Βιβλίο που προορίζεται για πέντε γεμάτα αστέρια, αν εξαιρεθεί το τελευταίο κεφάλαιο, που κατά κάποιον τρόπο σαμποτάρει όλα όσα έχτισε από την πρώτη κιόλας σελίδα.
Εξαιρετικά πονηρός ο Γιάννης, και ιδιαίτερα ανασφαλής ο κύριος Κρεμόπουλος, ο αγαπημένος μου καθηγητής και δικηγόρος. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται στην οπτική των δύο, οπότε γίνονται διακριτές οι διαφορές στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον κόσμο.
Πολύ δουλεμένο, χτίζει ένα μυστήριο γύρω από την παρουσία του Γιάννη, ο οποίος δεν χρειάζεται κάποιον παραπάνω λόγο από μια εμμονή, για να τον οδηγήσει να διεισδύσει με τόσο μελετημένο και επικίνδυνο τρόπο στην ζωή του πρώην καθηγητή του. Από την πρώτη στιγμή φαίνονται όλα: ο Γιάννης εντοπίζει τον καθηγητή του να παλεύει με τον σκύλο του, του αρέσει η δυσμενής κατάσταση που βλέπει και αμέσως ξέρει τι πρέπει να κάνει· θαρρείς το σύμπαν τον προίκισε με όσα ακριβώς απαιτούνταν για να αντιστρέψει τους ρόλους τους.
Οι μεγάλες αντιθέσεις στις οπτικές των δυο βασικών χαρακτήρων κολακεύουν την αφήγηση και κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
…Απλά, το τέλος, που μοιάζει σαν να αναιρεί όση υπομονή, όση δουλειά, όση προσήλωση αφιέρωσε ο Γιάννης και όσες προσδοκίες δόθηκαν στον αναγνώστη μέχρι πριν το τελευταίο κεφάλαιο. Θαρρείς η συγγραφέας βιάστηκε να ολοκληρώσει το βιβλίο, να προλάβει τον κύριο Κρεμόπουλο και την οικογένειά του από το να πάθουν το ύψιστο κακό.
Κι όμως, το να νικήσει ο Γιάννης στο τέλος νομίζω θα ήταν το καλύτερο σενάριο, αφού η σπιρτάδα, η πονηριά και η υπομονή του υπερτερούν της λογικής του Κρεμόπουλου (κυρίως) και της ανιδεότητας της οικογένειάς του.