De rode loper

by Thomas Rosenboom

Lou Baljon, jong in de jaren zeventig, is iemand die wel beweegt, maar zonder werkelijk van zijn plaats te komen. Na een leven als roadie en opnametechnicus in een kleine provincieplaats begint hij een bioscoop in een gekraakte garage. Opnieuw dreigt de tijd hem in te halen, maar dan krijgt hij een idee dat juist volmaakt past bij de moderne tijd: hij geeft het publiek de hoofdrol. Het succes is enorm, en brengt hem in contact met een ongrijpbare jonge vrouw, die in zichzelf gevangen zit als een prinses in een torenkamer. Om haar te bevrijden en voor zich te winnen, zet Lou nog eenmaal de middelen van zijn verleden in.

Genres: Dutch Literature, 21st Century, Music, Read For School, Roman, Literature

252 pages, Paperback

First published October 1, 2012

About the author

Thomas Rosenboom is a Dutch writer of novels and short stories,. He studied Psychology for 3 years, did not finish but switched to studying Dutch in Amsterdam. His first book was published in 1983 and contains 3 short stories. He's the only writer to have won the Libris Literatuur Prijs twice (for Gewassen Vlees in 1995 and for Publieke Werken in 2000).

Reviews

[Indah · Rating 2 out of 5]

2,5 stars.
meh

[Gerda · Rating 5 out of 5]

A terrific Dutch read! My review will be in Dutch.

Een geweldig boek! Na Gewassen Vlees had ik wat tijd nodig om bij te komen..., jarenlang eigenlijk.... Afgelopen vrijdag kwam het nieuwste boek van Thomas Rosenboom binnen in de bibliotheek. Even de eerste bladzijde gelezen en dat sprak me gelijk aan. En het bleef me aanspreken, het boek is binnen twee dagen uit.

Het is geen humoristisch boek. Toch heb ik verschillende keren hardop zitten lachen. Gewoon, door de manier van vertellen. Zo droog.

De kracht van herhaling is iets wat erg sterk is in dit boek. Een hand schudden met iemand, terwijl je dat eigenlijk nooit doet. En weer. En weer. De vergelijking van de ukelele, die nooit een echte gitaar zal worden, duikt telkens weer opnieuw op.

De hoofdpersonen zijn aimabel. Dat had ik na de eerste bladzijde niet gedacht. Ze deden zo hun best om over te komen als klaplopers. Maar ook al wilden ze zo graag op kosten van de staat leven, harder werkende mensen zal je niet zo gauw tegenkomen.

Het is niet allemaal zo vrolijk, want de onderliggende toon is er een van eenzaamheid.

Wat mijzelf daarnaast ook nog aansprak was de locatie. Arnhem en Zevenaar. Voor mij een herkenbare regio.

[Eline · Rating 4 out of 5]

Ik had het niet verwacht, maar ik vond dit boek echt heel erg leuk! De personages waren allemaal zo echt, en ook al gebeurde er weinig gebeurde er toch juist heel veel. Wat een ontzettende loser is Lou, maar wat een ontzettende leuke loser. Ik kan haast niet geloven dat ik dit ga zeggen, maar ik denk dat ik meer van deze auteur ga lezen!

[Janita Willems · Rating 2 out of 5]

Deze roman lijkt eerder geschreven door P.F. Thomése dan door Rosenboom. Een totaal andere stijl dan bijv. Publieke Werken. Leuk om tussendoor te lezen, een klassieker zal 't niet worden vrees ik.
Voor roadies, Rosenboom-fans en inwoners van Zevenaar een must.

[Robin · Rating 3 out of 5]

55/100

[Frank · Rating 4 out of 5]

'Gisteren die Kroatische jongen op tv gezien? Geweldige documentaire. Die knaap was twaalf en kreeg nog altijd de borst, maar nu komt het mooiste: meteen na het drinken stak hij altijd een sigaret op, net als wij bij de koffie. Eerst de borst en dan een lekker sigaretje – de Balkan in een notendop!'

Het is tegen het eind van het boek dat iemand dit zegt. Een waarschuwing om niet te veel in stereotypen te denken misschien. Maar misschien ook een waarschuwing om niet voorbij te gaan aan de meer allegorische kanten van dit boek zelf, waarvan je met enig recht óók zou kunnen zeggen: het portret dat het schetst van twee levens in een ingeslapen stadje in de provincie, en in zekere zin van álle levens in dat stadje -- dat is Nederland in een notendop.

