Tygrys i Róża

Jeżycjada #13

by Małgorzata Musierowicz

Główną postacią powieści jest Laura, córka Gabrieli Borejko i Janusza Pyziaka. Bohaterka przechodzi okres dojrzewania i zaczyna buntować się przeciwko kochającej ją rodzinie. Wyrusza samotnie pociągiem w poszukiwaniu nieznanego ojca (już w części 6. Janusz porzuca Gabrielę z dwójką dzieci) i trafia do Torunia, do domu jego siostry.

Zamiast ciotki w mieszkaniu przebywa jej pracownica o imieniu Oleńka, w dodatku Laura przeziębia się. Zostaje w mieszkaniu na noc, a na następny dzień przybywa jej ciotka Alma Pyziak, robiąc dziewczynie awanturę i nie udzielając żadnych informacji na temat jej ojca. Zbuntowana pani Ola zabiera dziewczynę do siebie do domu. Dziwnym zbiegiem okoliczności w Toruniu jest przyjaciel rodziny Laury - Robert Rojek i z pomocą Pana Wiśniaka (sąsiada Almy) znajduje Laurę i odwozi ją bezpiecznie do domu. Na skutek pomyłki komórka Roberta trafia do ciotki Laury, Natalii (znanej z powieści Nutria i Nerwus), a jej komórka do Roberta. Następnego dnia prawda wychodzi na jaw i Natalia jedzie za Robertem, nie mając prawa jazdy i jednocześnie telefonując do niego. Na wiadukcie przekracza prędkość i łapie ją policja. Po serii kłamstw i niedomówień Natalia proszona jest do radiowozu, ale Robrojek ratuje ją z opresji słowami: Ta pani jest ze mną.

Genres: Polish Literature, Young Adult, Fiction, Poland, Childrens, Audiobook, Teen

160 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

Małgorzata Musierowicz (b. January 9, 1945 in Poznań, Poland) is a popular Polish writer, author of many stories and novels for children and teenagers, but read with pleasure by adults too.

She is the sister of poet and translator Stanisław Barańczak.

Reviews

[_za_czytana · Rating 5 out of 5]

Czytam tę serię drugi raz i mam nowe przemyślenia. Kiedyś bardzo nie lubiłam tej części, denerwowała mnie Laura, wręcz irytowała, nie rozumiałam jej. Teraz popatrzyłam na to trochę inaczej. Laura jest zwyczajnie nie szczęśliwa, nie wie, kim jest i dlaczego jest taka, jaka jest. Wie, że połowa jej stanowi właśnie ojciec, którego po prostu nie miała i nie znała. Tak była samolubna i lubiła zadawać ból. Myślę, jednak że to po prostu tylko pokazywało, jaka tak naprawdę była słaba i jak bała się pokazać innym swoją słabość.

[Agnieszka Piątkowska · Rating 4 out of 5]

Ziutek trzymaj mnie!!! + pan Wiśniak = złoto

[majra · Rating 4 out of 5]

3.5

[faustyna。 (lekkidramat) · Rating 4 out of 5]

tom poświęcony laurze niby, ale wątek natalii i robrojka całkiem mnie zmiękczył <3

[Zuzanna · Rating 4 out of 5]

Bardzo mi się podobało, ale brakowało mi wyraźniejszego rozwoju głównej bohaterki (już się domyślam, że zobaczymy to w kolejnych częściach, jak to często bywa w tej serii). Ciężko mi polubić Laurę, ale mam wrażenie, że w każdej rodzinie jest takie dziecko (nastolatka już w sumie), która buntuje się, myśli że nikt jej nie kocha i sama nie chce tej miłości okazywać.

Mało też było Róży w „Tygrysie i Róży”. Ale zakończenie przewspaniałe!!

No i ten Janusz Pyziak………

[Łucja Maciążek · Rating 3 out of 5]

jak na razie najmniej lubię tę część

[o · Rating 5 out of 5]

tygrysku kocham cię. o ile mnie pamięć nie myli, pierwsza postać jezycjady, której historia nie kręci się wokół relacji romantycznej, co trzeba docenić

[Kamila]

Laura jest postacią, którą chyba najtrudniej mi polubić w tej serii, nawet Ignacy Borejko mnie tak nie denerwuje jak Tygrysek. I z jednej strony rozumiem skąd wynika jej zachowanie, ale z drugiej strony ona się tak paskudnie zachowuje wobec innych, że nie jestem w stanie tego zaakceptować i jest to po prostu wymówka, żeby być wredną małpą. Żadne krzywdy w życiu nie usprawiedliwiają takiego podłego zachowania wobec innych osób, szczególnie bliskich. Nie pamiętam zbyt wiele z tej części, z kolejnych również, więc po cichu mam nadzieję, że Laura jednak się zmieni, ale czy to nie będą płonne nadzieje? Zobaczymy.

