What do you think?
Rate this book
Βλάβη #1
Βλάβη, τεύχος 1 - Άνοιξη 2023
Η Βλάβη τυπώνεται σε μια περίοδο οργανωμένης ψηφιακότητας, που καθορίζει και το ίδιο το βιβλίο. Βρισκόμαστε σε ένα κόσμο διασυνδεδεμένων κειμένων που ενώνονται διαρκώς και με κάθε τρόπο το ένα αναφέρεται στο άλλο. Σε αυτή την περίοδο η Βλάβη τυπώνεται για να διεκδικήσει έναν δικό της χρόνο και μια δική της διασύνδεση: έναν χρόνο αργό που αντιστοιχεί στον χρόνο της ανάγνωσης και της συγγραφής, και μια διασύνδεση που αντιστοιχεί σε όσες και όσους μοιράζονται τους σκοπούς της Βλάβης. Με άλλα λόγια: η Βλάβη μας είναι μια βλάβη του παγκόσμιου βιβλίου, μια βλαβερή Βλάβη με επιβλαβείς σκοπούς.
Ενδεικτικά στο πρώτο τεύχος περιλαμβάνονται κείμενα γνώμης με αφορμή βιβλία πρόσφατης αλλά και παλαιότερης κυκλοφορίας, η πρώτη μετάφραση στα ελληνικά της bell hooks, της Grace Paley και του Eugene Thacker, ένα πρωτότυπο διήγημα του Λευτέρη Καλοσπύρου κι ένα της Βίβιαν Στεργίου, μία συνέντευξη με τη μεταφράστρια Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, διάφορα κείμενα για τον πολιτισμό, και πολλά πολλά άλλα.
Ενδεικτικά στο πρώτο τεύχος περιλαμβάνονται κείμενα γνώμης με αφορμή βιβλία πρόσφατης αλλά και παλαιότερης κυκλοφορίας, η πρώτη μετάφραση στα ελληνικά της bell hooks, της Grace Paley και του Eugene Thacker, ένα πρωτότυπο διήγημα του Λευτέρη Καλοσπύρου κι ένα της Βίβιαν Στεργίου, μία συνέντευξη με τη μεταφράστρια Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, διάφορα κείμενα για τον πολιτισμό, και πολλά πολλά άλλα.
88 pages, Paperback
First published January 1, 2023
2 people are currently reading
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
June 28, 2025
Αγόρασα το πρώτο τεύχος της Βλάβης εντελώς αμέριμνα, έχοντας στο μυαλό μου πως θα χαλαρώσω από άλλα διαβασματα της περιόδου. Ξεκινώντας όμως να διαβάζω, άρχισε να με ζώνει μια ακατανίκητη δυσφορία, και σύντομα κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Μέχρι, μάλιστα, να ολοκληρώσω αισίως την ανάγνωση του τεύχους το δεξί μου μάτι άρχισε να παίζει νευρικά, παρά τις κρασοκανάτες με χαμομήλι που αναγκάστηκα να καταναλώσω για να μην ξεσπάσει νοητική αναφυλαξία στον οργανισμό μου ή να ανεβάσω πίεση.
Δεν είναι μονάχα το υφάκι του έντονου χιπστερισμού από συντάκτες που σίγουρα θεωρούν πως "ξέρουν" από λογοτεχνία περισσότερο από εσένα τον πληβείο, επειδή φοράνε ίν γυαλιά ή είναι δικηγόροι και αρχιτέκτονες, δεν είναι η πανταχού παρουσία του Εντουάρ Λουί και άλλων δυνατών χαρτιών των Αντιπόδων, έτσι ώστε το περιοδικό καταλήγει να ομοιάζει με εκδοτικό κατάλογο, είναι, κυρίως, τα κακά άρθρα.