Overigens: ligt het aan mij, of zijn er opvallend veel belangrijke romanschrijvers die nu ineens de wereld van de popmuziek, en dan liefst de geschiedenis van de popmuziek, van de jaren zestig tot nu, als thema nemen voor een state of the nation novel? Nog niet zo lang geleden had je Franzens Freedom, waarin het leven van een popmuzikant een belangrijke verhaallijn vormde; en Jennifer Egans Visit from the Goon Squad, net als Franzens roman een boek over het Amerika van ca. 1970 tot nu (en zelfs een eindje in de nabije toekomst), gezien door de lens van de popmuziek en de populaire media. En nu Rosenbooms sombere komedie over de achterkant van het klatergoud, en de hedendaagse drang om iedereen een ster te laten zijn...

[Ineke · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig boek heeft Thomas Rosenboom weer geschreven.

Twee studenten, Lou Baljon en Eddie vd Beek doen in 1973 eindexamen aan het Arnhem's Lyceum. Beiden willen niet verder studeren en besluiten om in de bijstand te gaan. De bijstand is hoger dan een studiebeurs, je zit in het ziekenfonds en je behoud je vrijheid. Ze hebben wel dromen, Lou is weg van muziek en Eddie zou het liefst verslaggever worden.

Lou heeft het altijd volgehouden in de bijstand, hij is gek op bluesrock is gefascineerd van Fendor gitaren. Hij wordt roadie van de plaatselijke popgroep "Shout". Op hun hoogtepunt staan ze in het voorprogramma van de Earing. Tien jaar later bestaat "Shout" nog, alleen zijn er zo goed als geen optredens meer. Lou vertrekt naar Zevenaar, wordt opnametechnicus en trouwfotograaf. Na een aantal jaren start hij een bioscoop in een gekraakte garage. Heeft een geweldig idee "De Rode Loper", het publiek krijgt van hem de hoofdrol. Het wordt een doorslaand succes. De mensen doen gewoon wat ze het liefste doen, en dat is opvallen. Zo ontmoet hij Lena, op wie hij verliefd wordt.

Lou is een eenzaam figuur wat is blijven hangen in de 70er jaren, maar ook een markant persoon. Met uitgesproken dingen. Zo drinkt hij alleen Corona bier, zegt altijd "Grüss Gott" en is helemaal weg van Blackbird een popsong van de Beatles waarbij hij helemaal bij weg kan dromen. Erik wordt verslaggever, heeft een huis, is getrouwd het tegenovergestelde van Lou.

De personages worden goed beschreven en uitgediept. Er zit veel humor in het boek maar ook tragiek.

[Chantal · Rating 2 out of 5]

Waarom heeft Rosenboom ervoor gekozen om dit boek helemaal in de verleden tijd te schrijven? Mij bekroop een gevoel van 'oude rocker vertelt' en 'das war einmal'. De opbouw is, met uitzondering met een paar scenes vanuit een ander perspectief, bijna een 'en toen, en toen, en toen'-verhaal. Geen enkele urgentie en daarmee was ik ook niet nieuwsgierig naar de afloop. De terugkerende thema's: 'dwangstand' en 'de rode loper' werkten na 200 pagina's enorm op mijn zenuwen omdat ze zo opvallend als rode vlaggen in het verhaal geplant waren. Jammer.

[Anton Segers · Rating 3 out of 5]

Een veelzijdig man, die Rosenboom. Na het lezen van ‘Publieke werken’ tuimel ik hier onverwachts in een heel andere stijl en wereld.
Eerst valt dat wat tegen, mis je de complexe rijke personages van de andere roman, blijft het wat te simpel, eendimensionaal.
Maar eens je dat directe leert waarderen groeit het plezier in dit onverwachts evoluerend, zich uitdiepend sprookje.

[Jos vdG · Rating 4 out of 5]

Leuk, vlot weg te lezen verhaal over een sympathieke vent zonder grote ambities die vanaf begin jaren 70 zijn eigen pad door het leven zoekt als roadie van een bluesrockband, studiobaas en uiteindelijk als eigenaar van een undergroundbioscoop in een gekraakte garage. Geen grootse roman, maar wel een fijne Rosenboom over niet-zo-gewone mensen en hun beslommeringen. Je wilt weten hoe het afloopt en of de rode loper tot iets leidt.

