Soledad, incertidumbre y magia… Soy un demonio sumergido en el averno al que desean rescatar y llevar al lugar que le corresponde. Sin embargo, mi decisión es pertenecer aquí, al Más Allá, porque no es cierto eso que dicen: la muerte no es el olvido. Yo soy la prueba de ello.
2.10.2003 fue el día en el que todo cambió para Diletta Mair. El día en que se dio cuenta de que había algo más, de que los ángeles existían y no eran como ella creía, de que el infierno era real y los demonios lo poblaban, de que quien la condenó era el único que podía salvarla y de que se había transformado en aquello que más temía. El 2.10.2003 no fue un día corriente. Fue el día en que Diletta Mair murió.
Belén Martínez nació un día de invierno en Cádiz, en 1990, y descubrió la magia de las letras cuando era muy pequeña. Desde entonces, no ha dejado de escribir. Estudió Enfermería y, actualmente, compagina su trabajo de matrona con la escritura. Tiene 8 novelas publicadas y amenaza con seguir escribiendo.
Vale. Necesito hablar de este libro en profundidad.
En primer lugar, decir que no me esperaba para nada algo así. Es decir, la autora ha creado un lugar al que algunas personas van al morir, un lugar en donde viven los demonios llamado Panteón. Este sitio me ha parecido fascinante, además de lo bien organizado que está todo, de verdad, genial. Muy muy original.
La trama ha sido totalmente lo mejor de todo. Desde el principio se sabe que Diletta es especial, y durante el libro vamos descubriendo su verdadera identidad poco a poco, lo que me ha encantado. También hay muchísima acción, algo que no me esperaba tampoco pero que ha sido un punto más al favor del libro. Y la forma en la que se desentraña todo, lo impredecible que es el final y demás, muy muy bien. Otra cosa que sin duda ha sido una de las mejores de este libro, ha sido que los malos no eran tan malos, ni los buenos tan buenos, o por lo menos a mí me ha dado esa sensación. Los malos tenían razones para hacer lo que hacían, asique he acabado este libro con la sensación de que no había ningún villano realmente.
En cuanto a los personajes, Diletta me ha parecido fantástica. Al principio parece una chica muy sensible, incluso un poco irritante en ese sentido, pero a lo largo de la novela vamos viendo como en realidad tiene un carácter muy muy explosivo, y que gracias a él muchas cosas terminan arreglandose. Después está Alois. Este personaje me ha fascinado, pero lo que más me ha gustado ha sido ver cómo se iba enamorando de Diletta, sin prisa, pero muy intensamente. Esto no lo he visto en Diletta tan claramente como en él. Durante toda la novela lo primero que piensa, consciente o inconscientemente es en salvarla a ella antes que a nadie, y él mismo no entiende porque hace eso, simplemente lo necesita. Me ha encantado la personalidad de este personaje. Sin embargo, en las partes narradas por él no conseguía conectar del todo con el personaje, creo que esto la autora no ha sido capaz de conseguirlo totalmente. Después está Zorya, que de verdad me ha impactado todo lo que me ha gustado ese personaje. Sentía muchisimas ganas de conocerlo realmente. Parecía tan misterioso y profundo, escondiendo tantas cosas que me ha fascinado su historia y la manera en la que la autora le convierte en una pieza clave de todo esto. Y después también está Noah. Ha sido genial que este personaje no se perdiera a lo largo de la novela, como yo pensé que había pasado.
Lo que no me ha gustado mucho, ha sido que había acciones descritas muy clichés. Algo que hacía o decía X personaje que yo ya había visto en otras historias. Además, hay muchos personajes secundarios como Henriette, Loretta, Enns, Horacio Kaspar, Ismael, David... que me hubiera gustado mucho que se profundizase algo más en ellos.
Cuando decidí a comprarme este libro tenia ciertos sentimientos encontrados sobre él. La sinopsis no decía nada nuevo, la portada tampoco vendía mucho, pero algo me decía que podría ser un libro diferente y por ello decidí darle una oportunidad. Y me llevé una sorpresa.
En cuanto abres el libro te encuentras una cita de Memorias de Idhun. Cuando la leí me quede algo extrañada, ya que no podía entender su relación con la historia, pero una vez terminas el libro te das cuenta lo adecuada que es.
La historia comienza con Diletta Mair. Es una estudiante normal, con amigos normales y una vida normal. No hay nada extraño en ella, salvo dos cosas. La primera, su heterocromía (tener los ojos de colores distintos). La segunda, que es capaz de ver fantasmas. (Puede que no sea tan normal después de todo)
Para poder lidiar con una habilidad tan molesta, Diletta ha aprendido desde pequeña a ignorar estas presencias, y es capaz de tener un día a día tan aburrido como el de cualquiera. Pero no esta vez. Es el primer día del último curso de instituto, y no va a ser un día normal para nuestra protagonista.