Ήδη από τις πρώτες σελίδες ο αναγνώστης ρίχνεται μέσα σε κείμενα που θα έγραφε ή ο ναρκισσιστής φίλος σας στο facebook που έχετε ετσι κι αλλιώς σε σίγαση ή ένας μεθυσμένος μεταπτυχιακός φοιτητής που ήθελε να εντυπωσιάσει τον καθηγητή. Πρόκειται δηλαδή για έναν χαρακτήρα που φιλοδοξεί να μιμηθεί την αμεσότητα (και συχνά ανοησία) του διαδικτυακού λόγου, πασπαλισμένη με μια κακώς μεταφρασμένη ακαδημαϊκίζουσα σοβαροφάνεια. Έτσι καταλήγουμε αναπόφευκτα σε ελληνοποιημένους αγγλισμούς, κρύα αστειάκια και πολλές σπουδαιοφανείς λέξεις που δεν λειτουργούν εντός των κειμένων, ενώ, καθώς το τεύχος προχωράει, ο αναγνώστης πετάγεται βίαια ανάμεσα σε διηγήματα "δημιουργικής γραφής", όπως αυτό της Βίβιαν Στεργίου, στο οποίο για ακόμα μία φορά η συγγραφέας προσπαθεί να μάς πείσει ανεπιτυχώς για τον διανοητικό λεσβιασμό της, και σε άρθρα γνωμούλας, όπως αυτό του Χρήστου Κρυστάλλη, που θα ταίριαζαν περισσότερο στο τσίλι καφενείο.
Το ιδεολογικό οπλοστάσιο του περιοδικού είναι σκοτισμένο ακριβώς λόγω αυτών των στοιχείων: απο έναν επιφανειακό προοδευτισμό και ιδέες άρθρων που προσπαθούν να ανακατέψουν ανεπιτυχώς μια κοινωνιολογίζουσα λογοτεχνική προσέγγιση, υποβαλλόμαστε σε πρόδηλα πισωγυρίσματα κεκαλυμμένου οπισθοδρομισμού, όπως το προαναφερόμενο άρθρο του κυρίου Κρυστάλλη.
Το χειρότερο όλων βέβαια -χειρότερο και από τον εκφραστικό παλιμπαιδισμό του άρθρου της κ.Τεμπρίδου που τουλαχιστον κουβαλούσε, στοιχειωδώς, κάποια ουσία- ήταν το κείμενο του Πάρη Τσούτση.
Το άρθρο ανοίγει με δύο εκτενείς παραγράφους για το ότι ο συντάκτης δεν ήξερε τι να γράψει και κινδύνεψε η στήλη να μείνει κενή (σημείωση: είναι η δεύτερη ή η τρίτη φορά-έχω χάσει το μέτρημα- που επαναλαμβανεται αυτό το φοβερό "αστείο " που φαίνεται πως ήταν εύρημα των περισσότερων συντακτών της Βλάβης και δεν ήξερε ποιος να το χρησιμοποιήσει πρώτα)
Ύστερα, ο συντάκτης, αναφέρει τα εξής: "Αποφάσισα να αντιστρέψω το σχήμα υλικότητα του βιβλίου με την έννοια της εξωτερικότητας της χωροταξίας (λόγου χάρη για το συνήθειο ορισμένων εκδοτικών να συντάσσουν αριστουργηματικούς κολοφώνες), του εξωτερικού στησίματος, της υλικής σύστασης και να γράψω πώς και γιατί το στυλ είναι προφορικοποιημένο γραπτό για τις αναπόδραστες υλικές συνέπειες της περιεκτικότητας ενός βιβλίου και ό,τι γεννάται συνειρμικά από αυτό. Το βιβλίο αφορμή; Το κύκνειο άσμα, ημιτελές ως λέγεται του ξακουστού Μέλβιλ, το Μπίλλυ Μπάντ".
Ασαφώς, με περιττό στόμφο και ανεπιτυχή πρόζα, από την οποία μάλλον ούτε ο ίδιος ο συντάκτης ούτε οι επιμελητές του άρθρου (που αμφιβάλλω ότι υπήρξαν) θα κατάλαβαν τι ακριβώς θέλει να πει, το άρθρο ξεκινάει λέγοντας πως θέλει να αντιστρέψει "τη σχέση υλικότητας και χωροταξίας του βιβλίου". Αυτό από μόνο του δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα συντακτικώς και μοιάζει με ατυχώς μεταφρασμένο όρο, αλλά ο αναγνώστης μπορεί να κάνει το λογικό άλμα και να κατανοήσει πως εννοείται, μάλλον, η χρεία της εξέτασης του τρόπου με τον οποίο οι εξωτερικοί παράγοντες ενός βιβλίου (η μορφή, η σύσταση, η βιβλιοδεσία κ.ο.κ) επηρεάζουν το περιεχόμενο και την πρόσληψη του κειμένου.
