What do you think?
Rate this book
Η κόλαση των παιδιών
H κόλαση των παιδιών της κ. Λιλίκας Nάκου είναι ένα βιβλίο που έχει κιόλας την ιστορία του. Tά διηγήματα που συναντάμε στον τόμο γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της Kατοχής. Στάλθηκαν μυστικά στην Eλβετία όπου δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες για να ενισχύσουν τον έρανο του Eρυθρού Σταυρού. Συγκεντρώθηκαν αργότερα σε βιβλίο, που κυκλοφόρησε γαλλικά, αγγλικά και, τέλος, ελληνικά στην Aλεξάνδρεια, το 1944. Kάθε μια από τις δέκα επτά ιστορίες της αποτελεί και μια ανθρώπινη περίπτωση ενδεικτική της ιδιόμορφης παιδικής ψυχολογίας. Πάντοτε ενδιαφέρουσα και συχνά συγκινητική.
- GenresShort Stories
219 pages, Hardcover
First published January 1, 1944
2 people are currently reading
46 people want to read
About the author
Λιλίκα Νάκου
13 books7 followersΓεννήθηκε στη συνοικία της Πλάκας στην Αθήνα, κόρη του δικηγόρου Λουκά Νάκου και της αριστοκρατικής καταγωγής Ελένης Παπαδοπούλου. Ο πατέρας της ήταν σοσιαλιστής και διετέλεσε δυο φορές υπουργός με την παράταξη του Βενιζέλου. Η μητέρα της ήταν αδελφή της λογοτέχνιδας Αρσινόης Παπαδοπούλου. Η Νάκου μαθήτευσε στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της Χιλλ. Όταν ήταν δώδεκα ετών οι γονείς της χώρισαν και η ίδια εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της στη Γενεύη, όπου τέλειωσε το γυμνάσιο, πήρε μαθήματα πιάνου και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Γενεύης.
Μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου έφυγε με τη μητέρα της για το Παρίσι. Σπούδασε γαλλική λογοτεχνία στη Σορβόννη, ήρθε σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους του Παρισιού μέσω του Henry Barbusse (που σχετιζόταν με τον πατέρα της, ο οποίος την ίδια περίοδο διατηρούσε δικηγορικό γραφείο στο Παρίσι) και εργάστηκε σε γαλλικούς εκδότες ως lectrisse. Στη Γαλλία γνωρίστηκε επίσης με τους Romain Rolland και Miguel de Unamuno. Στην Ελλάδα επέστρεψε στις αρχές της δεκαετίας του ’30 και λόγω οικονομικών προβλημάτων εργάστηκε από το 1934 ως δασκάλα Ωδικής, αρχικά στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια στα Πατήσια. Την ίδια χρονιά πέθανε ο πατέρας της.
Δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τη διδασκαλία και αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Ακρόπολις και το Έθνος (ανταποκρίτρια και στο εξωτερικό), καθώς και με τα περιοδικά Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Ο κύκλος κ.α. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έχασε τη μητέρα της από την πείνα, έπεσε σε οικονομική εξαθλίωση, σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό, ανέπτυξε δράση υπέρ των διωγμένων κομμουνιστών και εργάστηκε εθελοντικά στο νοσοκομείο παίδων της ριζαρείου. Μετά την απελευθέρωση επισκέφτηκε ξανά την Ελβετία και ταξίδεψε στο εξωτερικό για οχτώ χρόνια περίπου. Η υγεία της γνώρισε έντονα προβλήματα ήδη πριν τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της επισκεπτόταν συχνά την Ικαρία για θεραπευτικούς λόγους. Πέθανε στην Αθήνα.
Την πρώτη της εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε στο Παρίσι, δημοσιεύοντας διηγήματα και νουβέλες σε περιοδικά όπως τα Monde, Clarte, Nouvelles Litteraires. Το 1928 η Γαλάτεια Καζαντζάκη δημοσίευσε μετάφραση της Φωτεινής της Νάκου από τα γαλλικά στην εφημερίδα Πρωία. Γνωστή στην Ελλάδα έγινε ωστόσο το 1932 με την έκδοση της συλλογής διηγημάτων Η Ξεπάρθενη, ενώ την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με το Νίκο Καζαντζάκη και μπήκε στο λογοτεχνικό κύκλο της Δεξαμενής (Βάρναλης, Θεοτόκης, Καμπύσης κ.α.), μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με τη νεοελληνική λογοτεχνία. Μέχρι τότε τα διαβάσματά της στρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά στο χώρο της γαλλικής και ρωσικής λογοτεχνίας (ιδιαίτερα θαύμαζε τους Ντοστογιέφσκι και Τολστόι). Η Λιλίκα Νάκου τοποθετείται στο χώρο της μεσοπολεμικής ελληνικής πεζογραφίας. Η γραφή της στηρίζεται πάντα σε προσωπικά της βιώματα και κινείται στα πλαίσια του κοινωνικού και ψυχογραφικού ρεαλισμού. Με την Ξεπάρθενη δημιούργησε αίσθηση ως νεοεμφανιζόμενη λογοτέχνιδα, καθώς υπήρξε μια από τις εισηγήτριες της επηρεασμένης από το φεμινιστικό κίνημα γραφής.
Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Λιλίκας Νάκου βλ. Κοκκίνης Σπύρος, «Aνέκδοτη βιογραφία της Λιλίκας Νάκου», Πάροδος 7, 4/1991, σ.496-498, Μαυροειδή - Παπαδάκη Σοφία, «Νάκου Λιλίκα», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 10. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Νάκας Θανάσης, Συνέντευξη με τη Λιλίκα Νάκου, Τομές48, 5/1979, σ.4-15, Ζήρας Αλεξ., «Νάκου Λιλίκα», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 7. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1987 και Παρίσης Νικήτας, «Λιλίκα Νάκου», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) Στ΄, σ.184-202. Αθήνα, Σοκόλης, 1993.
Μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου έφυγε με τη μητέρα της για το Παρίσι. Σπούδασε γαλλική λογοτεχνία στη Σορβόννη, ήρθε σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους του Παρισιού μέσω του Henry Barbusse (που σχετιζόταν με τον πατέρα της, ο οποίος την ίδια περίοδο διατηρούσε δικηγορικό γραφείο στο Παρίσι) και εργάστηκε σε γαλλικούς εκδότες ως lectrisse. Στη Γαλλία γνωρίστηκε επίσης με τους Romain Rolland και Miguel de Unamuno. Στην Ελλάδα επέστρεψε στις αρχές της δεκαετίας του ’30 και λόγω οικονομικών προβλημάτων εργάστηκε από το 1934 ως δασκάλα Ωδικής, αρχικά στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια στα Πατήσια. Την ίδια χρονιά πέθανε ο πατέρας της.
Δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τη διδασκαλία και αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Ακρόπολις και το Έθνος (ανταποκρίτρια και στο εξωτερικό), καθώς και με τα περιοδικά Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Ο κύκλος κ.α. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έχασε τη μητέρα της από την πείνα, έπεσε σε οικονομική εξαθλίωση, σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό, ανέπτυξε δράση υπέρ των διωγμένων κομμουνιστών και εργάστηκε εθελοντικά στο νοσοκομείο παίδων της ριζαρείου. Μετά την απελευθέρωση επισκέφτηκε ξανά την Ελβετία και ταξίδεψε στο εξωτερικό για οχτώ χρόνια περίπου. Η υγεία της γνώρισε έντονα προβλήματα ήδη πριν τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της επισκεπτόταν συχνά την Ικαρία για θεραπευτικούς λόγους. Πέθανε στην Αθήνα.
Την πρώτη της εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε στο Παρίσι, δημοσιεύοντας διηγήματα και νουβέλες σε περιοδικά όπως τα Monde, Clarte, Nouvelles Litteraires. Το 1928 η Γαλάτεια Καζαντζάκη δημοσίευσε μετάφραση της Φωτεινής της Νάκου από τα γαλλικά στην εφημερίδα Πρωία. Γνωστή στην Ελλάδα έγινε ωστόσο το 1932 με την έκδοση της συλλογής διηγημάτων Η Ξεπάρθενη, ενώ την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με το Νίκο Καζαντζάκη και μπήκε στο λογοτεχνικό κύκλο της Δεξαμενής (Βάρναλης, Θεοτόκης, Καμπύσης κ.α.), μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με τη νεοελληνική λογοτεχνία. Μέχρι τότε τα διαβάσματά της στρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά στο χώρο της γαλλικής και ρωσικής λογοτεχνίας (ιδιαίτερα θαύμαζε τους Ντοστογιέφσκι και Τολστόι). Η Λιλίκα Νάκου τοποθετείται στο χώρο της μεσοπολεμικής ελληνικής πεζογραφίας. Η γραφή της στηρίζεται πάντα σε προσωπικά της βιώματα και κινείται στα πλαίσια του κοινωνικού και ψυχογραφικού ρεαλισμού. Με την Ξεπάρθενη δημιούργησε αίσθηση ως νεοεμφανιζόμενη λογοτέχνιδα, καθώς υπήρξε μια από τις εισηγήτριες της επηρεασμένης από το φεμινιστικό κίνημα γραφής.
Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Λιλίκας Νάκου βλ. Κοκκίνης Σπύρος, «Aνέκδοτη βιογραφία της Λιλίκας Νάκου», Πάροδος 7, 4/1991, σ.496-498, Μαυροειδή - Παπαδάκη Σοφία, «Νάκου Λιλίκα», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 10. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Νάκας Θανάσης, Συνέντευξη με τη Λιλίκα Νάκου, Τομές48, 5/1979, σ.4-15, Ζήρας Αλεξ., «Νάκου Λιλίκα», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 7. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1987 και Παρίσης Νικήτας, «Λιλίκα Νάκου», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) Στ΄, σ.184-202. Αθήνα, Σοκόλης, 1993.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
August 8, 2018
Ο πόλεμος δεν αφήνει μόνο θύματα στο πεδίο της μάχης. Χτυπάει και τα παιδιά.
Τα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, πολλά παιδιά υπέφεραν ή πέθαναν. Όλα έχουν την δική τους ιστορία, την οποία αφηγείται πολύ παραστατικά η κυρία Νάκου στο βιβλίο της.
Τα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, πολλά παιδιά υπέφεραν ή πέθαναν. Όλα έχουν την δική τους ιστορία, την οποία αφηγείται πολύ παραστατικά η κυρία Νάκου στο βιβλίο της.
September 26, 2020
Είναι με μεγάλη επιφύλαξη που άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο της Λιλίκας Νάκου. Είχα διαβάσει πρόσφατα την Κυρία Ντορεμί, το οποίο με εξέπληξε αρνητικά. Το βρήκα κακογραμμένο, αφελές, χαζοχαρούμενο, πρόχειρο. Ήμουνα με την εντύπωση μιας καλομαθημένης, γαλλο-αναθρεμμένης, επιφανειακής «δασκαλίτσας».
Πόσο ξεγελά η ημιμάθεια (μου) όμως. Και πως αποκτούν βάρος, αιχμές, ζωή οι σελίδες των βιβλίων που περιγράφουν τις εμπειρίες θανάτων. Παιδιά: απελπισία, ορφάνια, αστεγία, πόνος, πείνα, λιμός, αγέλες παιδιών, αρρώστια, θάνατος, το κάρο. Η χαμένη, άθλια, αλήτικη, αθωότητα.
Η ίδια η Λιλίκα Νάκου έχασε την δουλεία της ως δημοσιογράφος με την έναρξη της κατοχής κάπου εκεί στο 1940-1941. Ξεπούλησε τα πάντα και σε κάποια φάση η ίδια πουλούσε τσιγάρα στους δρόμους της Αθήνας. Έχασε την μάνα της που πέθανε από πείνα. Την ίδια την έσωσε από την πείνα και τον θάνατο ο Ερυθρός Σταυρός. Εργάστηκε ως εθελόντρια νοσοκόμος στη Ριζάρειο που είχε μετατραπεί από τον Ερυθρό Σταυρό σε πρόχειρο νοσοκομείο για την περίθαλψη παιδιών.
