Και σ' αγαπώ παράφορα. Γράμματα στή Λένα: 1959-1967

by Nikos Engonopoulos, Νίκος Εγγονόπουλος

Γράμματα στην γυναίκα του, Λένα Εγγονοπούλου.
Με 15 έγχρωμους πίνακες του ποιητή.

154 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

See also Νίκος Εγγονόπουλος.

Reviews

[ζανλίκ · Rating 4 out of 5]

Έχω τόσα, μα τόσα να σου πω, λατρεία μου, δυο ζωές δε θα μ'αρκούσανε,
και σε περίμενα τόσα πολλά χρόνια, ήρθες και τόσο αργά...

Από τα τελευταία βιβλία για το 2022: αυτά εδώ τα γράμματα. Νιώθω πολύ παράξενα όποτε διαβάζω την αλληλογραφία αγαπημένων μου ποιητών, σα να παραβιάζω κάτι πολύ προσωπικό τους, αλλά παράλληλα είναι κάτι που αγαπώ πολύ να κάνω, μιας και πολλοί δε βρίσκονται πλέον εν ζωή και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τους γνωρίσω καλύτερα. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, έχουμε τη μία πλευρά (μιας και οι απαντήσεις της Λένας δεν μας δίνονται). Θυμάμαι ακόμη τη μέρα που πρωτοέπιασα το βιβλίο και τη μέρα που το απέκτησα, το συναίσθημα πως έχω στα χέρια μου έναν μικρό θησαυρό. Για τον Εγγονόπουλο όσο ήταν ακόμη ζωντανός δεν γνωρίζαμε παρά ελάχιστα πράγματα (δεν είχαμε ούτε την ακριβή ημερομηνία γέννησης του) και εδώ φωτίζεται περισσότερο ο χαρακτήρας του. Μέσω αυτών των γραμμάτων μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον Νίκο, αλλά και τον Εγγονόπουλο - και γι'αυτό είναι σημαντικό το ότι βρίσκονται μέσα σε αυτή την έκδοση. Σε πολλά σημεία σκέφτηκα πως δεν αποκλείεται να διαβάζω κάτι δικό μου, αυτός ήταν και ο λόγος που καθυστέρησα σχετικά να τελειώσω την ανάγνωση. Δεν θα πω πράγματα για τον Εγγονόπουλο, γιατί έχει κλέψει την καρδιά μου και δε τη θέλω πίσω. Αλλά έτσι όπως τον έζησα μέσα από τα γράμματα του, από τα πιο προσωπικά μέχρι τα πιο τυπικά, θα ήθελα πολύ να τον έχω γνωρίσει προσωπικά - και με μια έννοια, τον γνώρισα. Για τα τυπικά της ιστορίας, στην έκδοση υπάρχουν 43 επιστολές (23 προγαμιαίες και οι υπόλοιπες αρκετά μεταγενέστερες). Οι πρώτες είναι και οι εντονότερες, ίσως και λίγο κουραστικές με τις επαναλήψεις τους, αλλά παρουσιάζουν τεράστιο ενδιαφέρον. Οι μεταγενέστερες είναι πιο τυπικές, αλλά δεν διαφέρουν πολύ υφολογικά. Παρά την αδιακρισία που ένιωσα όσο διάβαζα τις επιστολές, θα ήθελα να σχολιάσω το εξής: έχω ακούσει πολλές φορές πως ο έρωτας φανερώνει τον πραγματικό μας εαυτό και τα πραγματικά μας όρια. Αν αυτός ήταν ο Νίκος πίσω από τον μεγάλο Εγγονόπουλο, ήταν μεγάλη μου χαρά. Κι αν κάποτε μας αγαπήσει κάποιος έτσι, μεγάλο προνόμιο. Δεν θέλω να φλυαρώ άλλο - αν πέσει στα χέρια σας, δώστε μια ευκαιρία. Και δώστε μια ευκαιρία στον Εγγονόπουλο γενικότερα, από τις πιο ιδιαίτερες φιγούρες της τέχνης μας (είτε μιλάμε για τη ζωγραφική του, είτε για την ποίηση). Ελπίζω να τον αγαπήσετε έστω και λίγο - το αξίζει.