Ωστόσο, σύντομα, ξεχνάει εντελώς αυτή τη θεματική και δεν ξανακάνει λόγο για αυτήν (υποτίθεται συνδέει τη θεματική με το "εξωτερικό " περίβλημα του λόγου των αφηγήσεων στις κοινωνικές επιστήμες και του "στυλ", αλλά η αφήγηση δεν είναι, πρακτικά, "εξωτερικό περίβλημα ", εκτός του οτι η σύνδεση είναι μάλλον ανεπαρκής) Αντιθέτως, παρασύρεται σε ένα παραλήρημα, σχετικά με την αφηγηματικότητα που διέπει τις κοινωνικές επιστήμες, ένα θέμα που, φυσικά, έχει απασχολήσει μέρος του ακαδημαϊκού κόσμου, όχι μόνο για τις κοινωνικές επιστήμες, δεκαετίες πριν. Βέβαια ο συντάκτης μάλλον πιστεύει ότι απευθύνεται σε αμόρφωτους πληβείους που θα εντυπωσιαστούν από αυτή την πρωτοφανώς κακογραμμένη παραληρηματική κενολογία που ακολουθεί στη συνέχεια και που αν παρουσιαζόταν ως εργασία σε πανεπιστήμιο, πιθανόν θα κέρδιζε στον υποθετικό φοιτητή τον τίτλο Δικηγόρος του Εδεσσαϊκού:
"Και αναρωτιέμαι, μήπως μοιάζει αυτό που λέω (σημείωση: εννοεί την αφηγηματικότητα των κοινωνικών επιστημων) με τη δευτεροκυματιστική σύλληψη της απερισταλτης γενίκευσης της έννοιας της επιτελεστικότητας. Δηλαδή μια καθολικευμένη αναγωγή σε εννοιακές κατασκευές που σπρώχνει το σύνολο του θεωρητικού discourse στη σφαίρα ενός διαλεκτικου ανταγωνισμού γύρω από την καλύτερη αφήγηση. Και μήπως ετσι αναδεικνύεται ως αποκλειστικός παράγοντας κατανομής της βαρύτητας της πειστικότητας μιας νομικής επιχειρηματολογίας ή της βασιμότητας μιας θεωρητικής πρότασης η αφηγηματική επιτηδειότητα του ομιλούντος υποκειμένου ή ενός ξύπνιου και πονηρεμένου αφηγητή. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια αφηγηματικότητα ψιλομπανάλ ή για αυτή που παραπέμπει στην γραφική καλλιέπεια στην οποία μας έχουν εθίσει κάτι σαρανταπενηντάρηδες και βάλε δικηγοροι και ακαδημαϊκοί , αλλά εκείνης που προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιας γνήσιας λογοτεχνικής στρατηγικης ικανης να επενεργήσει κατά επιτρεπτή παραφθορά του ρανσιερικού γνωμικού στον αναμερισμό του πραγματικού"
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το δυσνόητο ύφος αλλά αυτό το απόσπασμα είναι χαρακτηριστικό υπερφίαλης φλυαρίας περιττά περίπλοκης που θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ πιο ευσύνοπτα, εύληπτα και σε σωστά ελληνικά. Αντιθέτως όμως φαίνεται να γίνεται μια υπερπροσπάθεια να εντυπωσιαστεί ο αναγνώστης, με το αποτέλεσμα πρόδηλα κωμικό.
Η σύνδεση με τον Ρανσιέρ, φυσικά, δεν αναλύεται ούτε επεξηγείται ποτέ. Παρότι μπορεί να έχει βάση, δεν ξεπερνά ποτέ τον χαρακτήρα της επίκλησης στην αυθεντία, δεν αναφέρεται συγκεκριμένο χωρίο και απόσπασμα από έργο του, φαντάζομαι γιατί ο συντάκτης δεν έχει κανένα κατά νου και απλώς πέταξε μέσα στο άρθρο τη σύνδεση χωρίς να είναι σε θέση να την αναλύσει, με αποτέλεσμα να μην τεκμηριώνεται ποτέ, αυτό που προσπαθεί να πει σε όλο το άρθρο (και που δεν σχετίζεται επουδενί με την αρχική θεματική) πως δηλαδή η επιλογή μιας αφήγησης των κοινωνικών επιστημών μπορεί, τελικά, να έχει και πολιτικούς σκοπούς.
