'Bijna dagelijks ervaar ik het vanzelfsprekende als raadselachtig. Ik kan er lang naar zitten kijken. Ik vermoed dat dit kijken vaak wil zeggen: Spreek, spreek dan toch, zeg iets.'
Wat Bernard Dewulf deed in 'Kleine dagen' met zijn gezin, doet hij in 'Verstrooiingen' met het dagelijkse leven. Het speelt zich overal af: in huis, aan zee, in de tuin, in het hoofd. Maar net zo goed in schilderijen, foto's, tekeningen en boeken. Dewulf kijkt in 'Verstrooiingen' - met de ogen van Sophia Loren naar de borsten van Jayne Mansfield; met de ogen van een kunstenaar naar het menselijk bedrijf- met de ogen van de schrijver naar wat het leven de moeite waard maakt.
Bernard Dewulf was een Vlaams dichter, columnist, journalist en kunstkenner.
In 1995 won hij de Vlaamse Debuutprijs met de dichtbundel Waar de egel gaat, en in 2010 werd hij de laureaat van de Libris Literatuurprijs voor Kleine Dagen, een kroniek over zijn gezin.
Dit was de eerste keer dat ik iets van Bernard Dewulf las, en ik vond het ronduit schitterend. Prachtige taal, scherpe impressies. En heel leerzaam, wat voor mij altijd een mooie surplus is. Ik heb er ongelooflijk van genoten en het smaakt zeker naar meer.