El primer suceso del día es el anuncio de su madre: Diletta tendrá que conocer a su prometido y futuro padrastro esa misma tarde. Por alguna razón, la muchacha tiene la sensación de que esa visita la va a traer muchos problemas, pero decide ignorarlo. El segundo suceso del día tiene nombre y apellidos: Alois Petersen. Camino de clase, Diletta choca con él y cae al suelo. Pero no debería haberlo hecho. Diletta no tendría que ser capaz de ver a Alois, mucho menos chocar con él. Para más inri, Alois llevaba un arma en la mano, con la que marca a Diletta. Esto cambiará la vida de Diletta para siempre.
Alois es un lilim, un demonio, un muerto. Ningún vivo debería ser capaz de verle o tocarle. Y los fantasmas se dan cuenta de ello. Se dan cuenta de que Diletta es capaz de verles y hablar con ellos, y empiezan a perseguirla.
Tras unas persecuciones, algún que otro encontronazo con los ángeles, y la continua presencia de los fantasmas, Diletta tiene un accidente y muere. Pero no del todo. Acaba en Panteón, el mundo de los Lilim. Diletta ha “renacido” como demonio, y ahora debe luchar contra los Ángeles. Pero no debería haber sido así. Ese no tendría que haber sido su destino, y a razón de ello va a tener un montón de problemas. ¿Quién es realmente Diletta Mair?
Tengo que decir que una de las cosas que más me ha gustado del libro es que se alternen los puntos de vista de Diletta y Alois. Da muchas más versatilidad al libro, y hace que llegues a conocer mejor a los protagonistas, y te sientas más cercano a ellos. Ambos protagonistas está bien hechos y perfilados. Me gusta que Diletta no sea una pobre victima en un mundo injusto para ella y todas esas cosas que podemos ver en otras novelas juveniles. Es joven e inexperta, y eso se la nota. Pero también es cabezota, decidida y buena persona. No se rinde fácilmente y es muy buena viendo a través de las personas. Por eso es capaz de soportar a Alois y comprenderle, y hacer que los demás también lo hagan, y lleguen a arriesgarse por este arrogante demonio hasta puntos que ni el propio Alois esperaría.
Esto me lleva al segundo protagonistas, Alois. Es bueno que la autora nos dé la oportunidad de leer desde su punto de vista, porque si no podría parecer demasiado superficial y en ocasiones, estúpido. Sin embargo, podemos ver que a través de su máscara de superficialidad, arrogancia y desprecio, es una persona que se preocupa. Se preocupa por Henriette (su mejor amiga), por su escuadra y por Diletta. Es un genio, lo que le hace ascender muy rápido en la jerarquía Lilim, pero eso mismo hace que los que le rodeen no lleguen a acercarse realmente a él. Las únicas excepciones son Henriette y Diletta. Y por esta última, llegara a callarse un secreto verdaderamente importante, que pondrá en peligro su propia vida.
Los personajes secundarios también me han gustado mucho. Loretta, Henriette, Zorya, Enns, y por supuesto todos los generales. Están bien definidos, aunque algunos de manera algo superficial, debido a lo poco que aparecen, pero lo suficiente como para atisbar su personalidad.
Por otra parte, el mundo que ha creado Belén es fascinante, y me he quedado con ganas de conocer más sobre la sociedad Lilim, Panteón, la Huesa, o incluso el cielo de los Ángeles.
Hay acción, amor e intriga, todo ello combinado a la perfección. Así, no es un libro pastelero-que-sube-el-azúcar-en-sangre, tampoco es un libro de constantes batallas (aunque alguna hay) ni un libro de completo misterio en el que se pudiera presentar Hércules Poirot. Es una mezcla de los tres, y le va genial. Es un libro sobre los protagonistas, y habla del cielo y el infierno, pero no intenta aleccionarnos moralmente de ninguna forma.
Si tengo que ser sincera me ha costado un poquito.
La prosa de la autora es maravillosa: creo que escribe fenomenal. Tiene un estilo narrativo muy pulido y armónico y, por lo que sé, hablamos de una escritora muy joven - más cuando escribió esta novela -.
Sin embargo... el ritmo... en la novela ocurren pocas cosas y ocurren de forma lenta. La temática demoníaca no me parece mal pero en enfoque de ángeles contra demonios no me gusta tanto (vamos, no me entusiasman los ángeles) y la novela es una clásica historia entre los dos grandes bandos sin grandes novedades. Hay ideas muy buenas, pero se quedan en detalles que ojalá hubiera desarrollado más.