Το νοηματικό περιεχόμενο του άρθρου θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο εύστοχα και απλά και να τεκμηριωθεί ορθώς, χωρίς αυτή την ντροπιαστική κενολογία. Να μην υπέπεφτε δηλαδή, αντιφατικά ο συντάκτης σε μια ρητορική φλυαρία, αλλα να προσπαθούσε πραγματι να αποδείξει ότι η προσπάθεια επικράτησης μιας θέσης στις κοινωνικές επιστήμες, σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν βασίζεται πλέον στην αλήθεια ή στη λογική, αλλά στο πόσο επιδέξια είναι η εκάστοτε αφήγηση και στο πόσο καλός ρήτορας είναι αυτός που την εκφέρει.
Ωστόσο, δεν θελω να ακυρώσω συνολικά το περιοδικό. Βρήκα ενδιαφέρουσα τη συνέντευξη της μεταφράστριας, Αλεξάνδρας Ιωαννίδου καθώς και κάποια από τα άρθρα (πχ το άρθρο της Μαρτίνας Ασκητοπούλου) Αλλά είναι δύσκολο να δεχτώ ότι η Βλάβη, σύμφωνα με το μάρκετινγκ του εκδοτικού, ήταν ένα χρειαζούμενο περιοδικό στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα.
Αντίθετα, πιστεύω πως αντί να καλύψει έναν υποτίθεται αναγκαίο χώρο, άνοιξε, ετσιθελικά, έναν, χωρίς να ζητηθεί από κανένα μας.
Ελπίζω, όπως και να 'χει, στα επόμενα τεύχη να έχουν ξεθωριάσει τα αρνητικά και να εχει δοθεί βάση στην ουσία. Ίσως τότε να αποκτήσει πράγματι έναν ενδιαφέρων χαρακτήρα γιατί το πρώτο τεύχος σίγουρα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες.
Δεν είναι μονάχα το υφάκι του έντονου χιπστερισμού από συντάκτες που σίγουρα θεωρούν πως "ξέρουν" από λογοτεχνία περισσότερο από εσένα τον πληβείο, επειδή φοράνε ίν γυαλιά ή είναι δικηγόροι και αρχιτέκτονες, δεν είναι η πανταχού παρουσία του Εντουάρ Λουί και άλλων δυνατών χαρτιών των Αντιπόδων, έτσι ώστε το περιοδικό καταλήγει να ομοιάζει με εκδοτικό κατάλογο, είναι, κυρίως, τα κακά άρθρα.
Ήδη από τις πρώτες σελίδες ο αναγνώστης ρίχνεται μέσα σε κείμενα που θα έγραφε ή ο ναρκισσιστής φίλος σας στο facebook που έχετε ετσι κι αλλιώς σε σίγαση ή ένας μεθυσμένος μεταπτυχιακός φοιτητής που ήθελε να εντυπωσιάσει τον καθηγητή. Πρόκειται δηλαδή για έναν χαρακτήρα που φιλοδοξεί να μιμηθεί την αμεσότητα (και συχνά ανοησία) του διαδικτυακού λόγου, πασπαλισμένη με μια κακώς μεταφρασμένη ακαδημαϊκίζουσα σοβαροφάνεια. Έτσι καταλήγουμε αναπόφευκτα σε ελληνοποιημένους αγγλισμούς, κρύα αστειάκια και πολλές σπουδαιοφανείς λέξεις που δεν λειτουργούν εντός των κειμένων, ενώ, καθώς το τεύχος προχωράει, ο αναγνώστης πετάγεται βίαια ανάμεσα σε διηγήματα "δημιουργικής γραφής", όπως αυτό της Βίβιαν Στεργίου, στο οποίο για ακόμα μία φορά η συγγραφέας προσπαθεί να μάς πείσει ανεπιτυχώς για τον διανοητικό λεσβιασμό της, και σε άρθρα γνωμούλας, όπως αυτό του Χρήστου Κρυστάλλη, που θα ταίριαζαν περισσότερο στο τσίλι καφενείο.