[Bert · Rating 3 out of 5]

Het verdriet van Arnhem e.o.

De rode loper is een tamelijk rechtlijnig verhaal over twee Arnhemse losers die hun weg proberen te vinden in de wereld van de journalistiek en in die van popmuziek en film.

Uitstekend geschreven, zoals van veteraan Thomas Rosenboom verwacht kan worden, maar als verhaal een beetje dunnetjes. Als je de diverse herhalingen van de motieven wegstreept, houd je niet veel meer over dan een lang verhaal van een bladzijde of vijftig. De vraag is of de gekozen compositie in dit geval veel toevoegt aan de roman als onvermijdelijke geschiedenis. Ik vind zelf van niet en kan in de mysterieuze Laura weinig méér zien dan een blanco projectiescherm waarop hoofdpersoon Lou Baljon zijn nogal armzalige verlangens ziet afgebeeld.

Waar het verhaal spannend dreigt te worden, pas in het allerlaatste hoofdstuk, sluit Rosenboom af met de anticlimax van een lange, steriele fade-out. Alles bij elkaar geeft dit het gevoel van een invuloefening die ook in de helft van het aantal pagina's had gekund.

Leerdam, 27 december 2012

[Melvin Van t hof · Rating 1 out of 5]

Ik was al eens eerder aan dit boek begonnen en toen was ik ermee gestopt. Ik vond er niets aan. Nu opnieuw geprobeerd en helaas, ik vond het nog steeds niets. Typisch een "ik ben er nu eenmaal aan begonnen en dan lees ik hem ook uit" boek. Het gaat over iemand die in de jaren '70 een uitkering krijgt, daar nooit meer uitkomt en van roadie, naar fotograaf en bioscoopeigenaar hopt. Een leuk uitgangspunt en uitermate geschikt voor (tragi)komische uitspattingen. Dimitri Verhulst of Herman Brusselmans had daar wel raad mee geweten. De verhaalstijl is echter gortdroog. Stroperig en zonder humor. Dat is op zich een prestatie. Alsof de schrijver zich geen raad weet om er iets interessants van te maken. Niets komt binnen. Er wordt nog een relatie in de mix gegooid maar ook dat wordt zeer feitelijk en zonder gevoel gebracht. Niet mijn stijl.

[Daniel · Rating 2 out of 5]

Thomas Rosenboom heeft zijn best gedaan om een hoofdpersoon te creëren waar maar moeilijk mee te identificeren valt. Op zich is dit niet erg, maar wanneer het je tegen begint te staan, is het geen goede zaak. 'De Rode Loper' wist voor mij geen moment écht een pageturner te worden. Het is meer puur tragisch, dan tragikomisch. Daarnaast is het boek onrealistisch en loopt het bij elke verhaallijn ongeveer 10-15 jaar achter op z'n tijd. Een underground bioscoop opzetten in een slaapstadje als Zevenaar? Een limousineservice inclusief galaverkleedpartijtje op de rode loper? Nee.

[Iwan · Rating 2 out of 5]

Over dit boek kan ik kort zijn: ik vond het niet zo goed. Rosenboom heeft met dit boek de lat voor zichzelf wat lager gelegd, vermoed ik.

Gelukkig hoorde ik onlangs - een paar jaar na het lezen van De rode loper - dit prachtige interview van Pieter van der Wielen (NPO Nooit meer slapen) met de inmiddels 64-jarige romanauteur, inmiddels romanschrijver-in-ruste. 'Ik ben eigenlijk wel blij dat mijn literaire hoogtepunt achter mij ligt', zegt Rosenboom daar zelf over.

https://www.nporadio1.nl/podcasts/noo... (60 minuten)

[Monique · Rating 3 out of 5]

De schrijfstijl van 'De Rode Loper' is totaal anders dan dat we van Thomas Rosenboom gewend zijn. Het is meer toegankelijk en vlotter geschreven, maar dat gaat wel ten kosten van zijn prachtige poetische taal. De hoofdpersonen zijn wederom personages waarvan je gaat houden, omdat ze zo zielig zijn, maar het verhaal gaat nergens heen.

[Hermien · Rating 4 out of 5]

Dit boek werd steeds leuker naarmatig ik voderde. Ik herkende ook wat van de omgeving en de muziek dus allemaal leuk.