«Μα ήταν και πολλά, που, ακίνητα, ωχρά, με μάτια κλειστά, μένανε ώρες έτσι, σαν πεθαμένα… Γι’ αυτό και κανένας δεν καταλάβαινε πότε πεθαίνανε… Ξεψυχούσανε ήσυχα, σαν τα πουλιά … Κανένα δεν ενοχλούσανε … Ο θάνατος από εξάντληση έρχεται σαν ύπνος … σιγά-σιγά ….»
Έζησε μαζί με αυτά τα παιδιά την κόλαση και ταυτόχρονα έγραφε. Η συγγραφή ήταν in real time. Ταυτόχρονη με τα γεγονότα. Η αμεσότητα προκαλεί δέος. Κάποια από αυτά τα διηγήματα (είναι όλα 17) γράφτηκαν και στα γαλλικά και εστάλησαν κρυφά στην Ελβετία όπου δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες. 1942, ο πόλεμος μαινόταν. Ήταν ίσως ο κύριος λόγος που οι Ελβετοί απέστειλαν τρόφιμα ειδικά για τα παιδιά. Τα διηγήματα εκδόθηκαν όλα μαζί το 1944 επίσης κατά την διάρκεια του πολέμου.
17 διηγήματα με παιδιά που πεινούν. Στην καλύτερη περίπτωση. Αλλιώς πεθαίνουν.
Μπορεί να υπάρχει κάποια επανάληψη, επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις ιστορίες αυτές, αλλά καθώς είμαι σίγουρος ότι όλα είναι αληθινές ιστορίες, θα ήταν τραγικά άδικο να γίνει κάποια επιλογή.
Συγκλονιστικό (με όλες τις συλλαβές τονισμένες).
Πόσο ξεγελά η ημιμάθεια (μου) όμως. Και πως αποκτούν βάρος, αιχμές, ζωή οι σελίδες των βιβλίων που περιγράφουν τις εμπειρίες θανάτων. Παιδιά: απελπισία, ορφάνια, αστεγία, πόνος, πείνα, λιμός, αγέλες παιδιών, αρρώστια, θάνατος, το κάρο. Η χαμένη, άθλια, αλήτικη, αθωότητα.
Η ίδια η Λιλίκα Νάκου έχασε την δουλεία της ως δημοσιογράφος με την έναρξη της κατοχής κάπου εκεί στο 1940-1941. Ξεπούλησε τα πάντα και σε κάποια φάση η ίδια πουλούσε τσιγάρα στους δρόμους της Αθήνας. Έχασε την μάνα της που πέθανε από πείνα. Την ίδια την έσωσε από την πείνα και τον θάνατο ο Ερυθρός Σταυρός. Εργάστηκε ως εθελόντρια νοσοκόμος στη Ριζάρειο που είχε μετατραπεί από τον Ερυθρό Σταυρό σε πρόχειρο νοσοκομείο για την περίθαλψη παιδιών.
«Μα ήταν και πολλά, που, ακίνητα, ωχρά, με μάτια κλειστά, μένανε ώρες έτσι, σαν πεθαμένα… Γι’ αυτό και κανένας δεν καταλάβαινε πότε πεθαίνανε… Ξεψυχούσανε ήσυχα, σαν τα πουλιά … Κανένα δεν ενοχλούσανε … Ο θάνατος από εξάντληση έρχεται σαν ύπνος … σιγά-σιγά ….»
Έζησε μαζί με αυτά τα παιδιά την κόλαση και ταυτόχρονα έγραφε. Η συγγραφή ήταν in real time. Ταυτόχρονη με τα γεγονότα. Η αμεσότητα προκαλεί δέος. Κάποια από αυτά τα διηγήματα (είναι όλα 17) γράφτηκαν και στα γαλλικά και εστάλησαν κρυφά στην Ελβετία όπου δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες. 1942, ο πόλεμος μαινόταν. Ήταν ίσως ο κύριος λόγος που οι Ελβετοί απέστειλαν τρόφιμα ειδικά για τα παιδιά. Τα διηγήματα εκδόθηκαν όλα μαζί το 1944 επίσης κατά την διάρκεια του πολέμου.
17 διηγήματα με παιδιά που πεινούν. Στην καλύτερη περίπτωση. Αλλιώς πεθαίνουν.
Μπορεί να υπάρχει κάποια επανάληψη, επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις ιστορίες αυτές, αλλά καθώς είμαι σίγουρος ότι όλα είναι αληθινές ιστορίες, θα ήταν τραγικά άδικο να γίνει κάποια επιλογή.
Συγκλονιστικό (με όλες τις συλλαβές τονισμένες).
October 31, 2012
Δεκα επτά ιστορίες με ήρωες παιδιά, που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της γερμανικής Kατοχής από την Λιλίκα Νάκου, η οποία εργαζόταν τότε εθελοντικά στο Νοσοκομείο Παίδων της Ριζαρείου.
Λόγω του ότι γράφτηκαν από αυτόπτη μάρτυρα (η Νάκου έχασε τη μητέρα της από την πείνα, ενώ η ίδια σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό) και μάλιστα την εποχή που τα γεγονότα που περιγράφονται ήταν ακόμα υπό εξέλιξη, οι ιστορίες των δύστυχων παιδιών που υπέφεραν τα πάνδεινα από την πείνα, τις αρρώστιες και το κρύο, συγκινούν τον αναγνώστη με την αυθεντικότητα και τον ρεαλισμό τους.
Όμως, λόγω του ότι τα περισσότερα από αυτά τα διηγήματα ακολουθούν το ίδιο μοτίβο που επαναλαμβάνεται, πιστεύω ότι δεν ήταν απαραίτητο να τα διαβάσω όλα. Η "Ελενίτσα", "Το γράμμα" και "Η Φυσαρμόνικα" είναι οι πιο χαρακτηριστικές από τις ιστορίες της συλλογής, για όσους θέλουν να γλιτώσουν χρόνο.