Το ιδεολογικό οπλοστάσιο του περιοδικού είναι σκοτισμένο ακριβώς λόγω αυτών των στοιχείων: απο έναν επιφανειακό προοδευτισμό και ιδέες άρθρων που προσπαθούν να ανακατέψουν ανεπιτυχώς μια κοινωνιολογίζουσα λογοτεχνική προσέγγιση, υποβαλλόμαστε σε πρόδηλα πισωγυρίσματα κεκαλυμμένου οπισθοδρομισμού, όπως το προαναφερόμενο άρθρο του κυρίου Κρυστάλλη.
Το χειρότερο όλων βέβαια -χειρότερο και από τον εκφραστικό παλιμπαιδισμό του άρθρου της κ.Τεμπρίδου που τουλαχιστον κουβαλούσε, στοιχειωδώς, κάποια ουσία- ήταν το κείμενο του Πάρη Τσούτση.
Το άρθρο ανοίγει με δύο εκτενείς παραγράφους για το ότι ο συντάκτης δεν ήξερε τι να γράψει και κινδύνεψε η στήλη να μείνει κενή (σημείωση: είναι η δεύτερη ή η τρίτη φορά-έχω χάσει το μέτρημα- που επαναλαμβανεται αυτό το φοβερό "αστείο " που φαίνεται πως ήταν εύρημα των περισσότερων συντακτών της Βλάβης και δεν ήξερε ποιος να το χρησιμοποιήσει πρώτα)
Ύστερα, ο συντάκτης, αναφέρει τα εξής: "Αποφάσισα να αντιστρέψω το σχήμα υλικότητα του βιβλίου με την έννοια της εξωτερικότητας της χωροταξίας (λόγου χάρη για το συνήθειο ορισμένων εκδοτικών να συντάσσουν αριστουργηματικούς κολοφώνες), του εξωτερικού στησίματος, της υλικής σύστασης και να γράψω πώς και γιατί το στυλ είναι προφορικοποιημένο γραπτό για τις αναπόδραστες υλικές συνέπειες της περιεκτικότητας ενός βιβλίου και ό,τι γεννάται συνειρμικά από αυτό. Το βιβλίο αφορμή; Το κύκνειο άσμα, ημιτελές ως λέγεται του ξακουστού Μέλβιλ, το Μπίλλυ Μπάντ".
Ασαφώς, με περιττό στόμφο και ανεπιτυχή πρόζα, από την οποία μάλλον ούτε ο ίδιος ο συντάκτης ούτε οι επιμελητές του άρθρου (που αμφιβάλλω ότι υπήρξαν) θα κατάλαβαν τι ακριβώς θέλει να πει, το άρθρο ξεκινάει λέγοντας πως θέλει να αντιστρέψει "τη σχέση υλικότητας και χωροταξίας του βιβλίου". Αυτό από μόνο του δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα συντακτικώς και μοιάζει με ατυχώς μεταφρασμένο όρο, αλλά ο αναγνώστης μπορεί να κάνει το λογικό άλμα και να κατανοήσει πως εννοείται, μάλλον, η χρεία της εξέτασης του τρόπου με τον οποίο οι εξωτερικοί παράγοντες ενός βιβλίου (η μορφή, η σύσταση, η βιβλιοδεσία κ.ο.κ) επηρεάζουν το περιεχόμενο και την πρόσληψη του κειμένου.
