Γιατί δε μιλάς για μένα;

by Λένα Διβάνη, Lena Divani

Από μικρό παιδί στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ παρατηρούσα πάντα τα κορίτσια, τις γυναίκες. Κάρφωνα τα μάτια πάνω τους κι απομυζούσα την εικόνα τους, τα χαμόγελα, τις νευρικές κινήσεις των χεριών, τις πιέτες που χόρευαν στις φούστες. ήταν τόσο πολλές, τόσο όμορφες, τόσο χρωματιστές, που λυπόμουνα τους άντρες τους έτσι που κάθονταν βουβοί κι αφηρημένοι από πάνω τους, κρεμασμένοι από τις χειρολαβές, θαμμένοι κάτω από το γκρίζο και το μπλε των κοστουμιών τους. Τους άφηνα όμως γρήγορα. Το αίνιγμά τους θα το έλυνα αργότερα. Ξαναγυρνούσα σ' εκείνες. Μιλούσαν. Κάθονταν πάντα δυο δυο και μιλούσαν. Εγώ πάλι σώπαινα. Πλησίαζα, στεκόμουν δίπλα κι έστηνα αυτί στα μουλωχτά, λες και το 'ξερα πως κάποτε θα επιχειρούσα να μιλήσω εξ ονόματός των... Να τες λοιπόν οι ιστορίες σας, Κατερίνα, Χριστίνα, Ειρήνη. Μεγάλωσα και κράτησα την υπόσχεση που ποτέ δε σας έδωσα. Τις έγραψα.

Εφτά διηγήματα γένους θηλυκού, ενικού αριθμού που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει πληθυντικός. Εφτά κορίτσια που δεν έγιναν ποτέ οι γυναίκες των ονείρων τους. Απλώς νυχτώνουν μόνες εδώ πέρα...

Genres: Short Stories

152 pages, Paperback

First published March 18, 2014

About the author

See Lena Divani.
Η Λένα Διβάνη γεννήθηκε το 1955 στον Βόλο και είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας της Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Εκτός από τις ιστορικές μελέτες της, έχει δημοσιεύσει μία συλλογή διηγημάτων ("Γιατί δεν μιλάς για μένα") και τέσσερα μυθιστορήματα ("Οι γυναίκες της ζωής της" που έχει μεταφερθεί στην τηλεόραση από την ΕΤ1, "Εργαζόμενο αγόρι", "Ενικός αριθμός", "Ψέματα. Η αλήθεια είναι...").
Το πρώτο της μυθιστόρημα έχει μεταφραστεί στα ισπανικά και στα ιταλικά. Διηγήματά της έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά και τα πολωνικά. Επίσης, έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία για παιδιά και έναν τόμο με τα θεατρικά της έργα που παίχτηκαν στο "Τρένο στο Ρουφ" και στην "Πειραματική Σκηνή Τέχνης", στη Θεσσαλονίκη.
Υπήρξε τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας "Τα Νέα" και του περιοδικού "Elle". Υπήρξε επίσης Αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, θέση από την οποία παραιτήθηκε την άνοιξη του 2009.

Reviews

[TheAuntie · Rating 3 out of 5]

το πρώτο

είναι το πρώτο διήγημα που δίνει τον τίτλο σε αυτή τη συλλογή και είναι πολύ ωραίο.
...
ακόμα δεν έχω τελειώσει αυτό το βιβλίο, είμαι στο τελευταίο διήγημα (λίγες σελίδες, πια) και μάλλον μπορώ ήδη να πω ότι μόνο ένα μου άφησε λίγες εντυπώσεις, αυτό για το ταξίδι. αλλά... το πρώτο διήγημα, αυτό δεν λέει να φύγει από το μυαλό μου. αυτό το πρώτο όχι μόνο μου άφησε πολλές και δυνατές εντυπώσεις, μα μπορώ να πω ότι με σημάδεψε, κυριολεκτικά. Μάλλον γιατί αγγίζει θέματα που είναι και οι δικοί μου εφιάλτες, οι δικές μου εμμονές: η κλειστοφοβία (εγκλωβισμός) και η αυτοκτονία. δύσκολα θέματα, άσκημοι εφιάλτες. Ο εγκλωβισμός της γυναίκας πρωταγωνίστριας του διηγήματος είναι πραγματικός, είναι ο άνδρας της που τις κλείνει πόρτες και παράθυρα και την απομονώνει μέσα σε ένα ξένο σπίτι σε ξένο περιβάλλον, αλλά ... αυτός ο εγκλωβισμός μπορούμε να το νιώθουμε ακόμα και με ανοικτές πόρτες και παράθυρα!!! εφιάλτης!

[Christiana Hadji · Rating 4 out of 5]

Συλλογή από επτά διηγήματα, με ηρωίδες γυναίκες που βιώνουν την μοναξιά, τον χωρισμό και την εγκατάλειψη. Γυναίκες νέες ή ώριμες, που ψάχνουν απελπισμένα για την αποδοχή, την συγχώρεση, την αγάπη, τον έρωτα. Η κάθε γυναίκα ζει την δική της ιστορία, αλλά σίγουρα κάποια από αυτές θα σας θυμίσει και την δική σας.

[Maria Ch · Rating 3 out of 5]

Γενικά δεν μου αρέσουν οι μικρές ιστορίες αλλά μου αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής της Διβάνη και η ευαισθησία των γυναικείων χαρακτήρων της συλλογής αυτής, γι' αυτό και μου άρεσε το βιβλίο και το προτείνω ως συνοδεία σε ένα διάλειμμα για ανάγνωση με ένα καλό καφέ.

[Antigoni Krieza · Rating 3 out of 5]

Είμαστε όλες εμείς... Και οι άλλες, οι απέναντι, οι απροσιτες, με τα θλιμμένα μάτια, το αιώνια βαμμένο χαμόγελο και το χέρι να σφίγγει νευρικά την τσάντα. Εκείνες που έφυγαν και οι άλλες που θα έρθουν. Εμείς...

[Constantina · Rating 3 out of 5]

Μικρό και γλυκό.

[bby gengar · Rating 3 out of 5]

lost and found in my mom’s library pt1
(was searching for a quick read)