Hay romance. Mucho romance. Es oculto, pero está claro que es el hilo conductor de la trama. La novela está narrada desde dos puntos de vista y son el objeto romántico evidente el uno del otro. No he empatizado en exceso con Diletta, la protagonista: es la clásica heroína de las novelas juveniles de finales de la década de los 2000 y a día de hoy es difícil que ese tipo de personajes calen. Alois también es frecuente conocido de las novelas juveniles (el típico pasado de vueltas que sabe que es bueno y es un chulo egocéntrico de cuidado) pero la autora se ha atrevido a darle voz, a escribir su punto de vista en primera persona. Eso no es tan frecuente, por lo que gana puntos positivos. También es un perfil que me gusta, no lo niego. Eso sí: los secundarios son demasiado secundarios.
También creo que con quince años menos me hubiera fascinado.
Me quedo con lo bueno: Belén Martínez tenía en 2012 muchísimo potencial. Tengo muchas ganas de leer una novela que publicará este año, con una premisa radicalmente diferente.
Llegue más de una década tarde. En 2012 estaba obsesionado con Hush Hush, si hubiera leído este libro en ese tiempo esto se hubiera convertido en mi libro favorito y en una obsesión. Sin embargo hoy soy diferente y a pesar de que aprecio la letra de Belen y los giros de trama que son buenos acepto que ya no soy el target.
Diletta Mair od zawsze była inna niż reszta jej rówieśników. Nie tylko ze względu na heterochromię, wadę genetyczną wywołującą różnobarwność tęczówek, ale głównie z powodu pewnego daru - choć ona uznaje go za przekleństwo. Od dziecka jest wrażliwa na obecność bytów niematerialnych. Nie tylko je widzi, ale również czuje i słyszy. Na co dzień zmuszona jest się pilnować, aby niczym nie zdradzić się przed bliskimi jej osobami, a także samymi duchami, które stają się dość nieprzyjemne, jeśli zauważą, iż żywa osoba potrafi je dostrzec. Do tej pory świetnie jej się to udawało, ale pewnego dnia wydarzyło się coś, co zapoczątkowało lawinę zdarzeń prowadzących do zaskakującego finału. Diletta umiera, lecz zamiast zaznać obiecanego wiecznego spoczynku, trafia do Panteonu będącego siedzibą demonów jako jedna z nich. Odtąd nic nie jest takie, jakie być powinno. Anioły, te cudowne, nieskalane istoty mające chronić ludzkość przed zakusami Szatana, okazują się być bezlitosne i brutalne, a spotkanie z nimi niechybnie kończy się śmiercią, tą ostateczną, prowadzącą do tego, że jedyne, co czeka człowieka w "niebie" to nicość, niebyt... Tymczasem Diabeł i jego dziatwa nie są takie straszne jak je malują. Tu przynajmniej można liczyć na drugą szansę, kolejne życie - jakie by ono nie było. Tylko czy Diletta odnajdzie się w tym nowym, jakże obcym dla niej świecie?
"Dzień, w którym umarłam" to debiut literacki Belen Martinez Sanchez, młodziutkiej hiszpańskiej pisarki, laureatki konkursu literackiego na najlepszą powieść młodzieżową. Jej głównymi bohaterami są wspomniana już Diletta oraz Alois Petersen, kolega z jej klasy, którego dziewczyna niezbyt lubi. Jest on bowiem arogancki, złośliwy, impertynencki, egoistyczny, bufonowaty, uważający siebie za lepszego od innych. Jednak przy wszystkich jego wadach nie da się zaprzeczyć, iż odznacza się prawdziwym geniuszem niespotykanym u większości ludzi. To właśnie losy tych dwojga śledzimy w powieści. Przewrotny los doprowadził do tego, że tych dwoje, zupełnie wbrew sobie, zostało ze sobą związanych. Jak łatwo można się domyślić, gdyż jest to typowy motyw współczesnych młodzieżówek, pomiędzy nimi powoli zaczyna kiełkować cieplejsze uczucie. Oboje jednak zupełnie nie rozumieją, co się z nimi dzieje (co dla mnie osobiście było zupełnie niezrozumiałe, wręcz absurdalne). Nie potrafią, wręcz nie chcą, ani nazwać, ani też przyznać się do targających nimi emocji (przez co niejednokrotnie ich zachowanie bardzo mnie irytowało). Ów wątek miłosny stanowi podwalinę dla całej historii opowiedzianej przez autorkę
Drugim motywem powieści jest odwieczna walka pomiędzy Aniołami i demonami, które tutaj noszą miano Lilim - od imienia pierwszej żony Adama, Lilith. Muszę przyznać, że spodobało mi się to odwrócenie ról. Anioły jako te złe, a demony... choć dobrymi bym ich może nie nazwała, to z pewnością są o wiele lepsze od ptaszydeł, jak zwą swych anielskich przeciwników. W pewien sposób było to dla mnie nowe doświadczenie. Do tej pory czytałam zaledwie kilka powieści, w których bohaterami były anioły i demony. Łatwo można się domyśleć, że za każdym razem ich role były standardowe - ci pierwsi stanowili wcielenie piękna, czystości i dobra, drudzy zaś byli ich lustrzanym odbiciem, istotami rodem z sennych koszmarów. Konflikt tych dwóch stron ukazany został przez autorkę całkiem ciekawie i przekonująco. Miłym zaskoczeniem było dla mnie pojawienie się pewnego, jakby to nazwać, elementu, który jeszcze bardziej namieszał w i tak już zaognionych relacjach pomiędzy aniołami i demonami. To coś sprawiło, że z jeszcze większym zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów zastanawiając się, jak to wszystko się zakończy, w obliczu TAKICH rewelacji.