Λόγω του ότι γράφτηκαν από αυτόπτη μάρτυρα (η Νάκου έχασε τη μητέρα της από την πείνα, ενώ η ίδια σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό) και μάλιστα την εποχή που τα γεγονότα που περιγράφονται ήταν ακόμα υπό εξέλιξη, οι ιστορίες των δύστυχων παιδιών που υπέφεραν τα πάνδεινα από την πείνα, τις αρρώστιες και το κρύο, συγκινούν τον αναγνώστη με την αυθεντικότητα και τον ρεαλισμό τους.
Όμως, λόγω του ότι τα περισσότερα από αυτά τα διηγήματα ακολουθούν το ίδιο μοτίβο που επαναλαμβάνεται, πιστεύω ότι δεν ήταν απαραίτητο να τα διαβάσω όλα. Η "Ελενίτσα", "Το γράμμα" και "Η Φυσαρμόνικα" είναι οι πιο χαρακτηριστικές από τις ιστορίες της συλλογής, για όσους θέλουν να γλιτώσουν χρόνο.
October 27, 2025
https://stonasterismotouvivliou.blogs...
Είναι κάποια βιβλία που υπερβαίνουν τον- εστω "φιλοσοφικά ψυχαγωγικό" - ρόλο της Λογοτεχνίας.
Κάποια βιβλία καίνε και σε σημαδεύουν σα στάμπα& σαν Χρέος- για πάντα! Όταν τα διαβάσεις αποκτάς τέτοια επίγνωση, που αποκλείεται να επιστρέψεις στην ανεμελιά. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι η συλλογή διηγημάτων της Λιλίκας Νάκου "Η Κόλαση των Παιδιών" .
Τίτλος σκοτεινός, αποτρόπαια ποιητικός και βαθιά αληθινός αποτυπώνει με ακρίβεια το περιεχόμενο του βιβλίου.
Πρόκειται για 17 ξεχωριστές, βιωματικές αφηγήσεις από τις ημέρες της Τριπλής Κατοχής. Αυτές οι αφηγήσεις δεν περιλαμβάνουν ούτε κατορθώματα, ούτε θορυβώδη όπλα, ούτε στιγμές ηρωισμού, ούτε βαρύγδουπα διδαγματα, ξεχωριστές προσωπικότητες ή εθνικοαπελευθερωτικούς παιάνες. Το θέμα αυτού του μικρού βιβλίου είναι η λιγότερο εντυπωσιακή και πιο οδυνηρή πτυχή της τριπλής σκλαβιάς που βίωσε η Ελλάδα μας κάτω από τους σιδηρόφρακτους Γερμανούς , τους θρασύδειλους Ιταλούς και τα στίφη των Κομιτατζήδων της Βουλγαρίας :
Είναι ο φριχτός Λιμός που δοκίμασαν οι Έλληνες πολίτες ιδιαιτερα στα αστικά κέντρα .Αφενος η πολιτικη αρπαγης των αγαθών από τις δυναμεις κατοχης αφετερου ο ναυτικος αποκλεισμος που επεβαλαν οι συμμαχοι σρην Ελλαδα
Το εκρηκτικο απότοκο των δυο αυτών ετερόκλητων ξενοφερτων δεινων ειναι η απόλυτη στέρηση κι ό εφιαλτικός Λίμος που σαρωσε όλη την -ηπειρωτική κυρίως- χώρα, και προσέλαβε χαρακτηριστικά γενοκτονίας για όλο το διαστημα από το φθινόπωρο του 1941 εως το τέλος του 1942.
Σα να μη έφτανε αυτό, ενα χιόνι μοχθηρό κατατρώει βασανισμενα κορμιά. "Ζωντανοί σκελετοί" τριγυρνούν στους δρομους των ελληνικών πόλεων, εκκλιπαρώντας για μια μπουκιά πριν ξεψυχήσουν αβοήθητοι στο χιόνι, με γυάλινα ματια - για να τους περισυλλέξει απλώς το καρο του Δήμου.
Οι Γερμανοί συχνα διασκεδαζουν με την πεινα των υπόδουλων - ειδικα παρατηρωντας τα χαμινια του δρομου να διαγκωνίζονται για μια φετα ψωμι.
Σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό προβαλλουν στην πονεμένη μας συλλογική μνήμη -με φωτοστεφανο μάρτυρα- οι άγιες μορφες των πεινασμένων παιδιών. Παιδακια που αντί να τρεχουν πίσω από ενα τόπι και να πανηγυρίζουν γκολ στις αλάνες, έτρεχαν πίσω από ενα μουχλιασμένο ξεροκόμματο, διασκεδάζοντας ξλενους στρατιώτες...Παιδάκια που αντι να ταχταρίζουν κούκλες έσφιγγαν στην αγκαλιά τα νεκρά τους αδέλφια...
Αυτα τα παιδιά της κατοχικής Ελλάδας γνώρισε πολύ καλά η Λιλίκα Νάκου.
Χανοντας τη δουλειά της ως δημοσιογραφος , βρεθηκε στον δρόμο να πουλάει σταφίδες!
Έχασε τη μητέρα της από τον λιμό κι η ίδια διασώθηκε από την Ερυθρό Σταυρό. Θέλοντας να ανταποδώσει, η Λιλίκα αποφάσισε να εργαστεί ως νοσοκόμα στη Ριζάρειο, όπου περιθάλπονταν δεκάδες παιδιά ● για την ακρίβεια τα περιμάζευαν όταν κατέρρεαν στους δρόμους κι αναγκάστικα τα στοίβαζαν σε πολυπληθείς θαλάμους, σε μια προσπάθεια να τα συνέφέρουν λίγο ή -εστω- να τους παρέχουν έναν θάνατο λίγο πιο...ανθρώπινο.
Αυτην την εμπειρία της αποτύπωσε στο χαρτί η Λιλίκα Νάκου παρουσιάζοντας κάποιες ενδεικτικές περιπτώσεις παιδιών που περιέθαλψε ως νοσοκόμα στη Ριζάρειο. 17 παιδιά - 17 διηγήματα • ένα για κάθε μοναδικό παιδάκι - θύμα της Πείνας • θύμα του παράλογου πολέμου!
