Córka Robrojka

Jeżycjada #11

by Małgorzata Musierowicz

Akcja książki toczy się w Poznaniu, między 12 lipca a 2 września 1996 roku. Bohaterka to Arabella - szesnastoletnia dziewczyna o bardzo romantycznym i egzotycznym imieniu, pozostającym w sprzeczności z jej zdrowym rozsądkiem i zamiłowaniem do konkretu. Bella - jak zdrobniale nazywa ją ojciec - ma talent do nauk ścisłych i z pasją trenuje karate. Jest córką Roberta Rojka, czyli Robrojka - dawnego wielbiciela Anieli, który po latach bycia przez nią odtrącanym i pogardzanym ożenił się z flecistką. Artystka jednak wkrótce zmarła, osierocając malutką Bellę. Oszukany przez wspólnika Robrojek po plajcie firmy wraca z Łodzi do Poznania i zatrudnia się u dawnego kolegi Majchrzaka - niesympatycznego, zarozumiałego nuworysza. Bella przenosi się do niego i szybko nawiązuje nowe ciekawe znajomości: z dziwnym synem Majchrzaków, który nie rozstaje się ze swoją kamerą i młodym sąsiadem, który toczy z nim wieczną wojnę podjazdową. Bella dowiadując się o dawnej miłości ojca, jest zdenerwowana i nie zamierza dopuścić do ich spotkania. Przed domem Majchrzaków zaś, nieświadoma, że mieszka tu przyjaciel ze szkolnych lat, codziennie spaceruje z wózkiem Ida Borejko, zawczasu wtłaczając swemu synkowi Józinkowi do głowy wiedzę o świecie i dziwiąc się niezmiernie małomówności swego potomka. W tej powieści śledzimy rozwijającą się miłość Natalii Borejko i Robrojka.

Genres: Polish Literature, Young Adult, Fiction, Childrens, Poland, Audiobook, Contemporary

217 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Małgorzata Musierowicz (b. January 9, 1945 in Poznań, Poland) is a popular Polish writer, author of many stories and novels for children and teenagers, but read with pleasure by adults too.

She is the sister of poet and translator Stanisław Barańczak.

Reviews

[vvenika.books]

To chyba mój ulubiony to Jeżycjady!

[faustyna。 (lekkidramat)]

"zawsze mam serce zajęte przez córkę" w pewien sposób złamało moje serce

[Effy Moon]

No ja uwielbiam. Nie będę obiektywna, bo cała Jeżycjada to mój ulubiony comfort read, każdy tom czytam ciągiem w jeden dzień.

[Equiv0cal]

Nie umiem obiektywnie podchodzić do Musierowicz z tym ogromnym bagażem przywiązania i sympatii, ale bardzo mi z tym dobrze

[Ksiazkamikaze]

4,5

2023: dalej 4,5. Nie rozumiem tej chorej fascynacji krasnalami 😂

[Zofia Chmielewska]

Poczyniono reread.
Ida i Józef 🔛🔝

[Agnieszka Piątkowska]

Ida i Józef ❣️

[Lena Sieczka]

jak zasze nawet fajnie, tylko że tu nie przypadli mi do gustu bohaterowie i to co Musierowicz zrobila z jedną para

[Oliwia Szul]

Reread po 10 latach 💖
Kiedyś męczyłam się z tą książką okrutnie, ale wtedy jeszcze nie doceniałam relacji Robrojka i Natalki. Nie doceniałam też wątku ojciec - córka, a jest on przepełniony miłością i troską. Więc teraz ta historia nabrała dla mnie nowych kolorów ❤️
Niech to wybrzmieje: Robrojku, masz całe moje serce.
No i Ida z Józinkiem są cudowni 🥹
A Sołacz od teraz zawsze kojarzy mi się z tym tomem 😍

[Pepo]

jakim cudem autorka pisze lepiej poboczny romans z age gap (któremu kibicuje) niż główny wątek miłosny (nie pomaga, że tegoroczny donżuan to jakiś Młody Werter 2.0, czekałem na podobne zakończenie jego cierpień, ale cóż, nie doczekałem się)

[Anna]

Lecę dalej z Jeżycjadą i tomami, które czytałam tylko raz, więc zupełnie, ale to zupełnie z nich nic nie pamiętam. I fajnie, bo lektura tym przyjemniejsza, choć oczywiście bez kilku zgrzytów zębami nie mogło się obejść.