Książka "Dzień, w którym umarłam" to całkiem niezły debiut literacki Sanchez. Gdyby autorka bardziej się postarała i dopracowała głównych bohaterów, zwłaszcza ich wzajemne relacje, mogłabym ją nazwać nawet bardzo dobrą lekturą dla młodzieży. Mamy tu opowiedzianą całkiem ciekawą historię, choć z oklepanym tematem. Niemniej jednak całość jako taka ma ręce i nogi, nie ma chaosu, który przytrafia się wielu debiutującym pisarzom. Sanchez pisze lekko, zrozumiale, prosto - językiem typowym dla nastoletnich czytelników, bez zbędnych udziwnień, dłużyzn, rozwlekłych opisów i rozbudowanych dialogów. Od razu zaznaczę, iż jeśli szukacie czegoś ambitnego czy na długo zapadającego w pamięci, to niestety nie pod tym adresem. Dzieło Sanchez to taka typowa książka na jeden, może dwa wieczory, idealna, aby się rozerwać i odprężyć. I w tym kontekście wypełni swe zadanie. W każdym innym niestety polegnie. Niemniej jednak spędziłam przy niej miło czas. Nie żałuję, że zdecydowałam się na jej lekturę. Komu mogę ją polecić? Z pewnością osobom lubującym się w gatunku, jakim jest paranormal romance, oraz wszystkim tym, którzy mają słabość do aniołów i demonów. A że i ja do nich zdecydowanie należę, dlatego też sięgnęłam po "Dzień, w którym umarłam".
Śmierć jest w równym stopniu końcem, jak i początkiem
Anioły, nie ważne czy to niebiańskie, czy upadłe, dość często pojawiały się na kartach młodzieżowych romansów paranormalnych. Co się jednak tyczy demonów, ich udział w tego typu historia można zliczyć na palcach. Być może właśnie, dlatego ten gatunek istot nadnaturalnych Belen Martinez Sanchez wybrała na prowodyrów swojej debiutanckiej powieści – Dzień, w którym umarłam.
Diletta Mair uważa się za najprzeciętniejszą z przeciętnych nastolatków. Zresztą wszystkie znaki na to wskazują, nie jest żadną pięknością i ponad dobrą zabawę przekłada naukę. Ma raczej niewielkie grono najlepszych przyjaciół. Wszystko by się zgadzało, gdyby nie dwie rzeczy, które wyróżniają ja spośród tego grona. Dziewczyna ma, bowiem heterochromię, czyli każde oko ma inny kolor tęczówki, a także… potrafi widzieć duchy. Mimo to dziewczynie udaje się jakoś z tym pogodzić i żyć normalnie. Nie przypuszcza jednak, że jedno przypadkowe i dziwne spotkanie, a właściwie mała kraksa, spowoduje takie ogromne zmiany w jej życiu.
Wszystko zaczęło się zmieniać gdy na początku nowego roku, Diletta w wyniku niefortunnego zbiegu wydarzeń, zderzyła się z Aloisem Petersenem. Wszystko byłoby w miarę dobrze gdyby nie fakt, że tylko ona go widzi. Jego dziwny strój i floret w rękach wywołał jej sporą konsternację. Tym bardziej, że z powodu tego ostatniego, Diletta został zadraśnięta w przedramię. To właśnie z powodu tej rany, wszystko zaczyna się walić. Zjawy, które do tej pory nie miały pojęcia o zdolnościach dziewczyny teraz nagle nie dają jej spokoju. To nagłe zainteresowanie sprawi, że szybko przyjdzie jej skonfrontować swoje wiadomości na temat aniołów i demonów z tym jak jest naprawdę. Wszystko przez Aloisa Petersena. To przez niego data 2 października 2003 roku stała się również datą śmierci dziewczyny.
