Το καλοκαίρι είναι η περίοδος κατά την οποία μου αρέσει να διαβάζω αστυνομικά μυθιστορήματα. Ένα καλό βιβλίο είναι ο καλύτερος σύντροφος στη θάλασσα ή στο σπίτι κάτω από το κλιματιστικό. Ο πυρετός του μυστηρίου σπάει τη μονοτονία (όταν δεν υπάρχει όρεξη για βόλτα ή μπάνιο) και για λίγο το μυαλό μου αφήνει πίσω τις γκρίνιες για τη ζέστη, τα κουνούπια και σαν άλλος Σέρλοκ Χολμς προσπαθώ να ρίξω φως στην υπόθεση. Τα βιβλία του Μαρκογιαννάκη αποτελούν την ιδανική συντροφιά για το καλοκαίρι (και όχι μόνο). Εντελώς συμπτωματικά, τα προηγούμενα δύο είχαν διαβαστεί πάνω κάτω την ίδια περίοδο και φυσικά, δε μπορούσε να γίνει εξαίρεση και με αυτό. Αυτή τη φορά ο δικός μου "Γουάτσον" ήταν το βιβλίο "Θάνατος επί σκηνής".
Όπως και στα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα, έτσι και σε αυτό η πλοκή με κράτησε σε εγρήγορση. Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι και με κάθε σελίδα που γύριζα, ένιωθα την περιέργεια και την αγωνία μου να εξάπτεται περισσότερο. Με κάθε νέο στοιχείο, οι υποθέσεις που έκανα για την εξιχνίαση την δολοφονίας πλήθαιναν και η λίστα των υπόπτων μίκραινε ή μεγάλωνε αντίστοιχα.
Ένας από τους λόγους για τους οποίους μου αρέσουν τόσο τα βιβλία του Μαρκογιαννάκη είναι η απλή γραφή, με το ωραίο λεξιλόγιο και τις περιγραφές οι οποίες δεν κουράζουν. Χωρίς φλυαρίες αλλά με μπόλικο σασπένς, το βιβλίο κυλούσε νεράκι ενώ δεν έλειψαν τα αποσπάσματα τα οποία ξεμάκραιναν από τον χώρο του μυστηρίου και με έκαναν να αναλογιστώ περισσότερο για ορισμένα κοινωνικά ζητήματα. Τα μικρά κεφάλαια ενέτειναν την αγωνία και την επιθυμία να συνεχίσω την ανάγνωση ενώ τα σημεία στα οποία η αφήγηση ξεμάκραινε από τον Μάρκου και έδινε φως σε άλλα πρόσωπα (τα οποία, όπως και στα υπόλοιπα βιβλία, πάντα έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση), έδιναν περισσότερη τροφή για σκέψη.
Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα σε σχέση με τα άλλα βιβλία του συγγραφέα είναι ότι στο πρώτο μέρος του βιβλίου, δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα ο αναγνώστης την τραγουδίστρια την οποία ο Μάρκου είχε κληθεί να προστατέψει και η οποία εν τέλει δολοφονήθηκε, Νένη Βαντά. Σε αυτό το μέρος παρουσιάζεται η γνωριμία του αστυνομικού με τη μεγάλη σταρ της Ελλάδας και μέσα από τις συναντήσεις, τους διαλόγους και την εξέλιξη των γεγονότων, ο χαρακτήρας της Νένης ξετυλίγεται περισσότερο. Ομολογώ ότι είναι κάτι το οποίο δεν έχω δει σε άλλα αστυνομικά βιβλία και όσο μάθαινα για τις ιδιοτροπίες, τον χαρακτήρα, τις σχέσεις της με τους γύρω της και την καριέρα της, συνδέθηκα περισσότερο μαζί της.
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες ήταν εξίσου ενδιαφέροντες και πολλοί από αυτούς φάνταζαν ύποπτοι για τον φόνο. Όπως και σε άλλα βιβλία αυτού του είδους, έτσι και σε αυτό φάνηκε ότι δεν είναι πάντα όλα άσπρο και μαύρο και ότι ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει ο καθένας. Όσο για τον αστυνόμο Μάρκου, έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες για τον λόγο ότι είναι ένας απλός αστυνομικός ο οποίος κάνει τη δουλειά του. Το γεγονός ότι στα βιβλία παρουσιάζεται ως ένας καθημερινός πολίτης, με τις δικές του ανησυχίες και το ότι είναι προσηλωμένος στη δουλειά του με κάνει να ταυτίζομαι περισσότερο μαζί του. Χαίρομαι επίσης που και σε αυτό το βιβλίο δεν υπήρχε κάποιο αχρείαστο ρομάντσο (όπως γίνεται σε άλλα βιβλία αυτού του είδους).
Η πλοκή ήταν για ακόμη μία φορά ευρηματική και την παρακολουθούσα με αμείωτο ενδιαφέρον. Μέσα από τα γεγονότα που μεσολάβησαν πριν και αφού γίνει η δολοφονία, αποκαλύπτονταν διάφορα στοιχεία τα οποία δε μαρτυρούσαν το τέλος της υπόθεσης. Οι πληροφορίες ήταν τόσο-όσο και τα σενάρια ποικίλα. Θεωρώ ότι η μεγάλη ανατροπή (επειδή δε μπορεί να λείψει από κάποιο καλό αστυνομικό βιβλίο) χτίστηκε πολύ όμορφα και με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη. Δε θα επεκταθώ περισσότερο σε αυτό το θέμα αλλά θα τονίσω για ακόμη μία φορά πόσο έξυπνα γραμμένο ήταν το βιβλίο και ότι για ακόμη μία φορά, ο Μαρκογιαννάκης έδειξε δείγματα του ταλέντου του.
Κάτι το οποίο με έκανε να ευχαριστηθώ αυτό το βιβλίο ακόμη περισσότερο σε σχέση με άλλα αστυνομικά βιβλία, είναι το γεγονός ότι με λεπτό και όχι κουραστικό τρόπο, παρατίθονταν σχόλια σχετικά με τον ρατσισμό, τις ανθρώπινες σχέσεις και (κυρίως) τα ανθρώπινα ελαττώματα, τον κόσμο της showbiz κλπ. Ακόμα και αυτές οι ελάχιστες αναφορές, ήταν αρκετές για να με κάνουν να προβληματιστώ περαιτέρω και απομακρυνθώ από τον κόσμο του μυστηρίου για να προσγειωθώ στον δικό μας. Είναι ωραίο να βλέπεις ακόμη και σε ένα αστυνομικό βιβλίο προβληματισμούς για την κοινωνία. Στο βιβλίο τίθονταν σε αρκετά σημεία ζητήματα ηθικής και με έκαναν να προβληματιστώ περισσότερο σχετικά με τον κόσμο της δημοσιότητας και το αν και πόσο οι καλλιτέχνες νιώθουν ικανοποιημένοι με αυτά που έχουν πετύχει αλλά και πώς αντιδρούν οι άνθρωποι απέναντί τους.
Αν δεν έχετε διαβάσει τα υπόλοιπα βιβλία του Μαρκογιαννάκη, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνετε. Το συγκεκριμένο θα σας προβληματίσει, θα σας κινήσει το ενδιαφέρον και συνάμα θα σας κάνει να συνειδητοποιήσετε ότι τελικά και οι καλλιτέχνες δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν μπρος στα φώτα της δημοσιότητας.