Η Μελανίππη είναι ένα πρόσωπο δισυπόστατο. Αιχμάλωτη του εαυτού της, κρύβεται από τους ανθρώπους. Το ιδιόμορφο σώμα της ισορροπεί μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας, μετέωρο πάνω από μπαζωμένες θάλασσες, δέσμιο του μυαλού της.
Ο αναγνώστης, διασχίζοντας μια πυκνή υπαρξιακή βλάστηση, φτάνει μέχρι το παράθυρο της Μελανίππης για να δει όσα θαυμάσια ή φριχτά βλέπει κι εκείνη· την ενδότερη ζωή και την εξωτερική δράση ενός πλάσματος που κατάγεται από το μύθο. Κι όμως ζει εδώ, σε μια μετα-σύγχρονη πραγματικότητα, με την οποία τη συνδέουν: πολλές σαΐτες, ένας πιτσαδόρος, το Ίντερνετ, η μητέρα της, μια λεμονιά κι ένα παράθυρο.
Το μυθιστόρημα "Μελανίππη", ένα πρωτότυπο υπαρξιακό θρίλερ, σκιαγραφεί τα όρια του ορατού και διερευνά το πώς αντιμετωπίζει κανείς την ανυπόφορη και συγχρόνως λατρευτή του μοναδικότητα.
Το μυθιστόρημα (μάλλον, νουβέλα) της Μαρίας Γιαγιάννου, με τίτλο «Μελανίππη» (εκδόσεις Σμίλη 2012): Όταν τα πλάσματα του Κάφκα βγαίνουν περίπατο στην πόλη και στα βιβλία, με το βλέμμα ή με τα πόδια, τότε τι συμβαίνει;
Δύο αποσπάσματα:
- Τα τελευταία δέκα χρόνια δυσκολεύτηκα πολύ, αλλά με συγκρατεί το γεγονός ότι είμαι αιχμάλωτη του εαυτού μου. Κάθε μου ανταρσία στρέφεται πρώτα εναντίον μου. Τι φρίκη!
- Τον έδιωξα. Του έκλεισα το παράθυρο στη μούρη. Το πορτοκαλί μπλουζάκι που φορούσε άφησε στάμπα στο μάτι μου κι από τότε το προβάλλω παντού. Ο ίδιος έγινε μια σιωπηλή λέξη. Δεν ξέρω ποια. Δεν την άκουσα.
Σύλληψη βαθιά και δυνατή, γραφή προωθητική, λόγος ηδονικός –όπως στην τραγωδία.