Muszę przyznać, że gdy pierwszy raz dane mi było przeczytać notkę wydawcy na temat tej powieści, poczułam się nad wyraz zaintrygowana. Co prawda okres boomu na powieści z pierzastymi w rolach głównych, już dawno minął, a i było ich tyle, że miałam wrażenie, iż nic nowego nie przyjdzie nam poznać. Jednak wcale nie zniechęcało mnie to do tego, aby pochłonąć kolejną z nich. Zwłaszcza, że anioły miały tutaj grać jakieś tam poboczne i epizodyczne scenki. Szkoda tylko, że z powodu mojej ciekawości, ponownie wywindowałam swoje oczekiwania dość wysoko, co niestety odbiło mi się lekką „czkawką”.
Już sam początek niestety nie zwiastuje niczego dobrego, chociaż muszę przyznać, ze mimo schematyczności i wszechogarniającej nudy, autorka i tak jakimś cudem potrafi zatrzymać czytelnika. Być może dużą zasługą tego jest fakt, że od razu zostajemy zarzuceni masą informacji oraz tajemnic do rozwiązania. Najlepszych tego określenie byłoby, że oba te elementy mnożą się niczym grzyby po deszczu i to zaledwie na kilkunastu stronach. Cała reszta to po prostu stopniowe rozwikływanie tego galimatiasu. Niestety cierpi na tym zarówno fabuła jak i tempo akcji, które przez większość czasu jest raczej minimalne. Co prawda zdarzają się nagłe zwroty, dzięki czemu rozwój opisywanych wydarzeń nabiera zarówno rumieńców jak i prędkości. Niestety nie niweluje to faktu, że świetny pomysł, jaki miała autorka, został wykonany tylko w połowie.
Co mnie jeszcze drażniło w tej powieści? Hmm… na pewno to, że spora część sytuacji, w jakie autorka wikłała swoje postacie, nie miało w ogóle żadnego początku. Zupełnie nie było wiadomo, z jakiej przyczyny przydarzają się one bohaterom i jaki jest w ogóle ich cel. Przede wszystkim jednak, były zupełnie pozbawione sensu. Doskonałym przykładem takiego stanu rzeczy jest wątek miłosny, jaki zawiązał się pomiędzy Dilettą i Aloisem, dwójką bohaterów, którzy wprost pałali do siebie nienawiścią i pogardą. Ja rozumie, że „do zakochania jeden krok…” i „od nienawiści do miłości krótka droga”, ale proszę Was: nie przesadzajmy! No dobra, może w przypadku samej Diletty jakoś bym to przełknęła, bo ta dziewczyna to typowe „ciepłe kluchy”, ale nie w przypadku Aloisa, którego Sanchez od początku kreowała na aroganckiego i zadufanego w sobie ignoranta (po prostu dupka, jakich mało). W tym drugim przypadku taki splot wydarzeń najzwyczajniej w świecie – staje ością w gardle.
Jeżeli jesteśmy już przy temacie bohaterów to musze powiedzieć, że mam zupełny mętlik w głowie. Z jednej strony: strasznie mnie irytowali, można nawet powiedzieć, że wręcz wkurzali i to do tego stopnia, iż miałam ochotę nie tylko rzucać książką gdzie popadnie, ale także uważałam ich za największy mankament tej powieści (nawet przez niewykorzystanym potencjałem samego pomysłu na opowieść). Natomiast z drugiej strony: wystarczyło przekręcić kartkę, a robili coś takiego, że momentalnie wszystko się zmieniało. Na mojej buzi pojawiał się szeroki uśmiech, a uczucia ulegały znacznemu ociepleniu. Jednym słowem – istna kolejka górska.
To, co chyba najbardziej przypadło mi do gustu i jako tako uratowało ocenę Dnia, w którym umarłam to samo zakończenie. Od razu widać, ze autorka już na samym początku miała je całkowicie przygotowane i to w najdrobniejszych szczegółach. Akcja jest żywa i pełna niespodzianek, chociaż niektórych elementów, można domyślić się wcześniej. Belen Martinez Sanchez postarała się, aby chociaż na sam koniec, czytelnik się nie nudził.
