De dertien publieke figuren uit Binnen spelen maken deel uit van ieders dagelijks leven. Het zijn bekenden uit de politiek, het cabaret, de literatuur, de muziek, de schilderkunst en de film- en tv-wereld. Alma Mathijsen verplaatst ze naar haar eigen wereld en speelt met ze als met marionettenpoppen.
Een relatief kort, grappig en absurd boek. Ik had erover gehoord in een podcast en met de diepere betekenis erachter een nog groter plezier om te lezen :)
Ik zoek nog even naar een passend adjectief om dit debuut mee te omschrijven. Flauw? Gedurfd? Oversekst? Origineel is het in ieder geval zeker, een boek waarin de hoofdpersoon, die ook Alma Mathijsen heet, elk hoofdstuk een erotische ontmoeting heeft met een publiek figuur. Dus als je wilt weten hoe de achterbank van Jan Peter Balkenendes auto eruit ziet, of hoe koningin Beatrix zich achter gesloten deuren gedraagt, is dit je kans.
Of het adjectief ‘goed’ ook toepasbaar is op het boek kan je vast over twisten: het is tijdens het lezen niet altijd verbazingwekkend dat dit door een eenentwintigjarige is geschreven, en wat mij betreft begint alles een beetje in herhaling te vallen nadat Alma seks heeft gehad met de walvis uit Free Willy (ja echt). Tegelijkertijd vond ik het allemaal stiekem ook best wel grappig. Zal voor een deel aan mijn infantiele gevoel voor humor liggen, maar de manier waarop Mathijsen de absurdistische scenario’s toch een interne geloofwaardigheid meegeeft, getuigt er ook van dat er wel degelijk veel literair talent achter zit – zelfs als het onderwerp die indruk niet altijd geeft.
Dit boek voelde qua taalgebruik aan als 2006. Sommige bewoordingen of stereotyperingen zouden nu niet meer zo opgeschreven worden. De manier van beschrijven is wel origineel en fijn om te lezen.