آثارش بود تجربه ایی ملایم با چاشنی احساسات فراوان احساس میبارید از این داستان و فرصت میداد همراه شی باهاشون. اونجایی که راوی خیال پرداز دست و پا میزد که ناستنکای بیچاره به عشقش پی ببره و به قلب بیچاره ش رحم کنه و اونجایی که به زیبایی هر چه تمام تر نوشت " زمانی که خود ناراحتیم نسبت به اندوه دیگران حساس تر میشویم " با اینکه عاشقش بود خواسته ناستنکا واسش ارجحیت داشت و واقعا لطیف بود.
چون انتظار خیلی زیادی داشتم سوالای زیادی واسم پیش اومد که متاسفانه جوابشون رو نگرفتم ولی در کل یه داستان عاشقانه ی جمع و جور با پایان تلخ بود و کلا این کتاب خوش آمد گویی خوبی بود واسم برا وارد شدن به دنیا و اندیشه داستایوفسکی.
این رؤیاها کجا رفت؟ و آدم از تعجب سری تکان میدهد و در دل میگوید سالها چه زود میگذرند. و دوباره از خودت میپرسی تو با زندگیت چه کار کردی؟ بهترین سالهای عمرت را چگونه گذراندی؟ زندگی کردی یا نه؟ و با خودت میگویی ببین دنیا چقدر سرد شده. سالها از پی هم میگذرند و با خود تنهایی ملالآوری را میآورند و بعد هم عصای پیری به دستت میدهند و سپس حسرت و ناامیدی. دنیای خیالی تو تاریک میشود و رؤیاهایت کهنه میشوند و مثل برگ زرد پاییزی زمین میریزند. وای تنهایی چقدر سخت است، باعث تأسف است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری، هیچ هیچ… هیچ بیمعنی و احمقانهای به جز رؤیا…
اوایل کتاب شبهای روشن و خودگوییهای شخصیت اول داستان اونقدر از نظرم خسته کننده بود که به سرم زد رهاش کنم اما خوشبختانه مقاومت کردم و میتونم به جرئت بگم یکی از بهترین داستانهای عاشقانه زندگیام رو خوندم
فكر ميكردم مدتي از ادبيات مفهومي فاصله بگيرم و سرم رو با رمان هاي كلاسيك گرم كنم، نه اون از من خوشش اومد و نه من ! رجعت ميكنيم به همان صفحات كند گذر عميق. اما آخرش هم نفهميدم، كه چرا نفهميد تنهاييش بهش چه نعمتي داده!
ناستنكا آيا در دل تو تلخي ملامت و افسون افسوس ميدمم و آن را از ندامت هاي پنهاني آزرده ميخواهم و آرزو ميكنم كه لحظات شادكامي ات را با اندوه بر آشوبم و آيا لطافت گل هاي مهري كه تو جعد گيسوان سياهت را با آن ها آراستي كه با او به زير تاج ازدواج بپيوندي پژمرده ميخواهم؟
نه،هرگز،هرگز و صد بار هرگز.آرزو ميكنم كه آسمان سعادتت هميشه نوراني باشد و لبخند شيرينت هميشه روشن و مصفا باشد و تو را براي آن دقيقه ي شادي و سعادتي كه به دلي تنها و قدر شماس بخشيدي دعا ميكنم.
"خداي من ، يك دقيق تمام شادكامي! آيا اين نعمت براي سراسر زندگي يك انسان كافي نيست؟"
چقدر لذت بردم از این کتاب. چقدر ذهن آشفته قهرمان داستان و زندگی در عالم خیالات رو خوب هضم کردم؛ شاید چون همه ما زمان های زیادی از عمرمون رو در خیالات زندگی میکنیم. گاهی مثل قهرمان داستان در زمینه هایی که برامون رخ نداده و البته گاهی هم از تصورات پیش آمدهای آینده. بعد هم توصیف رابطه اش با ناستنکا؛ کسی را که یک روز لب برکه ای میبینه و دست حادثه باعث برقراری رابطه ای کوتاه بین این دو میشه. به قدری جزئیات این رابطه به زیبایی ترسیم شده که حتی متن صحبت های رد و بدل شده هم خیلی دقیق شور و شوق و استرس دل راوی رو بیان میکنه؛ از هول شدن در صحبت و قطع صحبت تا عذرخواهی های وسط کلام
ممممم به نظرم کتابی بود پر از حرفای عاشقانه ! همین چیز جدیدی از این کتاب یاد نگرفتم البته بگم دیالوگای عاشقانش عالی بودن ولی تکرار زیاد این دیالوگا دلمو زد در کل این کتابو به عاشقای دل سوخته و درد فراق چشیده توصیه می کنم
کتاب شبهای روشن نوشته فئودور داستایوفسکی را گوش کردم. داستان مخ زدن یه نویسنده هست😅. در مورد داستان تنهایی یک نویسنده تنها که طی اتفاقی با دختری بنام ناستانکا آشنا شده و داستان زندگی و تغیرات درونی خودش را. برای او تعریف میکند. و در آخر ...
اين تنها ماندگي برايم سخت ناگوار بود و سه روز تمام در شهر پرسه زدم . بولوار و پارك و كنار رود را زير پا مي گذراندم و يك نفر از اشخاصي را كه عادت كرده بودم يك سال آزگار در ساعت معين در جاي معيني ببينم نمي ديدم...