Jak widać, powieść Dzień, w którym umarłam jest pełna sprzeczności i być może właśnie to ją ratuje. Może nie jest to jeden z najlepszych debiutów, jakie miałam okazję do tej pory czytać, ale ma w sobie to coś, co nie tylko sprawia, że książkę czyta się szybko, ale także daje nadzieję na poprawę warsztatu pisarskiego samej autorki. Boję się pomyśleć, co wyjdzie spod jej klawiszy za parę lat, kiedy z każdą kolejną wydaną powieścią jej talent będzie coraz bardziej się „szlifował”.
3,5 estrellas Al principio no me esperaba gran cosa de este libro. Quiero decir, sí, por supuesto que me iba a gustar porque la premisa era básicamente la misma que en "Hush hush" o la saga "Fallen"... Pero no pensé que realmente me fuera a gustar más allá de eso, no sé si me explico. Me esperaba pues eso, un libro muy parecido a los ya mencionados y ya. Pero la visión de la autora de lo que hay después de la muerte... He de decirlo, me ha parecido muy original. A ver, no es el libro mejor escrito del mundo y los plot twist son bastante obvios... Pero hay algo en él que me ha encantado. No sé si es la estética general, que incluyan rollito militar (estoy obsesionado con toda la estética militar en la fantasía), o que los personajes me hayan gustado, pero el caso es que el libro me parece más que decente. Sin duda recomendaría leerlo al menos una vez.
Muchas veces quise abandonarlo. Lo pause por dos meses, hasta que me obligué a terminarlo. La narración a dos voces me sacaba de onda. Cambiar de un personaje a otro tan seguido y leer sus "pensamientos", muchas veces repetitivos, atormentó mi la lectura.
La historia es buena, como se mezcla el bien y el mal. Los personajes villanos son atrapantes. Los que son buenos, o se suponía que debían ser buenos, no lo eran tanto al final. La protagonista me agradó. Amé el final 💖📚
Relectura. En su día (con casi 10 años menos) me encantó, hoy y desde perspectivas más actuales no tanto. No obstante, sigue cumpliendo con su objetivo que es entretener. Es una lectura sencilla y rápida y estoy convencida de que la autora hoy en día está escribiendo obras increíbles si hace años mostraba tanto potencial.
Książka była moją jedna z ulubionych parę lat temu, z tego względu sięgnęłam po nią i zdecydowałam się na reread. To raczej jeden z tych rereadów których nie powinno się robić żeby nie psuć sobie wyobrażenia sprzed paru lat. Książka bardzo schematyczna, Ogólnie ciekawa i wciągająca historia, ale główna bohaterka psuje pozytywne nastawienie do książki.
No es nada personal, simplemente que me ha cogido mayor el libro y me aburría soberanamente. La actitud del chico me churriana porque, lo cierto es que, es inaguantable... Demasiada adolescencia profunda. Ya no tengo esos gustos.
Reread po 6-8latach. Jako 21latka nadal uważam, że historia jest super. Przez te kilka lat słysząc pytanie o ulubioną książkę, zawsze podawałam ten tytuł. Miło było wrócić myślami do świata Lilim i na nowo zżyć się z Aloisem i Dilettą. 5/5 moje zdanie nie zmieniło się pomimo upływu lat ♥
3.5 nienajgorsza, fajnie się bawiła w sumie, ale taka dziwna czasami, no wtf wzywanie laski od debilki bo ją kochasz, ale w sumie faktycznie jest głupia no nie wiem
Veamos ¿Qué tiene de original este libro que otros del mismo género no tienen? Pues, desde mi punto de vista, que para bien o para mal, el protagonista masculino es un demonio, y con esto quiero decir que no es dulce, no tiene palabras bonitas hacia nuestra querida Diletta y mucho menos la jura amor eterno. No le va a llevar flores, ni le colmará de besos ni de caricias, no le va a decir cuánto la ama ni como no puede vivir sin ella. En definitiva, que es un demonio (¿habéis leído dos velas para el diablo de Laura Gallego? Si es que sí, os recordará un poco al demonio protagonista de esa novela). Ya os digo que con este libro no os subirá el azúcar, pero es posible que aunque no seis dulzones echéis de menos un poco de azúcar.
Podréis pensar que precisamente lo que he comentado puede ser el punto débil de la novela, pero ni mucho menos, porque me ha parecido coherente. ¡¡Es un demonio!! Así que está bien que se comporte como tal, porque hace veraz la evolución, la historia y el amor. Tampoco voy a negar que yo soy pro-romanticismo y dulzor a tope, pero bueno, de vez en cuando no está mal encontrar un protagonista masculino diferente. Aunque reconozco que si no me hubiera leído antes una novela que casi me provoca un coma diabético, no me hubiera gustado que el protagonista masculino sea tan frio, pero los astros se alinearon para que esto no me molestase demasiado.