Ωστόσο, σύντομα, ξεχνάει εντελώς αυτή τη θεματική και δεν ξανακάνει λόγο για αυτήν (υποτίθεται συνδέει τη θεματική με το "εξωτερικό " περίβλημα του λόγου των αφηγήσεων στις κοινωνικές επιστήμες και του "στυλ", αλλά η αφήγηση δεν είναι, πρακτικά, "εξωτερικό περίβλημα ", εκτός του οτι η σύνδεση είναι μάλλον ανεπαρκής) Αντιθέτως, παρασύρεται σε ένα παραλήρημα, σχετικά με την αφηγηματικότητα που διέπει τις κοινωνικές επιστήμες, ένα θέμα που, φυσικά, έχει απασχολήσει μέρος του ακαδημαϊκού κόσμου, όχι μόνο για τις κοινωνικές επιστήμες, δεκαετίες πριν. Βέβαια ο συντάκτης μάλλον πιστεύει ότι απευθύνεται σε αμόρφωτους πληβείους που θα εντυπωσιαστούν από αυτή την πρωτοφανώς κακογραμμένη παραληρηματική κενολογία που ακολουθεί στη συνέχεια και που αν παρουσιαζόταν ως εργασία σε πανεπιστήμιο, πιθανόν θα κέρδιζε στον υποθετικό φοιτητή τον τίτλο Δικηγόρος του Εδεσσαϊκού:
"Και αναρωτιέμαι, μήπως μοιάζει αυτό που λέω (σημείωση: εννοεί την αφηγηματικότητα των κοινωνικών επιστημων) με τη δευτεροκυματιστική σύλληψη της απερισταλτης γενίκευσης της έννοιας της επιτελεστικότητας. Δηλαδή μια καθολικευμένη αναγωγή σε εννοιακές κατασκευές που σπρώχνει το σύνολο του θεωρητικού discourse στη σφαίρα ενός διαλεκτικου ανταγωνισμού γύρω από την καλύτερη αφήγηση. Και μήπως ετσι αναδεικνύεται ως αποκλειστικός παράγοντας κατανομής της βαρύτητας της πειστικότητας μιας νομικής επιχειρηματολογίας ή της βασιμότητας μιας θεωρητικής πρότασης η αφηγηματική επιτηδειότητα του ομιλούντος υποκειμένου ή ενός ξύπνιου και πονηρεμένου αφηγητή. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια αφηγηματικότητα ψιλομπανάλ ή για αυτή που παραπέμπει στην γραφική καλλιέπεια στην οποία μας έχουν εθίσει κάτι σαρανταπενηντάρηδες και βάλε δικηγοροι και ακαδημαϊκοί , αλλά εκείνης που προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιας γνήσιας λογοτεχνικής στρατηγικης ικανης να επενεργήσει κατά επιτρεπτή παραφθορά του ρανσιερικού γνωμικού στον αναμερισμό του πραγματικού"
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το δυσνόητο ύφος αλλά αυτό το απόσπασμα είναι χαρακτηριστικό υπερφίαλης φλυαρίας περιττά περίπλοκης που θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ πιο ευσύνοπτα, εύληπτα και σε σωστά ελληνικά. Αντιθέτως όμως φαίνεται να γίνεται μια υπερπροσπάθεια να εντυπωσιαστεί ο αναγνώστης, με το αποτέλεσμα πρόδηλα κωμικό.
Η σύνδεση με τον Ρανσιέρ, φυσικά, δεν αναλύεται ούτε επεξηγείται ποτέ. Παρότι μπορεί να έχει βάση, δεν ξεπερνά ποτέ τον χαρακτήρα της επίκλησης στην αυθεντία, δεν αναφέρεται συγκεκριμένο χωρίο και απόσπασμα από έργο του, φαντάζομαι γιατί ο συντάκτης δεν έχει κανένα κατά νου και απλώς πέταξε μέσα στο άρθρο τη σύνδεση χωρίς να είναι σε θέση να την αναλύσει, με αποτέλεσμα να μην τεκμηριώνεται ποτέ, αυτό που προσπαθεί να πει σε όλο το άρθρο (και που δεν σχετίζεται επουδενί με την αρχική θεματική) πως δηλαδή η επιλογή μιας αφήγησης των κοινωνικών επιστημών μπορεί, τελικά, να έχει και πολιτικούς σκοπούς.
Το νοηματικό περιεχόμενο του άρθρου θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο εύστοχα και απλά και να τεκμηριωθεί ορθώς, χωρίς αυτή την ντροπιαστική κενολογία. Να μην υπέπεφτε δηλαδή, αντιφατικά ο συντάκτης σε μια ρητορική φλυαρία, αλλα να προσπαθούσε πραγματι να αποδείξει ότι η προσπάθεια επικράτησης μιας θέσης στις κοινωνικές επιστήμες, σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν βασίζεται πλέον στην αλήθεια ή στη λογική, αλλά στο πόσο επιδέξια είναι η εκάστοτε αφήγηση και στο πόσο καλός ρήτορας είναι αυτός που την εκφέρει.