Κάθε διήγημα σα μαχαίρι στην καρδιά.17 μαχαίρια... 17 χαίνουσες πληγές.
Ο Ο πιστός Σκύλος της Κατοχής,
το Γατί, ο άτυχος Εγγλέζος,
το μοιραίο γράμμα,
το αγόρι με τη Φυσαρμόνικα,
ο τρυφερός Ιταλός, η "καρδερίνα",
ο ευρηματικός Επαμεινώνδας,
ενα παιδί που ατενίζει από την " κόλαση" παραδεισο
και πάνω απ' όλα, η μικρή Ελενίτσα με τις τηγανιτές πατάτες... Αχ, η Ελενίτσα!
Μακάρι να ήσαν όλα γεννήματα κάποιας μελοδραματικής φαντασίας - μα είναι όλα περιστατικά πραγματικά, σμιλεμένα από χέρια άνομα και τη διαστροφή του πολέμου.
Η "Κόλαση των Παιδιών" ειναι το εγκόλπιο της πανανθρώπινης ενοχής μας για τον φριχτό κόσμο που έφτιαξε η ενήλικη μωρία μας αρνούμενη να αφήσει πίσω το μισος , με θυματα μας πάντα τους πιο Αθώους .
Το βιβλίο της Λιλίκας Νάκου συνιστά μια αυθεντική μαρτυρία: Η Νάκου το συνέγραφε ενώ βίωνε τα περιστατικά του. Αυτη η σειρά διηγημάτων όμως εχει μια σημασία που υπερβαίνει ενα προσκύνημα στη μνήμη.Όταν άρχισε να εξελίσσεται η φρικη του Λιμού με συ υπαιτιότητα των απάνθρωπων Γερμανών αλλα και του αδιαπέραστου συμμαχικού αποκλεισμού της Ελλάδας, κάποιοι ευαισθητοποιημένοι πολίτες αποδύθηκαν σε έναν διπλωματικό αγώνα δρόμου, ώστε να κοινοποιήσουν την τραγωδία του λαού μας έξω από τα σύνορα, για να υπάρξει μια κινητοποίηση, και να βρεθεί μια σωτήρια λύση.
《Παρακολουθούμε "πώς εξαφανίζεται μια ράτσα ξεκινώντας από τα παιδιά της" 》, όπως σημειώνει η Νάκου σε ενα από τα δραματικά διήγηματά της. Τα διηγήματα - μαρτυρίες συμπεριελήφθησαν σε εναν φάκελο με στοιχεία για τον Λιμό και την έμμεση γενοκτονία που λάμβανε χώρα στη μαρτυρική Ελλάδα με τα χλωμά της παιδιά! Αυτα τα στ��ιχεία εστάλησαν σε ουδέτερες χώρες όπως η ισχυρη Αμερική, η Σουηδία, και η Ελβετία για να ληφθούν διπλωματικές πρωτοβουλίες που θα απάλυναν το πρόβλημα! Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο κρίσιμο ρόλο διαδραμάτισε η ευφυής έμπνευση της ευαισθητης Λιλίκας Νάκου να κάνει αυτήν την ημερολογιακού τύπου καταγραφή τόσων δραμάτων που εξελίσσονταν ενώπιόν της
Γι' αυτό το παρασκήνιο μάς μίλησε πολύ διαφωτιστικά μέσω του ήρωά του Νίκου Αγραφιώτη, στο μοναδικό αγωνιώδες μυθιστόρημά του ΛΙΜΟΣ ο Πάνος Αμυράς (εκδ. Διόπτρα- αφιέρωμα εδώ) Εκείνος μας σύστησε την υπέροχη νοσοκόμα και μετέπειτα συγγραφέα της γλυκιάς " Κυρίας Ντόρεμι" ...
"Η Κόλαση των Παιδιών" της Λιλίκας Νάκου σήμερα είναι φυσικά ενα καταστάλλαγμα της εθνικής μνήμης.
Ειναι μια ευθεία πρόκληση στην ανθρωπιά μας.
Ειναι ενα οδυνηρό μάθημα για το τι σημαίνει πόλεμος: Ουδεμία σχέση εχει ο πόλεμος με "πατριωτισμό, παρατες, μπάντες, φρεσκοσιδερωμένες στολές, πολύχρωμα παρασημα και κορίτσια που ραινουν με ροδοπέταλα τους νικητες" !
Ο πόλεμος ειναι αυτα τα σκελετωμένα παιδιά που ξεψυχούν εκκλιπαρώντας για μια πατατούλα τηγανιτή, οι μανάδες που εχουν ένα και μόνο ξεροκόμματο και δεν ξέρουν σε ποιο από τα πεινασμένα παιδιά τους να την πρωτοδώσουν...
Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι διεστραμμένοι πολεμοκάπηλοι κι οι έμποροι όπλων.
Θεωρώ πως αυτο το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από όλους . Εγώ το διδάχθηκα στην Α Γυμνασίου και ακόμη θυμάμαι πόσο είχαμε συγκλονιστεί όλοι μας στην τάξη...Δεν ξερω αν ήταν νωρίς: Ίσως ηταν και " αργά"... Θετικά πιστευω πως με ασφάλεια τα διηγήματα της Νάκου μπορούν να διδάσκονται από την Γ' Γυμνασίου ολόκληρα ,με όλες τις πικρές τους αλήθειες, ώστε, από νωρίς να γαλουχούμε παιδιά με φιλειρηνική συνείδηση και πλήρη αποστροφή στον πόλεμο...
Ειδικά αυτην την παράλογη εποχή που γενοκτονικού τύπου πολιτικές γίνονται ανεκτές από τη Διεθνή Κοινότητα , τώρα που ο εκφασισμός κι ο πόλεμος έχουν ήδη διαβεί το κατώφλι της Ευρώπης ξανά, πρεπει οι λαοί να αφυπνιστούν , προτού αναγκάσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν πάλι μια τετοια Κόλαση... Ύστερα από τόση γνώση, ύστερα από τόσο αίμα, ύστερα από τέτοια βιβλία δεν μπορούμε να πούμε ότι "δεν ξέραμε" !