Diletta yo creo que es el punto débil de la novela, se la comen el resto de protagonistas con sus personalidades, porque aunque ella puede parecer fuerte no termina de sacar esa fortaleza y se diluye en el Averno.
Aunque el tema de ángeles y demonios esta trilladísimo, me ha parecido bastante original por lo fiel que es a las personalidades de los protagonistas y lo bien construidos que están. Me ha gustado ver como el protagonista masculino evoluciona a lo largo de la novela, como se debate entre los nuevos sentimientos y como se expresa y reacciona.
La autora escribe bien, pero creo que acelera demasiado el final y coge un ritmo tan rápido que es fácil perderse cosas y quedarse con la sensación de que se precipita la historia para cerrar la trama, un final que puede entenderse abierto, pero que para mí está bien como esta.
Eso sí, a esta historia le han faltado besos a porrón (ya os dije que soy muy romanticona). También me ha parecido muy juvenil, pero en el sentido de que ella será una adolescente pero él de adolescente solo debe tener la apariencia, así que digo yo que la castidad que se traen los dos sobra un poco ¿no?. Últimamente los libros juveniles me estaban sorprendiendo por tener a adolescentes espabilados con ganas de "mambo", pero con este libro hemos vuelto a lo de siempre, la castidad por encima de todo.
En definitiva, es un libro entretenido y original, con una historia de amor un poco más ruda de lo que me esperaba, pero que al final logra dejar un buen sabor al lector.
Cuando vi la portada en la librería no me gustó demasiado, pero al ver en la sinopsis de qué trataba captó mi atención puesto que lo paranormal y esas cosas me encantan, además si sumamos que es escritora nobel pues decidí darle esa oportunidad dado que apoyo a los que están empezando su trayecto como escritores y pueden ser tan buenos o más que otros escritores conocidos.
El comienzo de la lectura me cautivó, la verdad me dejó intrigadísima. Pocpo a poco conforme fui viendo en los primeros capítulos la verdad con mi edad dije... pufff....esto tiene toda la pinta de lectura para quinceañeros... puesto que los protas tienen esa edad aproximada: 16-17 años... y claro, sus personalidades son un tanto infantiles y chocantes... y se me hizo algo pesado leer... pero dije bueno, en realidad, es que a esa edad las cosas se ven así... aunque me entraran ganas de darle más de una torta a los protas... porque me sacaban de quicio.. xD
conforme seguí leyendo sinceramente, me ha ido gustando muchas escenas, la forma de describir de la autora no es que sea mi devoción pero reconozco que no escribe mal la chica, y sabe escenificar las situaciones, además de tener un gusto algo peculiar a la hora de describir los ángeles y los demonios, me ha gustado bastante puesto que no puedes ponerte ni en un bando ni en otro... y eso es difícil, mantenerse en un punto neutral.
El desarrollo de la trama ha estado bastante bien, sobre todo a partir de la mitad del libro más o menos. Al final me gustó el desenlace aunque más o menos ya me lo esperaba, sin embargo no quita que te de alguna que otra sorpresa.
El final, consiguió sacarme una tierna sonrisa :)
Le doy un 3 sobre 5 porque no es que me haya encantado como para leérmelo una segunda vez, pero sí que me ha hecho pasar buenos ratos de lectura y merece sus 3 estrellas.
Jestem sfrustowana epilogiem i pytaniem zadanym przez bohaterkę, na które odpowiedzi nie otrzymaliśmy( bo chyba było zadane żeby zrobić cute momencik między bohaterami). Książka była bardoz nastoletnia. Postacie miały takie poglądy i zachowania - nie uwierzę, jak ktoś powie, że napisała to dorosła kobieta, bo bohaterowie, którzy dziećmi nie byli, byli infatylnymi ignorantami. To nie był zabieg autorski nie wiem pokazujący że dorosła kobieta pisze dobrze o nastolatkach, bo gdy narrację brała inna postać ich motywy były tak samo bezsensowne. Romans był słodki. Plottwist może by mnie zaskoczył, gdybym nie czytała tego drugi raz( jak bylam mała po raz pierwszy). Nie widzieliśmy rozwoju głównej bohaterki i to mnie boli:/
2 estrellas en total Originalidad cero... demasiada semejanza al anime/manga Bleach. Pero como me gusta mucho Bleach, me he sentido como una enana en navidad buscando no las diferencias, sino las semejazas.
La parte de romance... boooring, demasiado "odio" y tantas vueltas, demasiada "adolescencia".
Expresiones un poco "extrañas", supongo que son propias del español de su tierra...
Algo positivo? Pues sip, Alois (aunque los rubios ni en la literatura me van), con imaginarlo moreno, se arregla ^^.