Ωστόσο, δεν θελω να ακυρώσω συνολικά το περιοδικό. Βρήκα ενδιαφέρουσα τη συνέντευξη της μεταφράστριας, Αλεξάνδρας Ιωαννίδου καθώς και κάποια από τα άρθρα (πχ το άρθρο της Μαρτίνας Ασκητοπούλου) Αλλά είναι δύσκολο να δεχτώ ότι η Βλάβη, σύμφωνα με το μάρκετινγκ του εκδοτικού, ήταν ένα χρειαζούμενο περιοδικό στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα.
Αντίθετα, πιστεύω πως αντί να καλύψει έναν υποτίθεται αναγκαίο χώρο, άνοιξε, ετσιθελικά, έναν, χωρίς να ζητηθεί από κανένα μας.
Ελπίζω, όπως και να 'χει, στα επόμενα τεύχη να έχουν ξεθωριάσει τα αρνητικά και να εχει δοθεί βάση στην ουσία. Ίσως τότε να αποκτήσει πράγματι έναν ενδιαφέρων χαρακτήρα γιατί το πρώτο τεύχος σίγουρα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες.
July 4, 2023
Άκρως ενδιαφέρον λογοτεχνικό περιοδικό, πολύ φρέσκο, με νέα ματιά στα λογοτεχνικά (και μη) δρώμενα, μια πολύ ευχάριστη νότα που αντιστέκεται στην ιδιαίτερη μανία των βιβλιόφιλων με την κλασική λογοτεχνία και την συζήτηση γύρω της. Μια Βλάβη με τα όλα της!
Προσωπικά ξεχώρισα την:
- "Αυτοβιογραφία" της Εύας Πλιάκου, όπου η αγάπη της για τον Εντουάρ Λουι με κέρδισε, παρότι μου ήταν ήδη γνωστή,
- το "Αρτιφισιέλ" του Λευτέρη Καλοσπύρου, ένα πρωτότυπο διήγημα που με έβαλε στην διαδικασία να ψάξω τον διηγημα��ογράφο,
- το "Μην ομιλείτε δια την οδηγόν Νέλλη Ανδρικοπούλου και το πρόβλημα της λήθης" της Μαρτίνας Ασκητοπούλου, μια πολύ ενδιαφέρουσα πραγματεία για το πότε θα σταματήσουμε να αναφερόμαστε σε άτομα ως η κυρία του κυρίου κτλ,
- το "Trauma playground" του Κώστα Σαββόπουλου, που με έβαλε σε σκέψεις όσον αφορά το γιατί μας αρέσει τελικά τόσο να καταναλώνουμε ξένες ιστορίες τραύματος
- η "Ευρώπη της Ατλάντα", που μου υπενθύμισε πόσο πολύ θέλω να δω αυτή την σειρά και πόσο θέλω να δω την οπτική της Ευρώπης μέσα από τα μάτια Αμερικανών, όπως γλαφυρά περιγράφεται στο κείμενο.
Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στα παρακάτω αποσπάσματα:
"Οπότε λοιπόν, γιατί είμαστε τόσο εθισμένοι στο τραύμα; Είναι απλώς επειδή πουλάει; Είναι επειδή είμαστε ανίκανοι να αρθρώσουμε τα χαρακτηριστικά εκείνων που μας τραυματίζουν οπότε βρίσκουμε την προσομοίωση του τραύματος, δηλαδή την μεταφορά του από άλλους, πιο εύκολη; Λιγότερο επικίνδυνη; Ή είναι επειδή στην εποχή που τα πάντα είναι πράγματι πρόσκαιρα και εφήμερα, διαρκούν λιγότερο από ένα ταξίδι της πεταλούδας μονάρχη, το μόνο που είναι ικανό να καθηλώσει την προσοχή μας είναι η έκθεση του τραύματος;"
"Είναι hip, είναι buzzword, είναι trend. Είναι όσα φοβόμαστε να πούμε, πίσω από την ασφάλεια ενός προστατευτικού πλεξιγκλας. Είναι απείρως πιο ασφαλές να δούμε το τραύμα μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, να μπούμε για όσο διαρκεί ένα βιβλίο, ένα επεισόδιο, ένα τραγούδι, μια ταινία, στα παπούτσια του ατόμου που εξιστορεί και αναβιώνει ή βιώνει για πρώτη φορά το τραύμα του, αντί να αρθρώσουμε το δικό μας.
Γι' αυτό είναι και ελκυστικό.