[Anna · Rating 3 out of 5]

Kiedyś lubiłam Jeżycajdę. W miarę upływu czasu rosłam, zajęłam się nauką do matury i egzaminów wstępnych i jakoś ostatnie części Jeżycjady mnie rozczarowały. Zbiegi okoliczności w rodzinie Borejków są zbyt częste.

[Tree high · Rating 4 out of 5]

Po raz czwarty

[Justyna Esz (Ważę Słowa)]

"Czekał, aż dorosnę" mnie lekko zmroziło.

[Dante · Rating 5 out of 5]

ten tom to zdecydowanie ogromne zaskoczenie, bo nie ukrywam (i nigdy nie ukrywałam), że nie lubię postaci Laury - jest to ten typ dziecka, które w pewnym wieku zamienia się w istnego demon i nie jestem w stanie zdzierżyć tego zachowania. więc moje oczekiwania nie były wygórowane, bo Laura jest tutaj postacią pierwszoplanową i to głównie z nią spędzamy czas… ale muszę zwrócić honor, bo czytało mi się cudownie! oczywiście Laura denerwowała, ale jej motywy były wyjaśnione i zgłębione, co spowodowało, że poczułam dużą ilość współczucia wobec niej, bo na koniec dnia jest to dziecko, które poszukiwało jakiejś cząstki siebie, nie zwracając uwagi na to co ma… ale rozumiem ją i cieszę się, że przeżyła ona swoją podróż i wyniosła z tego lekcje; cieszę się, że wątek Natalii i Roberta też został w końcu domknięty, bo ile można to ciągnąć… no i moja ukochana Gabrysia i jej „dziecko uciekło mi z domu: zawiodłam jako matka” arc, który tylko pogłębił moją sympatię do jej postaci!
urzekł mnie też obraz Torunia, miła odskocznia od Poznania, którego opisy są już mi za dobrze znane, więc doceniam wizerunek nowego miasta i jego tajemniczej aury! to z pewnością sprawiło, że ten tom znajdzie się w moich faworytach i poprawi moją relację z postacią Laury

„ — Mamo, przepraszam. Przepraszam.
Źle zrobiłam.
Później ta chwila miała do niej wracać — wiele razy. Ale nigdy sobie nie przypomniała, jak to było: kto zrobił pierwszy krok i jak to właściwie się stało, że nagle się znalazła w uścisku matki.”

[Equiv0cal · Rating 5 out of 5]

"Myśli, że można go kochać tylko za to, co zrobi, a nie za to kim jest i jaki jest. Chyba nikt go naprawdę nie kochał. A on tego tak potrzebuje - bo sam jest pełen miłości"

Ryczę, ryczę jak bóbr przez Natalię i Roberta.

[archi_book · Rating 3 out of 5]

Muszę to jednak przyznać - zakończenie było wyjątkowo udane.

[Startlaughing · Rating 4 out of 5]

Końcówka jest przeurocza

[Natalia · Rating 4 out of 5]

Kto by pomyślał, że w Musierowicz znajdzie się nawet scena pościgu furgonetką po wiadukcie….
4,5

[Jadźka Nerdka - Anna Jadwiga Matelska · Rating 4 out of 5]

Laura zwana Tygrysem zawsze była jedną z moich ulubionych bohaterek Jeżycjady. Ba, w wieku 11 lat sama również nadałam sobie ksywkę Tygrys 😅 Chyba imponowała mi ta niepokorna, piękna i wyszczekana dziewczyna, ale też identyfikowałam się z nią w tym właśnie tomie, gdy próbuje odnaleźć ojca. Sama wychowywałam się bez taty, którego postać również w mojej rodzinie była tematem tabu, więc podobnie jak Tygrysek przez wiele lat liczyłam na jakiś ekscytujacy zwrot akcji w tej sprawie. Stąd wówczas nieco rozczarowało mnie zakończenie "TiR", w którym Pyziak zostaje JESZCZE bardziej zhejtowany i zdemonizowany, podobnie zreszta jak wszystko co z nim związane (a więc także jego siostra, z którą Laura nawiązuje kontakt, okazuje się być wredną suczą).

