Γράμματα σ' ένα νέο στοχαστή

by Kostas Axelos, Κώστας Αξελός, Μαρία Παπαδήμα (Translator)

Ξεκινώντας από το κέντρο της ολόκληρης σχέσης άνθρωπος-κόσμος ξετυλίγονται διάφορα ερωτήματα, αδιάρρηκτα συνδεδεμένα. Είμαστε στον κόσμο; Πώς ενώνονται και διαφοροποιούνται το αδιαφανές και το διαφανές; Η φιλία που δεν είναι μόνο μια ατομική υπόθεση και η πολιτική που δεν είναι ποτέ ολικά παραδεκτή μένουν πάντα μετέωρες. Η μελέτη αυτών των προβλημάτων είναι ταυτόχρονα ενιαία και πολλαπλή. Και ακόμα και αν δεν υπάρχει μια τελευταία λέξη που να κλείνει κάθε συζήτηση, το βιβλίο μπορεί να προσφέρει έναν προσανατολισμό.

115 pages, Paperback

First published January 1, 1997

About the author

Kostas Axelos (also spelled Costas Axelos; Greek: Κώστας Αξελός) was a Greek philosopher. He was born in Athens and attended high school at the French Institute and the German School of Athens. He enrolled in the law school in order to pursue studies in law and economics. With the onset of World War II Alexos became involved in politics. During the German and Italian occupation he participated in the Greek Resistance, and later on in the Greek Civil War, as an organiser and journalist affiliated with the Communist Party (1941–1945). He was later expelled from the Communist Party and condemned to death by the right-wing government. He was arrested and escaped.
At the end of 1945 Axelos moved to Paris, France, where he studied philosophy at the Sorbonne. From 1950 to 1957 he worked as a researcher in the philosophy branch of C.R.N.S, where he was writing his dissertations, and subsequently proceeded to work in Ecole Pratique des Hautes Etudes. From 1962 to 1973 he taught philosophy at the Sorbonne. His dissertation "Marx, penseur de la technique" (translated as "Alienation, Praxis and Techne in the Thought of Karl Marx") tried to provide an understanding of modern technology based on the thought of Heidegger and Marx and was very influential in the 1960s, alongside the philosophy of Herbert Marcuse.
Axelos was a collaborator on, columnist with, and subsequently editor of the magazine Arguments (1956–1962). He founded and, since 1960, has run the series Arguments in Edition de Minuit. He has published texts mostly in French, but also in Greek and German. His most important book is Le Jeu du Monde (Play of the World), where Axelos argues for a pre-ontological status of play.

Reviews

[Paradoxe · Rating 3 out of 5]

<< Άνθρωπος και κόσμος ερωτούν και απαντούν. Κάθε διάλογος κρύβει μια αξεπέραστη ρωγμή >>

Το κείμενο του Αξελού, μου δίνει την εντύπωση του μηχανισμού αναπνοής. Εισπνοή – χρονικά απειροελάχιστη παύση – εκπνοή, ακατάπαυστα. Διακεκομμένα νήματα. Άλλοτε ευρέως αναλυμένοι συνδυασμοί μ’ απειροελάχιστες παύσεις απ’ το μάζεμα, στην εκτόνωση κι άλλοτε παύσεις μεγάλες, τερματικές. Απλός λόγος, κατανοητός, που συχνά φτάνει ως το ποιητικό, χωρίς να παύει να είναι λογικός.

<< το υποτιθέμενο συγκεκριμένο δανείζεται συχνά τα χαρακτηριστικά του αφηρημένου και το αφηρημένο δεν παύει να είναι πιο συγκεκριμένο απ’ ότι συνήθως το εννοούμε. Εξάλλου θα ήταν προτιμότερο να μιλήσουμε για αφαιρετικό >>

Πολύ σημαντική έστω κι αν μένει στον υπαινιγμό, η διάθεση να ταρακουνήσει τα καθισμένα σε πατροπαράδοτο θόλο a priori, ίσως βέβαια αυτό να αρκεί ως ένα ψήγμα για το μελλοντικό στοχαστή – ανήσυχο άνθρωπο που θα θελήσει να ανοίξει τους ορίζοντες του. << δε θα έπρεπε να παραμελούμε τη διαδικασία με την οποία το a priori γίνεται a posteriori. Περνάμε από την αισθητή εμπειρία, το συγκεκριμένο, σ’ ένα τύπο σκέψης που ονομάζεται αφηρημένη και θεωρησιακή >>

Συχνά οι συνδυασμοί που επιλέγει να εξετάσει ως ένα σώμα με αυτοφυή διαιρετική διάθεση και μηχανισμούς συγκράτησης, δείχνουν να τον παρασέρνουν σε ένα ρεύμα, αγνοώντας τα παράλληλα ενδεχόμενα.