[Mireille Schrijnemaekers · Rating 4 out of 5]

Elke keer weer een verrassende wending....

[Angelique · Rating 3 out of 5]

Een alleraardigste roman. Geen aansprekende hoofdpersonages, in feite een beetje losers, maar in hun eigen ambities zijn ze toch gelukkig. Vooral Eddie is zeer positief en weet Lou telkens weer te voorzien van nieuwe mogelijkheden, met name wanneer Lou een dubbele hernia krijgt en zijn droom in duigen valt. Riet heeft erg droge observaties en Lena is onrealistisch stil. De schrijfstijl zorgt ervoor dat het verhaal zeer makkelijk te lezen is met regelmatig grappige symboliek en opvallend veel terugkomende elementen (herhalingen); handdruk, Blackbird (Beatles), dwangstand. En uiteraard is de rode draad in het verhaal: de rode loper.

[Joram De · Rating 3 out of 5]

A pretty fun concept and a mystery-esk way to introduce the eventual love interest, but sadly the book doesnt really expand on its characters, making the emotional beats not as emotional, and leaving the ending very bland and unsatisfying. The themes were interesting, but just not as flashed out as i wouldve liked. A shame, because there was some real potential for a interesting plot and characters

[Martijn · Rating 2 out of 5]

Zoals ik op Jeroen’s recensie antwoordde: Eens, het is niet zijn beste. Ik heb het boek uit zo’n straatbieb meegenomen. Naast Oroppa, dat ik net heb gelezen, steekt het helemaal schril af. Toch een paar ontspannende uurtjes mee doorgebracht, met die tragische types Lou en Eddie. En Lena, Riet, Geurts, de wethouder en de hospita’s en eigenlijk alle inwoners van Zevenaar. 😄

- heb de 2 sterren ook maar overgenomen, al zou ik eerder 2,5 geven. Met de hakken over de sloot.

[Matthijs Leest · Rating 1 out of 5]

Gaaaap wat een gruwelijk saai boek. Er zitten op zich nog wel wat interessante aspecten aan (het leven van een iemand die zich niet ontwikkelt, waar de rest van de maatschappij dat wel doet, en die ook nog eens op de verkeerde plaats leeft), maar het is allemaal zo vlak verteld dat ik me ertoe moest zetten de laatste hoofdstukken globaal uit te lezen.

[Cor · Rating 3 out of 5]

Goed geschreven en goed te lezen, maar toch wat minder interessant dan Publieke werken bijvoorbeeld. Wil je een leuk beeld krijgen van ontwikkelingen rondom een bandje in de provincie en wat daar allemaal uit kan voortkomen, dan moet je 'm zeker lezen.

[An C. · Rating 4 out of 5]

Grüss Gott;-) dit boek gaf me een “Sundance film” gevoel; het verhaal kabbelt verder en uiteindelijk gebeurt er niet zo heel veel - en al zeker niets spectaculairs - maar je blijft toch verder lezen… ***1/2

[Jacques Thielen · Rating 2 out of 5]

Luchtig en mooi geschreven maar bevat niet de diepgang die ik verwacht had. Wordt wel hier en daar aangestipt, maar niet echt uitgewerkt. Niet zijn beste boek, maar wel met plezier gelezen.

[Rita · Rating 3 out of 5]

Lekker boek, beetje over de top af en toe. Heel Hollands. Tragikomisch.

[Caya · Rating 3 out of 5]

Kon niet erg relaten met de personages, maar daardoor wel erg interessant. Had gehoopt dat het boek meer op muziek in zou gaan.

[ruimteveer · Rating 2 out of 5]

Ik kan haast niet geloven dat dit van dezelfde schrijver is als Publieke Werken etc. Hoewel de karakters wel enige overlap kennen. Het deed me hoe dan ook allemaal weinig deze keer.

[Ruben Steins · Rating 4 out of 5]

Heel fijn boekje over ledigheid. De ledigheid van Lou, zijn leven en de ingeslapen omgeving. Iedereen is daar immers getrouwd, nietwaar?