Co za miła niespodzianka... książka, za którą zabrałam się ,,z braku laku" okazała się zadziwiająco dobra! Ok... niedojrzała emocjonalnie i miejscami głupiutka główna bohaterka na pewno się temu nie przysłużyła. Za to nieznośny i irytujący główny bohater skradł moje serce... relacja między bohaterami i oczywiście wątek paranormalny jest tym co lobię najbardziej, a do tego jestem niepoprawnym romantykiem więc to pozycja zdecydowanie dla mnie na poprawę nastroju!!! Polecam na rozluźnienie, szybka łatwa i ciekawa książka!
Una buenisima historia sobre angeles y demonios, vista desde un interesante angulo. ¿Que sucederia si los angeles fueran los malos y los demonios los buenos? Bien escrita, con escenas dignas de peliculas...¡¡¡¡y desee romperle la cabeza a Alois!!!!
La forma a la que llegué a este libro fue, cuanto más, peculiar. Una compañera de clase lo había llevado al instituto, y yo, al verlo, quise saber de que iba. No lo había visto nunca, y el título no lo había oído nunca. Y tampoco sabía nada de la autora. Por lo que le pedí que me dejara leer la sinopsis. A diferencia de otras reseñas que he visto por internet, a mi sí me llamó la sinopsis, tal vez por que no estoy acostumbrada a las novelas de ángeles y demonios, es más, es la primera que leo.
Lo primero que vi en esta novela, y me gustó, fue el hecho de que estuviera narrado desde el punto de vista de Alois y Diletta, eso te hace entender muchas cosas. Sobretodo cuando empieza la parte de acción pura y dura de la historia. (Aquí es cuando me dan ganas de hacer spoiler… Uy.)
Alois es un ser insufrible. Es todo aquello que atrae en las novelas cliché, que luego acaba abandonando, pero en Alois no ocurre así. Él es ególatra, chulesco, egoísta, borde… El típico chico que conoce lo que esconde las faldas de las chicas, vaya. Pero es algo más, un Lilim. Lo peor, y lo que no llega a acabar de gustarme, es que nunca abandona esa actitud, ni siquiera con Diletta.
Ella es una chica pelirroja con una heterocromía en los ojos, parece todo muy normal hasta ahí, hasta que ves que la chica puede ver fantasmas. Ahí empiezas a pensar que es más de lo mismo, pero no. Hay que reconocer que la autora le da a la imaginación. Diletta es un personaje que me gusta. En una protagonista algo más humana. Es decir, no es una súper heroína de cuento. Sufre, se equivoca, la lía, lucha en contra de sus sentimientos, siente miedo, no sabe usar un arma… Es un personaje algo más humano que muchas de las novelas que he leído. (Y he leído muchísimas…)
Al principio, cuando empecé a leerlo, parecía que fuera una novela típica: inicio de curso, chica tropieza con un chico, se dirigen la palabra por primera vez aunque se conocen de años atrás… Bla, bla, bla. Pero no. Todo da semejante giro que te acaba atrapando. O al menos me atrapó a mi. No es nada semejante a algo que haya leído antes, aunque, como he dicho antes, no tenga mucho repertorio tampoco en este género. Digamos que los fantasmas no son como nos los suelen pintar en las películas. Ni los demonios son tan malos. Ni los ángeles son tan buenos. Digamos, que la autora los humaniza a todos, los hace parecer más reales, a pesar de ser seres mitológicos y fantásticos.
Me apena leer en otros blogs que creen que esta historia no merece la pena, y la verdad es que yo nunca he leído un libro después de buscar la opinión de nadie, se debería mirar las opiniones después de haberse leído el libro y así poder ver qué no le ha gustado a otras personas y poder discutir con ellas, civilizadamente, a modo de debate, esas pequeñas diferencias de opinión.
Creo que, no sé, uno debe de leer un libro por que le llame la atención, no por que otra persona diga que le gusta o no le gusta. Los gustos son muy relativos. Si queréis saber mi opinión, es mejor juzgar un libro tras haberlo leído, que antes de hacerlo, ya que tal vez a cierta persona no le guste, pero que para ti sea el mejor libro que hayas leído y pase a formar parte de “los libros con estrella”, es decir, esos libros que por mil veces que los hayas leído, siempre disfrutarás haciéndolo. Y para mí, éste es uno de ellos. Así que sólo os digo que. . . Le deis una pequeña oportunidad, que siempre podéis vender el libro si no os gusta, o devolverlo a la biblioteca, o borrar el archivo del libro. Sed vuestros propios jueces, y ¡a disfrutar de la lectura!