Wiecie, nie chcę bronić alimenciarzy i z dzisiejszej perspektywy nie mam problemu z tym, że Janusz P. okazał się negatywnym bohaterem, ale czy naprawdę trzeba było robić z niego jeszcze złodzieja samochodów siedzącego w więzieniu? xd

Natomiast do Laury nadal mam słabość, jest ona potrzebną łyżką dziegciu w tej beczce borejkowego miodu i w sumie podoba mi się ten jej nastoletni bunt, konflikt z matką (tj. świetą Gabrielą poznańską) i to, że niczym Mata "ma dość tego ciepła i piękna" 😛

[Anna · Rating 3 out of 5]

To już kolejny tom z rzędu, którego akcja toczy się wokół Laury, Róży i Natalii. Tym razem Laura jest najważniejsza, w zasadzie nie wiem, co Róża robi w tytule, bo nawet Natalia i jej perypetie miłosne są istotniejsze niż jej postać.

Tygrys tymczasem staje się jeszcze bardziej problematyczny niż był. Nadal gnębi ją kwestia jej pochodzenia, co w zasadzie dziwne nie jest. Dziwna jest za to zmowa milczenia na temat Janusza Pyziaka. Borejkowie unikają tego tematu jak ognia, jakby mąż Gabrysi był conajmniej mordercą albo pedofilem. Nie dziw więc, że czternastoletnia dziewczyna zaczyna zachodzić w głowę, jaki jej ojciec jest i gdzie przebywa. Przypadkiem odkrywa jedno jedyne zdjęcie ze ślubu i dostrzega swoją fizyczną podobiznę do ojca, zaczynając zastanawiać się, czy jej odmienność charakteru od borejkowskiego, nie oznacza tego, że przypomina Pyziaka. Pyziaka, którego wszyscy tak nie lubią. Dziewczyna bierze więc sprawy w swoje ręce i wyrusza na poszukiwania ojca. Pierwszym krokiem jest odnalezienie jego siostry, o której istnieniu dowiedziała się przez przypadek.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[Bookbooshka · Rating 5 out of 5]

Wszystkie książki z "Jeżycjady" czytam już kolejny raz. Moje recenzje zatem nie są pierwotną reakcją na historie pióra Musierowicz. Ale może to i lepiej. W przypadku czytania o Tygrysku zawsze chwyta mnie w dołku niepokój. Nie pojmuję jej decyzji i niemal krzyczę próbując przebić się przez stronnice książki z prośbą o więcej zrównoważenia i empatii. Spokój w tej części wprowadza niezawodny Robrojek, który ex aequo z dorosłym Józinkiem jest moją ulubioną postacią męską całej serii. W książce znajdziecie dużo mrozu, wirusów grypy i średniowiecznych elementów miasta Toruń. Dzieciaki lat 90. przypomną sobie o mleku pakowanym w foliowe torebki i enigmatycznej książce telefonicznej. To nie jest najprzyjemniejszy tom serii, ale pokazuje, że nawet u Borejków zdarzyć się mogą ciemniejsze dni.

[Krysztyna · Rating 2 out of 5]

Za pierwszym razem wydawało mi się, że nie lubię tego tomu serii, ale po przeczytaniu go raz jeszcze stwierdzam, że najzwyczajniej w świecie nie lubię Tygrysa vel Laury Pyziak, ponieważ sama książka jest dobra. Strasznie rozpieszczona, egoistyczna i zadufana w sobie osóbka z tego Tygrysa! Cóż, przynajmniej na początku... Nie zamierzam jednak zdradzać nic więcej, sami przeczytajcie. Napiszę tylko "ludzie nie zmieniają swoich charakterów, tylko swoje postępowanie".