Καλώς ήρθατε στην ατελείωτη παιδική χαρά του τραύματος, όπου η βόλτα με κάθε τραύμα δεν κοστίζει απολύτως τίποτα, είναι όλα ακίνδυνα. "
Προσωπικά ξεχώρισα την:
- "Αυτοβιογραφία" της Εύας Πλιάκου, όπου η αγάπη της για τον Εντουάρ Λουι με κέρδισε, παρότι μου ήταν ήδη γνωστή,
- το "Αρτιφισιέλ" του Λευτέρη Καλοσπύρου, ένα πρωτότυπο διήγημα που με έβαλε στην διαδικασία να ψάξω τον διηγημα��ογράφο,
- το "Μην ομιλείτε δια την οδηγόν Νέλλη Ανδρικοπούλου και το πρόβλημα της λήθης" της Μαρτίνας Ασκητοπούλου, μια πολύ ενδιαφέρουσα πραγματεία για το πότε θα σταματήσουμε να αναφερόμαστε σε άτομα ως η κυρία του κυρίου κτλ,
- το "Trauma playground" του Κώστα Σαββόπουλου, που με έβαλε σε σκέψεις όσον αφορά το γιατί μας αρέσει τελικά τόσο να καταναλώνουμε ξένες ιστορίες τραύματος
- η "Ευρώπη της Ατλάντα", που μου υπενθύμισε πόσο πολύ θέλω να δω αυτή την σειρά και πόσο θέλω να δω την οπτική της Ευρώπης μέσα από τα μάτια Αμερικανών, όπως γλαφυρά περιγράφεται στο κείμενο.
Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στα παρακάτω αποσπάσματα:
"Οπότε λοιπόν, γιατί είμαστε τόσο εθισμένοι στο τραύμα; Είναι απλώς επειδή πουλάει; Είναι επειδή είμαστε ανίκανοι να αρθρώσουμε τα χαρακτηριστικά εκείνων που μας τραυματίζουν οπότε βρίσκουμε την προσομοίωση του τραύματος, δηλαδή την μεταφορά του από άλλους, πιο εύκολη; Λιγότερο επικίνδυνη; Ή είναι επειδή στην εποχή που τα πάντα είναι πράγματι πρόσκαιρα και εφήμερα, διαρκούν λιγότερο από ένα ταξίδι της πεταλούδας μονάρχη, το μόνο που είναι ικανό να καθηλώσει την προσοχή μας είναι η έκθεση του τραύματος;"
"Είναι hip, είναι buzzword, είναι trend. Είναι όσα φοβόμαστε να πούμε, πίσω από την ασφάλεια ενός προστατευτικού πλεξιγκλας. Είναι απείρως πιο ασφαλές να δούμε το τραύμα μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, να μπούμε για όσο διαρκεί ένα βιβλίο, ένα επεισόδιο, ένα τραγούδι, μια ταινία, στα παπούτσια του ατόμου που εξιστορεί και αναβιώνει ή βιώνει για πρώτη φορά το τραύμα του, αντί να αρθρώσουμε το δικό μας.
Γι' αυτό είναι και ελκυστικό.
Καλώς ήρθατε στην ατελείωτη παιδική χαρά του τραύματος, όπου η βόλτα με κάθε τραύμα δεν κοστίζει απολύτως τίποτα, είναι όλα ακίνδυνα. "
July 3, 2023
Απολαυστικο απο φιλοπεριεργους νεους ανθρωπους τα περισσοτερα αρθρα τους για βιβλια που εχω διαβασει με εναλλακτική πινελιά ενα άψογο περιοδικο πολυ κοντα στα δικα μου αναγνωστικά ενδιαφεροντα γεματο αναφορές διακειμενικοτητες κοινωνιολογικές ψυχολογικές προσεγγίσεις
July 3, 2023
Great literary magazine, one of the best I've ever read. Can't wait for the second issue, July 13th 2023!
July 5, 2023
Ναι ναι ναι! Κείμενα μεστά και εξαιρετική αισθητική.
Κραυγή απόγνωσης: *ας μεταφράσει κάποι@ τα βιβλία της bell hooks!*
Κραυγή απόγνωσης: *ας μεταφράσει κάποι@ τα βιβλία της bell hooks!*
July 26, 2025
Καταπληκτικό περιοδικό για το βιβλίο, με πολύ ωραία τυπογραφικά!
Displaying 1 - 7 of 7 reviews