[Frank · Rating 3 out of 5]

"Never judge a book by its cover". Wat mij betreft heeft De Rode Loper het mooiste boekomslag van de laatste jaren. Super in zijn eenvoud, herkenbaarheid en grafische kracht. En met een prachtige Fender basgitaar als stralend middelpunt, zoals deze ook een belangrijke rol vervult in het boek. Overigens stamt die basgitaar in het boek uiterlijk uit 1973 en had die op dat moment ook al slijtageplekken. In die zin is de foto op de voorkant wat ongelukkig gekozen. Niet alleen lijkt deze nog in ongebruikte staat te verkeren maar hij kan ook nooit ouder zijn geweest dan uit 1990. Dat was namelijk het jaar waarin Fender voor het eerst zo'n Precision basgitaar maakte met 22 in plaats van 20 frets. Maar goed, met de fotokeuze zal Thomas Rosenboom zich niet zo intensief bemoeid hebben.

Als je je wat ongemakkelijk voelt bij dit soort introvert geneuzel over het bouwjaar van basgitaren moet je misschien maar niet beginnen aan De Rode Loper. Van de karakters in dit verhaal straalt namelijk niet bepaald een emotionele warmte af. Vooral hoofdpersoon Lou Baljon zou je sociaal onhandig kunnen noemen en dit wordt in de loop van het verhaal (en zijn leven) alleen maar duidelijker zichtbaar.

Dat maakt het voor mij ook moeilijk om echt van het boek te houden, hoe graag ik dat op basis van het omslag ook zou willen. Het leest vlot, zeker in vergelijking met het andere boek dat ik van Rosenboom las (Publieke Werken). Maar ik mis enige identificatie met de hoofdrolspelers. En nu snap ik wel dat de kracht soms zit in de overdrijving. Maar met twee personen die zich tot elkaar aangetrokken voelen zonder dat zij ooit een gesprek met elkaar voeren kan zelfs de overdrijving zijn doel voorbijschieten.

Wat ik knap vind is hoe Rosenboom zich invreet in de locaties en bezigheden van de hoofdpersoon en hier moeiteloos informatie over blijft uitstrooien. Zo zit er een uitgebreide werkomschrijving in hoe je een garage ombouwt tot undergroundbioscoop en krijg je praktische tips te horen wanneer je ooit zelf nog een muziekstudio zou willen beginnen (De glazen afscheiding is niet van belang voor de opnames maar draagt alleen maar bij aan het studiogevoel van de band. De belangrijkste apparatuur is de koelkast. Laat het opnameproces met opzet lang duren, dan voelt de artiest zich belangrijker.).

Prima boek om een keer te lezen als je lekker in je vel zit. Niet aan te bevelen tijdens een neerslachtige, eenzame periode in je leven.

[Anton · Rating 3 out of 5]

De Rode Loper van Thomas Rosenboom kreeg in de Vrij Nederland een goede recensie. Ik had niet eerder iets van Rosenboom gelezen, dus dit leek me een goede reden om het boek aan te schaffen. Echter kwam ik van een redelijke koude kermis thuis. Niet ijskoud, maar wel frisjes. Het boek kwam maar niet op gang. Het kabbelt een beetje voort. Er zit ook weinig humor in, maar dat is wellicht ook niet de stijl van de schrijver.
Hoofdpersoon Lou is een beetje rebels en wil liever in de bijstand dan werken. Alles wat Lou wil doen, gebeurt ook daadwerkelijk, dus geen verrassende wendingen. Hij wil roadie worden; hij wordt roadie. Hij wil een studio; hij krijgt een studio. Hij wil een undergroundbioscoop; hij krijgt er een. Hij wil in de bioscoop een bijzondere activiteit organiseren; het wordt een succes en er komen veel mensen op af. Ondanks dat veel mee zit, wordt Lou er niet gelukkig van. Hij mist namelijk de basis die anderen van zijn leeftijd wel hebben. Hij heeft geen huisje, boompje, beestje.
Misschien mis ik de pointe van het boek. Het zal er wel over gaan dat er voor een rebels type als Lou weinig te beleven is in een dorpje als Zevenaar. Een ander punt dat Rosenboom aansnijdt is het toenemende narcisme van de medemens. Hier heeft hij geen begrip voor en laat dat duidelijk merken in en op De Rode Loper.
Het is grappig om te lezen hoe in de jaren '70 tegen de bijstand werd aangekeken. Maar vooral het gebrek aan verrassende wendingen en humor, maakt het boek voor mij een niemandalletje dat ik weer snel vergeten zal zijn. Ik verwacht niet vaker een boek van Rosenboom te gaan lezen.