Pamiętacie Robrojka? Poczciwca nieśmiertelnie zakochanego w Anieli? Otóż ów Robrojek przejechał się na swojej dobroci i poczciwości, lądując w Poznaniu bez przysłowiowego grosza przy duszy, za to z nastoletnią córką. Stracił firmę, pracę i wyżebrał zatrudnienie u dawnego kolegi szkolnego, którego charakter jest dokładną przeciwnością robrojkowego. Przybywa z Łodzi, gdzie dotąd mieszkał i bierze się za remont szopki ogrodowej, której hojny kolega mu użyczył. Szopka nieocieplona, bez izolacji, ale zamienia się, dzięki sprawnym rękom Roberta, w cudeńko. Gdy z wakacji u babci przyjeżdża córka, można w wyremontowanej budce już zamieszkać. To nic, że ciasno i skromnie, ale za to przytulnie. Córka Robrojka nosi nietypowe imię Arabella - Musierowicz niestety nigdzie nie tłumaczy skąd pomysł na ten szczyt pretensjonalności. Bella jest wierną kopią taty - niezbyt ładna, pulchna, ale za to pracowita. Taka dziewczyna na stodziesięć: i rurę naprawi, i gwóźdź wbije, okna ociepli, obiad ugotuje, czasu na głupoty i romantyzm nie ma. Krzepka, zaradna i konkretna. Bella do życia podchodzi zadaniowo i gdy zostaje poproszona o rozerwanie mającego szlaban syna chlebodawcy ojca, z niechęcią, ale jednak podejmuje się tej misji. Syn, czyli Cezary to dziwoląg jakich mało - brzydki, a nawet szpetny, zakochany w poezji, w ciągłej walce wewnętrznej ze światem. Ów młody człowiek zdaje sobie sprawę ze zła panującego na świecie, z ludzkiej nikczemności i zupełnie nie pasuje do podchodzących konsumpcyjnie i bezrefleksyjnie do życia rodziców, dla których liczy się telewizja i święty spokój.

Bella i Czarek wydają się nie mieć ze sobą nic wspólnego, ale nawet tak odmienne dwie osoby może coś połączyć - miłość do róż oraz Mateusz. Ten rezolutny chłopak mieszka w sąsiedztwie i z chęcią angażuje się w pomoc Czarkowi, który maniakalnie kręci filmy, piętnujące brzydotę.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[Zuzanna]

Nie wiem, jak to jest możliwe, ale dla mnie prawie każda książka Musierowicz jest PRZEWSPANIAŁA.

Bella była doskonałą bohaterką, pewną siebie, zdecydowaną i zaradną - wzór do naśladowania, mimo że czasem potrzebowała, aby ktoś pokazał jej, co naprawdę jest ważne w życiu.

Jedyne czego mi zabrakło, to bardziej zdecydowanego zakończenia, gdzie wszystkie wątki faktycznie się rozwiązują - szczególnie ten dotyczący głównej pary bohaterów, no i rodziców Przeszczepa, bo byli okropni dla ludzi i dla chłopaka.

[Zuzanna]

kurcze jedna z fajniejszych w serii, ida kocham cie

[alek]

józek najlepsza postać (a zaraz po nim robrojek wąsaty, ale ida też prześmieszna). tom pachnący wiórkami drewna i herbatą (naraz).

[k.]

ciekawa część! miło było ujrzeć znowu Robrojka, który po latach wraca do rodzinnego Poznania wraz z córką Bellą. bardzo mi przypadła do gustu postać Arabelli, była zaradna i samodzielna! wątek Nutrii i Roberta (oraz tego okropnego Filipa, którego nie mogę zdzierżyć) równie ciekawy

[Justyna Sk]

Reread pierwszy raz od czasów dzieciństwa/nastoletniości.

[Beata.Opowiada]

I po lekturze.
Mam takie mieszane uczucia co do niej. Czytając miałam wielką radość, bo właściwie nic nie pamiętałam z fabuły i czułam się jakbym trafiła na jakąś nową część. 😉

Ale po skończeniu mam takie: ah, okej, to pewnie dlatego jej nie pamiętałam, bo dla mnie jest to książka właściwie o niczym. Jest kilka wątków, jest jakaś historia, która sobie spokojnie płynie od początku do końca. Mam wrażenie, że książka powstała, żeby sprowadzić Robrojka na nowo do serii. I tyle. Pewnie za jakiś czas znowu o niej zapomnę, ale teraz miło było ją sobie odświeżyć. 🙂

[Bar]

Bella Rojek to bezkonkurencyjnie najlepsza Bella literacka.

[Inka]

❤

[Krysztyna]

Rewelacyjna książka! Czyta się świetnie, jednym tchem, nawet za drugim razem.
Serdecznie polecam!

[archi_book]

Mam wrażenie, że z każdym tomem lubię Jeżycjadę coraz mniej, ale przy wszechobecnych zachwytach, to może tylko ja nie rozumiem fenomenu tych książek.