Είναι κάποια βιβλία που υπερβαίνουν τον- εστω "φιλοσοφικά ψυχαγωγικό" - ρόλο της Λογοτεχνίας.
Κάποια βιβλία καίνε και σε σημαδεύουν σα στάμπα& σαν Χρέος- για πάντα! Όταν τα διαβάσεις αποκτάς τέτοια επίγνωση, που αποκλείεται να επιστρέψεις στην ανεμελιά. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι η συλλογή διηγημάτων της Λιλίκας Νάκου "Η Κόλαση των Παιδιών" .
Τίτλος σκοτεινός, αποτρόπαια ποιητικός και βαθιά αληθινός αποτυπώνει με ακρίβεια το περιεχόμενο του βιβλίου.
Πρόκειται για 17 ξεχωριστές, βιωματικές αφηγήσεις από τις ημέρες της Τριπλής Κατοχής. Αυτές οι αφηγήσεις δεν περιλαμβάνουν ούτε κατορθώματα, ούτε θορυβώδη όπλα, ούτε στιγμές ηρωισμού, ούτε βαρύγδουπα διδαγματα, ξεχωριστές προσωπικότητες ή εθνικοαπελευθερωτικούς παιάνες. Το θέμα αυτού του μικρού βιβλίου είναι η λιγότερο εντυπωσιακή και πιο οδυνηρή πτυχή της τριπλής σκλαβιάς που βίωσε η Ελλάδα μας κάτω από τους σιδηρόφρακτους Γερμανούς , τους θρασύδειλους Ιταλούς και τα στίφη των Κομιτατζήδων της Βουλγαρίας :
Είναι ο φριχτός Λιμός που δοκίμασαν οι Έλληνες πολίτες ιδιαιτερα στα αστικά κέντρα .Αφενος η πολιτικη αρπαγης των αγαθών από τις δυναμεις κατοχης αφετερου ο ναυτικος αποκλεισμος που επεβαλαν οι συμμαχοι σρην Ελλαδα
Το εκρηκτικο απότοκο των δυο αυτών ετερόκλητων ξενοφερτων δεινων ειναι η απόλυτη στέρηση κι ό εφιαλτικός Λίμος που σαρωσε όλη την -ηπειρωτική κυρίως- χώρα, και προσέλαβε χαρακτηριστικά γενοκτονίας για όλο το διαστημα από το φθινόπωρο του 1941 εως το τέλος του 1942.
Σα να μη έφτανε αυτό, ενα χιόνι μοχθηρό κατατρώει βασανισμενα κορμιά. "Ζωντανοί σκελετοί" τριγυρνούν στους δρομους των ελληνικών πόλεων, εκκλιπαρώντας για μια μπουκιά πριν ξεψυχήσουν αβοήθητοι στο χιόνι, με γυάλινα ματια - για να τους περισυλλέξει απλώς το καρο του Δήμου.
Οι Γερμανοί συχνα διασκεδαζουν με την πεινα των υπόδουλων - ειδικα παρατηρωντας τα χαμινια του δρομου να διαγκωνίζονται για μια φετα ψωμι.
Σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό προβαλλουν στην πονεμένη μας συλλογική μνήμη -με φωτοστεφανο μάρτυρα- οι άγιες μορφες των πεινασμένων παιδιών. Παιδακια που αντί να τρεχουν πίσω από ενα τόπι και να πανηγυρίζουν γκολ στις αλάνες, έτρεχαν πίσω από ενα μουχλιασμένο ξεροκόμματο, διασκεδάζοντας ξλενους στρατιώτες...Παιδάκια που αντι να ταχταρίζουν κούκλες έσφιγγαν στην αγκαλιά τα νεκρά τους αδέλφια...
Αυτα τα παιδιά της κατοχικής Ελλάδας γνώρισε πολύ καλά η Λιλίκα Νάκου.
Χανοντας τη δουλειά της ως δημοσιογραφος , βρεθηκε στον δρόμο να πουλάει σταφίδες!
Έχασε τη μητέρα της από τον λιμό κι η ίδια διασώθηκε από την Ερυθρό Σταυρό. Θέλοντας να ανταποδώσει, η Λιλίκα αποφάσισε να εργαστεί ως νοσοκόμα στη Ριζάρειο, όπου περιθάλπονταν δεκάδες παιδιά ● για την ακρίβεια τα περιμάζευαν όταν κατέρρεαν στους δρόμους κι αναγκάστικα τα στοίβαζαν σε πολυπληθείς θαλάμους, σε μια προσπάθεια να τα συνέφέρουν λίγο ή -εστω- να τους παρέχουν έναν θάνατο λίγο πιο...ανθρώπινο.
Αυτην την εμπειρία της αποτύπωσε στο χαρτί η Λιλίκα Νάκου παρουσιάζοντας κάποιες ενδεικτικές περιπτώσεις παιδιών που περιέθαλψε ως νοσοκόμα στη Ριζάρειο. 17 παιδιά - 17 διηγήματα • ένα για κάθε μοναδικό παιδάκι - θύμα της Πείνας • θύμα του παράλογου πολέμου!
Κάθε διήγημα σα μαχαίρι στην καρδιά.17 μαχαίρια... 17 χαίνουσες πληγές.
Ο Ο πιστός Σκύλος της Κατοχής,
το Γατί, ο άτυχος Εγγλέζος,
το μοιραίο γράμμα,
το αγόρι με τη Φυσαρμόνικα,
ο τρυφερός Ιταλός, η "καρδερίνα",
ο ευρηματικός Επαμεινώνδας,
ενα παιδί που ατενίζει από την " κόλαση" παραδεισο
και πάνω απ' όλα, η μικρή Ελενίτσα με τις τηγανιτές πατάτες... Αχ, η Ελενίτσα!
Μακάρι να ήσαν όλα γεννήματα κάποιας μελοδραματικής φαντασίας - μα είναι όλα περιστατικά πραγματικά, σμιλεμένα από χέρια άνομα και τη διαστροφή του πολέμου.