Polecam jako kontynuację Jeżycjady, choć osobiście nie polubię Laury nigdy ;)

[Martyna · Rating 5 out of 5]

O matko, czuję się tak zrozumiana... Te książki są moją terapią jakby ktoś pytał. Dosłownie nic mnie tak nie uspokaja i nie wprawia w tak dobry nastrój jak to. Śmieję się i płaczę se wzruszenia i nostalgii do bohaterów jednocześnie. "Jeżycjada" rozwiązuje i tłumaczy wszystkie moje nastoletnie problemy, jeśli macie choć mały ułamek wrażliwości, spróbujcie tych książek od początku, a gwarantuję wam dawkę rozkoszy i miłości, te książki są wyjątkowe 🥹🥹

[Aleksandra Guzik · Rating 3 out of 5]

Za Laurę - 0/5 gwiazdek, za Natalię i Roberta 5/5 gwiazdek.

[The Olcia · Rating 4 out of 5]

02.2020: ✨bez oceny ✨
2023: ✨4,25✨
Końcówka - 🥺🥰
Z każdym kolejnym czytaniem jestem coraz bardziej wyrozumiała dla Laury i coraz bardziej ją lubię.

[Lada Moskalets · Rating 4 out of 5]

Ще одна книжка з серії "Єжиціади", цього разу про начебто проблемну підлітку Лауру, яка бунтує проти сім'ї і втікає шукати родину свого батька, який її покинув ще до народження. Як і більшість книжок Мусєровіч, вона лише частково витримує перевірку часом, зміною гендерної парадигми і сучасною психологією. Активна і критична Лаура зображена як мало не негативна егоїстична персонажка. В одному епізоді хтось з родини ставить їй у приклад сестру Ружу - "Чому ти не можеш бути такою ж завжди приємною до всіх як Ружа?". Що, звісно, збігається з нормою гендерної цивілізації виховувати слухняних безініціативних дівчаток, які будуть прислужувати родині.
Якщо ж читати проти шерсті, то Лаура дуже навіть подобається і здається відважною та сильною.

[OwlishBlue · Rating 3 out of 5]

Chce mi się krzyczeć. I krew mnie zalewa. I włosy sobie z głowy zaraz zacznę wyrywać. Jaka ta Laura jest wkurzająca! Naprawdę nie widzę usprawiedliwienia dla jej zachowania. Jest egoistyczną i narcystyczną smarkulą i za te jej numery powinna zostać srogo ukarana. Najmniej lubiana postać z całej serii.

[Agata · Rating 4 out of 5]

Ostatnio miałam przyjemność przeczytać kolejną powieść autorstwa Pani Małgorzaty Musierowicz, pochodzącej z cyklu „Jeżycjada”.
Utwór „Tygrys i Róża” to 13-ty tom opisujący losy rodziny Borejków.
Uważam, że to jedna z najważniejszych części cyklu.
Dlaczego?
Zapraszam do zapoznania się z moją opinią...
https://taka-jest-agata.blogspot.com/...

[Asia Łuczak · Rating 3 out of 5]

Ten tom zupełnie nie wpisuje się w typową koncepcję jezycjady. Znów brakuje jednego, kluczowego wątku, nie ma też, jak dotąd, historii miłosnej głównej bohaterki, a tytuł wcale nie oddaje tematyki książki. Mimo to, czytało się dobrze, książka jest ciekawa i wprowadza intrygujące elementu do życia rodziny Borejków

[k. · Rating 3 out of 5]

mało Róży, dużo Tygrysa. niestety postać Laury w dalszym ciągu była dla mnie męcząca, kompletnie nieznośna. ciekawi mnie zmowa milczenia Borejków na temat Pyziaka, chociaż częściowo jest to zrozumiałe, jak i jego losy. zakończenie z Natalią i Robrojkiem ciekawe i ciepłe!

[Justyna (book_holiczka_) · Rating 4 out of 5]

Laura była tu na maksa irytująca 🙈 być może gdybym to czytała mając 16 lat, to bym ją bardziej rozumiała. Ale te problemy, które ona wymyślała i to jak traktowała Gabrysię i Pyzę było mega słabe.
W końcu dowiadujemy się, co stało się z Pyziakiem.
A końcówka z Natalią i Robrojkiem świetna 😄

[Goodnight Sweet Prince · Rating 2 out of 5]

Ta książka nie wniosła do mojego życia absolutnie nic, nudziłam się, kiedy ją czytałam. Niby pojawiały się jakieś problemy rodzinne, szansa na to, żeby to dziełko zyskało jakiś głębszy przekaz, ale nie zostały one właściwie rozwiązane, a każda z postaci była niesamowicie irytująca.