Πρόκειται κατά βάση για το βιβλίο των γκρίζων ζωνών, μόνο που συναντάει ένα θόλο στο στοχασμό του, το κόβει, ενώ μπορεί. Κι αυτό του το κρατάω. Ένα μεγάλο μυαλό θα μπορούσε να επεκταθεί, θα ήταν έτοιμο να το κάνει. Εγώ δε μπορώ, θα ήθελα να μου πει εκείνος το παρακάτω, αφού μ’ έκανε να τον εμπιστευτώ και να τον ακολουθήσω στο ταξίδι αυτού του βιβλίου. Τα ξέρω αυτά κι ας μην έχω διαβάσει οτιδήποτε άλλο δικό του.

<< Σκέφτομαι και βιώνω την εμπειρία του ορίζοντα με το κλείσιμο του στην κατεύθυνση του ανοίγματος που περιέχει επίσης το κλείσιμο του >>

Το τρίτο και το τέταρτο γράμμα αποτελούν το πίλαρ του βιβλίου και το δε πέμπτο είναι σχεδόν αριστουργηματικό και ευδαιμονικό αποκούμπι, για κάθε άνθρωπο που τον τελματώνουν καθημερινά, η συνάφεια και η ανοησία ( υπό τη σταθερή οντολογική ερμηνεία με την οποία κρυστάλλωσε αυτές τις λέξεις στο χώρο και το χρόνο, ο Καβάφης ).

<< λες και το βιωμένο δε μπορεί να είναι εξίσου άψυχο, όσο και η πιο απενσαρκωμένη, η πιο αφηρημένη, όχι όμως η πιο αφαιρετική ‘’σκέψη’’ >>

<< η φιλία δεν είναι απαραίτητη. Γίνεται απαραίτητη, όταν συμβαίνει, αδιάρρηκτα δεμένη με την απόσυρση της. Δεν εμπίπτει ούτε στο είναι, ούτε στο έχω. Βιώνεται και λέγεται με πολλαπλούς τρόπους >>

Όλες οι έννοιες που εξετάζονται στο βιβλίο, προϋποθέτουν και απαιτούν το δίπολο ταίρι τους. Θα μπορούσε να είναι το αντίστοιχο εφόδιο για ανθρώπους που οραματίζονται να μπουν ενεργά στο χώρο της Φιλοσοφίας, όπως θα φανταζόμασταν ένα βιβλίο απ’ αυτά που ονομάζουν μαθησιακά της δημιουργικής γραφής, για εκείνους που οραματίζονται πως θα γίνουν συγγραφείς. Όπου και πάλι δεν είναι ανάλογο διότι το παρόν είναι πηγή. Πηγή σπάργανων προβληματισμών – σαλπίσματα σε μια νότα που ποτέ δε θα περίμενες και σε ξενίζει, αλλά ένα δυο μυαλά τα παρασέρνει σε άλλα ταξίδια. Ναι είναι πηγή, όχι λυσάρι για ωραιολόγους.

<< ο χρόνος δε χωρίζεται σε τρεις διαστάσεις. Εκδηλώνεται ανά πάσα στιγμή ως παγχρονικότητα, όπου παρελθόν, παρόν, μέλλον παίζουν ακατάπαυστα μαζί, ενωμένα και διαφοροποιημένα >>

Ακόμη του το κρατάω :( .. 3+

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Η υψηλότερη ποίηση και η υψηλότερη σκέψη είναι συνάμα αποκαλύψεις του κόσμου και ανθρώπινα έργα.[...]

[...]Η σκέψη και η ποίηση του κόσμου ανοίγονται σε κάθε άτομο - όταν αυτό δεν κλείνεται.[...]