Η "Κόλαση των Παιδιών" ειναι το εγκόλπιο της πανανθρώπινης ενοχής μας για τον φριχτό κόσμο που έφτιαξε η ενήλικη μωρία μας αρνούμενη να αφήσει πίσω το μισος , με θυματα μας πάντα τους πιο Αθώους .
Το βιβλίο της Λιλίκας Νάκου συνιστά μια αυθεντική μαρτυρία: Η Νάκου το συνέγραφε ενώ βίωνε τα περιστατικά του. Αυτη η σειρά διηγημάτων όμως εχει μια σημασία που υπερβαίνει ενα προσκύνημα στη μνήμη.Όταν άρχισε να εξελίσσεται η φρικη του Λιμού με συ υπαιτιότητα των απάνθρωπων Γερμανών αλλα και του αδιαπέραστου συμμαχικού αποκλεισμού της Ελλάδας, κάποιοι ευαισθητοποιημένοι πολίτες αποδύθηκαν σε έναν διπλωματικό αγώνα δρόμου, ώστε να κοινοποιήσουν την τραγωδία του λαού μας έξω από τα σύνορα, για να υπάρξει μια κινητοποίηση, και να βρεθεί μια σωτήρια λύση.
《Παρακολουθούμε "πώς εξαφανίζεται μια ράτσα ξεκινώντας από τα παιδιά της" 》, όπως σημειώνει η Νάκου σε ενα από τα δραματικά διήγηματά της. Τα διηγήματα - μαρτυρίες συμπεριελήφθησαν σε εναν φάκελο με στοιχεία για τον Λιμό και την έμμεση γενοκτονία που λάμβανε χώρα στη μαρτυρική Ελλάδα με τα χλωμά της παιδιά! Αυτα τα στ��ιχεία εστάλησαν σε ουδέτερες χώρες όπως η ισχυρη Αμερική, η Σουηδία, και η Ελβετία για να ληφθούν διπλωματικές πρωτοβουλίες που θα απάλυναν το πρόβλημα! Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο κρίσιμο ρόλο διαδραμάτισε η ευφυής έμπνευση της ευαισθητης Λιλίκας Νάκου να κάνει αυτήν την ημερολογιακού τύπου καταγραφή τόσων δραμάτων που εξελίσσονταν ενώπιόν της
Γι' αυτό το παρασκήνιο μάς μίλησε πολύ διαφωτιστικά μέσω του ήρωά του Νίκου Αγραφιώτη, στο μοναδικό αγωνιώδες μυθιστόρημά του ΛΙΜΟΣ ο Πάνος Αμυράς (εκδ. Διόπτρα- αφιέρωμα εδώ) Εκείνος μας σύστησε την υπέροχη νοσοκόμα και μετέπειτα συγγραφέα της γλυκιάς " Κυρίας Ντόρεμι" ...
"Η Κόλαση των Παιδιών" της Λιλίκας Νάκου σήμερα είναι φυσικά ενα καταστάλλαγμα της εθνικής μνήμης.
Ειναι μια ευθεία πρόκληση στην ανθρωπιά μας.
Ειναι ενα οδυνηρό μάθημα για το τι σημαίνει πόλεμος: Ουδεμία σχέση εχει ο πόλεμος με "πατριωτισμό, παρατες, μπάντες, φρεσκοσιδερωμένες στολές, πολύχρωμα παρασημα και κορίτσια που ραινουν με ροδοπέταλα τους νικητες" !
Ο πόλεμος ειναι αυτα τα σκελετωμένα παιδιά που ξεψυχούν εκκλιπαρώντας για μια πατατούλα τηγανιτή, οι μανάδες που εχουν ένα και μόνο ξεροκόμματο και δεν ξέρουν σε ποιο από τα πεινασμένα παιδιά τους να την πρωτοδώσουν...
Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι διεστραμμένοι πολεμοκάπηλοι κι οι έμποροι όπλων.
Θεωρώ πως αυτο το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από όλους . Εγώ το διδάχθηκα στην Α Γυμνασίου και ακόμη θυμάμαι πόσο είχαμε συγκλονιστεί όλοι μας στην τάξη...Δεν ξερω αν ήταν νωρίς: Ίσως ηταν και " αργά"... Θετικά πιστευω πως με ασφάλεια τα διηγήματα της Νάκου μπορούν να διδάσκονται από την Γ' Γυμνασίου ολόκληρα ,με όλες τις πικρές τους αλήθειες, ώστε, από νωρίς να γαλουχούμε παιδιά με φιλειρηνική συνείδηση και πλήρη αποστροφή στον πόλεμο...
Ειδικά αυτην την παράλογη εποχή που γενοκτονικού τύπου πολιτικές γίνονται ανεκτές από τη Διεθνή Κοινότητα , τώρα που ο εκφασισμός κι ο πόλεμος έχουν ήδη διαβεί το κατώφλι της Ευρώπης ξανά, πρεπει οι λαοί να αφυπνιστούν , προτού αναγκάσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν πάλι μια τετοια Κόλαση... Ύστερα από τόση γνώση, ύστερα από τόσο αίμα, ύστερα από τέτοια βιβλία δεν μπορούμε να πούμε ότι "δεν ξέραμε" !
November 24, 2022
Το βιβλίο της Λιλικας Νακου ξεσκίζει, χωρίς φειδώ, την ψυχή του αναγνώστη, περιγράφοντας μια άτεγκτη εποχή για την Ελλάδα.
Είχα διαβάσει και ακούσει για την πείνα της εποχής, το διάστημα 1941-1942, όμως, ο τρόπος που παρουσιάζει τα γεγονότα η συγγραφέας, ρεαλισμός και ζωντανές περιγραφές, εστιάζοντας σε μικρές αθώες ψυχουλες, δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής. Σε αιχμαλωτίζει εκεί, μέσα στις συγκινητικές ιστορίες της και σε προβληματίζει, σε κάνει να νιώθεις άσχημα, κάθε φορά που γκρινιάζεις για ασήμαντους λόγους...