[Startlaughing]

Chciałabym być w tym ogrodzie

[MiriamAntoinette]

To są jeszcze dobre części Jeżycjady; pięć gwiazdek za komfort i dla Belli, że wytrzymała z Cezarym

[Patrycja]

Czy tylko mi wydała się dziwna ta relacja między Robrojkiem a Nutrią? Totalnie od czapy jak dla mnie

[Dante]

zdecydowanie jedna z moim ulubionych części! po tych paru tomach, w końcu jakaś nowa postać, która wnosi coś nowego do całego uniwersum! podoba mi się, co pani Musierowicz zrobiła z nawiązaniami do „Pięknej i Bestii” - robiąc z tego poniekąd retelling, mega cool
sama Bella jest bardzo logicznie myślącą postacią, która nawet jak działa momentami na nerwy swoją zazdrością o tatę (to właśnie sprawiło, że mogłam się z nią utożsamić na pewnej płaszczyźnie…), to i tak jest to tak sympatyczna postać, że nie da się jej nie lubić! cieszę się, że ten wątek miłosny nie był tutaj aż tak wypchnięty na pierwszy plan, tylko stopniowo się wszystko rozwijało, żeby na koniec i tak dać nam w miarę niedomknięte zakończenie! cieszę się, że wątek Natalii i jej relacji z poprzedniego tomu był pociągnięty, bo bardzo mi się nie podobało wciskanie jej kolejnego chłopa, z którym jak wychodzi w tym tomie i tak się nie dogaduje, więc to było bardzo satysfakcjonujące; no i moja Ida kochana ze swoim bąbelkiem! ślub Elki z Tomkiem!!! i love them!!!!! mega przyjemny tom!

[Inga Cha]

Do Belli mam mieszane uczucia (ostatecznie ją bardzo lubię), ale jest niewątpliwie bardzo realistyczną postacią. W tej książce pokochałam rozmowy Idy z Józinkiem, po prostu złoto! Zresztą, Idusia zawsze miała genialne słowotoki😉♥️
Jeśli chodzi o Robrojka, jestem odrobinę zawiedziona jego postacią; z młodego, radosnego śmieszka zmienił się w... jakby to ująć... statecznego, stabilnego, ale nudnawego i sentymentalnego starszego pana, a ma tu dopiero 30-kilka lat! (Właśnie, trzeba tu wspomnieć o błędzie Musierowicz, która omyłkowo i pewnie nieświadomie czyni z Roberta nastoletniego ojca). Choć rozumiem, ile w życiu ciężkich chwil przeżył, nigdy potem już nie miał w sobie tej pozytywnej energii, tylko stał się bardziej flegamtyczny🫤
Tak więc, 5 gwiazdek dla Idusi i Mateusza😉

[Elemytka]

Jednym z moich ulubionych momentów, który regularnie powtarza się podczas czytania całej serii od początku do końca, jest główkowanie kto z kim, kiedy, dlaczego i w jakich okolicznościach. Na szczęście postać Robcia szybko wróciła do mojej pamięci, a wraz z nim to niezwykle ciepło i zachwyt towarzyszące mi podczas pierwszego tomu. Zaciekawiła mnie relacja Natalii i Filipa - a raczej zmartwiła. Nie tak dawno zakończyłam X tom, w którym to przeżywali tak wiele uniesień. To chyba jest zauroczenie, które teraz zniknęło na rzecz twardej rzeczywistości.
Absolutnie zachwycam się wiecznym monologiem prowadzonym przez Idę w stronę swego synka. Piękna komedia!

[Goodnight Sweet Prince]

Skończyłam. I co? Było przyjemnie, miło, sympatycznie. Właściwie nic więcej nie umiem powiedzieć. Coś tam o Przeszczepie(a przepraszam, Czarku), coś o Mateuszu, o Robrojku(gdzie się podział dawny Robrojek? Ale cóż, ludzie się starzeją) i o Natalii(uchh Nerwus stosuje wobec niej wyraźną przemoc psychiczną).
Co zapamiętam? Krasnala(boszz, ten rysunek będzie mnie chyba prześladował w koszmarach), dzielną, zaradną Bellę, żywiołowe monologi Idy i zmagania Ignacego Grzegorza z Józinkiem.
To nie była książka, którą zapamiętam na długo, ale przyjemnie mi się ją czytało i to chyba najważniejsze

[Urszula]

Podoba mi się, z jaką łatwością Musierowicz dodawała kolejne udane postaci. Wiązała wątki. Zmieniała smutne historie w szczęśliwe zakończenia. No i ten odcinek jest troszkę o tym, ale ma też bardzo fajną nową postać, rezolutną dziewczynkę, której przygody miło się śledzi. Myślę, że Musierowicz to taka nasza polska pani od Muminków i dziwi mnie, że nikt Jeżycjady nie zekranizował :) Dobry, miły, dostępny również dla dzieci, polski serial, niczym Klan czy Na Wspólnej, ale trochę wyższych lotów :)

[Justyna (book_holiczka_)]

4,5/5

Kolejna super część, przy której się świetnie bawiłam. Troszkę nowych bohaterów, powrót Robrojka, który był w przeszłości bardzo zabawną postacią - wszystko na plus ;)
Ida i Józinek to jest złoto! Ich "rozmowy" rozkładały mnie na łopatki, ale to typowa przypadłość sióstr Borejko, one wszystkie są fenomenalne! Lekko zdziwił mnie wątek Robrojka i Natalii, ale zobaczymy co przyniosą następne tomy.