Μου άρεσε η λυρική, ανάλαφρη και βατη γραφή της και η... παραδόξως,αν αναλογιστεί κανείς τη βαριά θεματολογία, αισιοδοξία, που άφηνε να της ξεφύγει, διάσπαρτα, σε κοφτές δόσεις, καθ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Με κέρδισε και με συγκίνησε ολοκληρωτικά.
Τέλος, μου άρεσε η υπογράμμιση του αλτρουισμού και της δύναμης των ανθρώπων, που παρ' όλα τα εμπόδια και τις κακουχίες, δεν έπαψαν να είναι... άνθρωποι! Τελικά η χώρα μας, ολόκληρη η ανθρωπότητα, τα κατάφερε και στάθηκε ξανά στα πόδια της μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο πιστεύω θα γίνει και σήμερα...
Είχα διαβάσει και ακούσει για την πείνα της εποχής, το διάστημα 1941-1942, όμως, ο τρόπος που παρουσιάζει τα γεγονότα η συγγραφέας, ρεαλισμός και ζωντανές περιγραφές, εστιάζοντας σε μικρές αθώες ψυχουλες, δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής. Σε αιχμαλωτίζει εκεί, μέσα στις συγκινητικές ιστορίες της και σε προβληματίζει, σε κάνει να νιώθεις άσχημα, κάθε φορά που γκρινιάζεις για ασήμαντους λόγους...
Μου άρεσε η λυρική, ανάλαφρη και βατη γραφή της και η... παραδόξως,αν αναλογιστεί κανείς τη βαριά θεματολογία, αισιοδοξία, που άφηνε να της ξεφύγει, διάσπαρτα, σε κοφτές δόσεις, καθ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Με κέρδισε και με συγκίνησε ολοκληρωτικά.
Τέλος, μου άρεσε η υπογράμμιση του αλτρουισμού και της δύναμης των ανθρώπων, που παρ' όλα τα εμπόδια και τις κακουχίες, δεν έπαψαν να είναι... άνθρωποι! Τελικά η χώρα μας, ολόκληρη η ανθρωπότητα, τα κατάφερε και στάθηκε ξανά στα πόδια της μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο πιστεύω θα γίνει και σήμερα...
November 7, 2025
Απαραίτητο βιβλίο, αν και δεν είναι όλες οι ιστορίες το ίδιο δυνατές (λογικό). Δεν μπορώ να φανταστώ ανθρώπινο ον που δεν θα κλάψει με την "Ελενίτσα". Που δεν θα συγκινηθεί με το "Σύντροφοι", το "Γράμμα", "Το Περιβόλι του Θεού" ή τη "Φυσαρμόνικα". Και μες στη μαυρίλα που σου προκαλεί στην ψυχή η σκέψη των παιδιών που πέθαιναν απ' την πείνα, δεν λείπουν και οι αχτίδες φωτός σε ιστορίες όπως η "Αθάνατη Ράτσα" και η "Καρδερίνα" (που τυχαίνει να είναι και οι πιο μακροσκελείς του βιβλίου).
April 6, 2024
Οι ιστορίες του βιβλίου ειναι τόσο συγκλονιστικές, οσο και ο τίτλος του.
Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!
Ο τιτλος τράβηξε αμέσως την προσοχή μου. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Το ίδιο ισχύει και για την φωτογραφία του εξωφύλλου, έργο της φωτογράφου, Βούλας Παπαϊωάννου, η οποία εχει αποτυπώσει στο φακο της αμετρητες τραγικές, οσο και συγκλονιστικες, στιγμες κατά την διάρκεια της κατοχής.
Βγαλμένο από τις στάχτες του πολέμου και της γερμανοιταλικής κατοχής, το βιβλίο συγκλονίζει με τις περιγραφές του. Πρόκειται για μια σειρά σκληρών, ευαίσθητων, τραγικών διηγημάτων, παρμένων από το δράμα των σκελετωμένων παιδιών της Κατοχής, τα οποία η ίδια η συγγραφέας είχε παρακολουθήσει ως εθελοντής αδελφή του νοσοκομείου Ριζαρείου. (Η ίδια πέρασε ιδιαίτερα δύσκολα χρόνια κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, καθώς έχασε τη μητέρα της από πείνα, ενώ η ίδια σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό).
Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο ένα ανάγνωσμα ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας, εκτός από τα βιωματικά και ιστορικά του στοιχεία, είναι και η αφηγηματική απλότητα με την οποία η συγγραφέας εχει «ντύσει» τα διηγήματά της, καθιστώντας τα βαθιά συγκινητικά.
Καλή σας ανάγνωση!
Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!
Ο τιτλος τράβηξε αμέσως την προσοχή μου. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Το ίδιο ισχύει και για την φωτογραφία του εξωφύλλου, έργο της φωτογράφου, Βούλας Παπαϊωάννου, η οποία εχει αποτυπώσει στο φακο της αμετρητες τραγικές, οσο και συγκλονιστικες, στιγμες κατά την διάρκεια της κατοχής.
Βγαλμένο από τις στάχτες του πολέμου και της γερμανοιταλικής κατοχής, το βιβλίο συγκλονίζει με τις περιγραφές του. Πρόκειται για μια σειρά σκληρών, ευαίσθητων, τραγικών διηγημάτων, παρμένων από το δράμα των σκελετωμένων παιδιών της Κατοχής, τα οποία η ίδια η συγγραφέας είχε παρακολουθήσει ως εθελοντής αδελφή του νοσοκομείου Ριζαρείου. (Η ίδια πέρασε ιδιαίτερα δύσκολα χρόνια κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, καθώς έχασε τη μητέρα της από πείνα, ενώ η ίδια σώθηκε από λιμοκτονία από τον Ερυθρό Σταυρό).
Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο ένα ανάγνωσμα ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας, εκτός από τα βιωματικά και ιστορικά του στοιχεία, είναι και η αφηγηματική απλότητα με την οποία η συγγραφέας εχει «ντύσει» τα διηγήματά της, καθιστώντας τα βαθιά συγκινητικά.
Καλή σας ανάγνωση!
Displaying 1 - 7 of 7 reviews