What do you think?
Rate this book
1915: Ermeni Soykırımı
Hasan Cemal gazetecidir, tarihçi değil.
Bu kitap da tarihi bir araştırmanın ürünü olarak yazılmadı.
Hasan Cemal'in 1915 ve Ermeni sorununa ilişkin kişisel serüveni sayılabilir elinizdeki bu kitap.
Hasan Cemal, ilk kez, 1999'da yayımlanan “Kimse Kızmasın
Kendimi Yazdım” isimli kitabında, siyasal görüşlerinin zaman içinde nasıl değiştiğini, hangi kaynaklardan beslendiğini, yani ‘siyasal özyaşamöyküsü’nü anlatmıştı, kendi kendisini de sahici bir eleştiri süzgecinden geçirerek...
Hasan Cemal bu kitabında 1915'le ilgili olarak nereden nereye geldiğini yine özeleştirel bir dille anlatırken, Türkiye'nin “kayıp tarihi’yle icat edilmiş” tarihine de ışık tutmaya çalışıyor her zamanki içtenliğiyle...
Bu kitap da tarihi bir araştırmanın ürünü olarak yazılmadı.
Hasan Cemal'in 1915 ve Ermeni sorununa ilişkin kişisel serüveni sayılabilir elinizdeki bu kitap.
Hasan Cemal, ilk kez, 1999'da yayımlanan “Kimse Kızmasın
Kendimi Yazdım” isimli kitabında, siyasal görüşlerinin zaman içinde nasıl değiştiğini, hangi kaynaklardan beslendiğini, yani ‘siyasal özyaşamöyküsü’nü anlatmıştı, kendi kendisini de sahici bir eleştiri süzgecinden geçirerek...
Hasan Cemal bu kitabında 1915'le ilgili olarak nereden nereye geldiğini yine özeleştirel bir dille anlatırken, Türkiye'nin “kayıp tarihi’yle icat edilmiş” tarihine de ışık tutmaya çalışıyor her zamanki içtenliğiyle...
235 pages, Paperback
First published September 11, 2012
90 people want to read
About the author
Hasan Cemal
17 books13 followersHasan Cemal, Türk gazeteci, yazar.
İttihat ve Terakki partisinin en önemli şahsiyetlerinden olan Cemal Paşa'nın torunudur. 1965 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden mezun oldu. Gazeteciliğe 1969 yılında Ankara’da haftalık Devrim dergisinde başladı. Yeni Ortam dergisi, Anka Ajansı ve Günaydın gazetesinde çalıştıktan sonra 1973 yılında Cumhuriyet gazetesine girdi. 1981-1992 yılları arasında Cumhuriyet gazetesinde genel yayın yönetmenliği yaptı. 1992-1998 yılları arasında Sabah gazetesinin birinci sayfa yazarlığını yaptı. Halen Milliyet gazetesinde haftada altı gün iç ve dış politika yazıları yazıyor. Nokta dergisi 1989 Doruktakiler ve Gazeteciler Cemiyeti Fıkra Ödülü’nü kazandı. Genel yayın yönetmenliğini yaptığı Cumhuriyet gazetesi 1986’da Sedat Simavi Ödülü’nü kazanarak yılın gazetesi seçildi.
İttihat ve Terakki partisinin en önemli şahsiyetlerinden olan Cemal Paşa'nın torunudur. 1965 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden mezun oldu. Gazeteciliğe 1969 yılında Ankara’da haftalık Devrim dergisinde başladı. Yeni Ortam dergisi, Anka Ajansı ve Günaydın gazetesinde çalıştıktan sonra 1973 yılında Cumhuriyet gazetesine girdi. 1981-1992 yılları arasında Cumhuriyet gazetesinde genel yayın yönetmenliği yaptı. 1992-1998 yılları arasında Sabah gazetesinin birinci sayfa yazarlığını yaptı. Halen Milliyet gazetesinde haftada altı gün iç ve dış politika yazıları yazıyor. Nokta dergisi 1989 Doruktakiler ve Gazeteciler Cemiyeti Fıkra Ödülü’nü kazandı. Genel yayın yönetmenliğini yaptığı Cumhuriyet gazetesi 1986’da Sedat Simavi Ödülü’nü kazanarak yılın gazetesi seçildi.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 30, 2024
"Subject to rigid taboos, denial, fears, and mandatory gross distortions, the study of history and practice of historiography in the Republic of Turkey remind one of an old Soviet academic joke: the faculty party chief assembles his party cadres and, warning against various ideological threats, proclaims, 'The future is certain. It's only that damned past that keeps changing.'"
Hasan Cemal has arguably gone through the biggest ideological glow-up in history. His grandfather, Cemal Pasha (known as "Cemal the bloodthirsty"), was one of the three main leaders of the Ottoman government during the first World War - the group that planned and executed the Armenian genocide. His journalist grandson was born into the Republic of Turkey, where the the state denies that the events which transpired amounted to genocide. Hasan Cemal was a good little citizen and rejected any ideas that were counter to state ideology, for a while, at least. The state's claims weaken as events in Turkish history are examined (Ergenekon scandal, Sivas massacre, Susurluk scandal, trials of Orhan Pamuk and Elif Şafak, attack on the Zirve publishing house, Father Santoro murder, etc.). For Cemal, these events play heavily into years of engaging in dialogue about the history and historiography of the events of 1915 - both internal dialogue which plays out in Cemal's newspaper column in Milliyet, as well as dialogue with prominent academics, especially Hrant Dink.
"Come, let us first respect each other's pain" - Hrant Dink
This book is an ode to Hrant Dink as much as it is a personal journey. Perhaps nobody has challenged both Turkish and Armenian people as much as Hrant Dink - probably because nobody has believed in them as much as he did. A prominent Armenian-Turkish journalist and editor in Turkey, he was a controversial figure merely for the fact that he believed that open dialogue and democracy would help Turks and Armenians come together to respect the pain of the past and embrace a shared future.
The fear of history is a dead-end street.
Hasan Cemal walks us through his personal transformation from a man that wholeheartedly accepted the narrative of the state and his society, to one who... well, writes a book titled 1915: The Armenian Genocide.
The Republic of Turkey has never been democratic (and boy, do I hope that Turkish officials don't read my Goodreads reviews because I'll surely be in trouble next time I go visit) but since the election of the Justice and Development Party (AKP) in 2003, the spiral into authoritarianism has been especially pronounced. Once the AKP had captured key political institutions, such as the military and the judiciary (formerly tutelary powers... there is no lesser of two evils when it comes to Turkish politics it seems...) the infamous Article 301 has been used more than ever before. This article makes it illegal to insult the Turkish Nation (formerly "Turkishness") the State of the Turkish Republic or the Grand National Assembly of Turkey, the judicial institutions of the State, the military, and police organizations. Years of persecution has made Turkey one of the number one jailers of journalists worldwide (a fluctuating list of countries that you can probably imagine have similar ideas about the good-for-nothing press and their lies that seek to discredit the mother/fatherland).
”With the foundation of the Republic, the “state” itself has written a history, or perhaps, to put it more accurately, has invented a history, and drawn red lines around it.”
In December of last year, Hasan Cemal's passport was revoked and he is banned from leaving the country where he faces trumped-up terrorism charges for writing articles about the Kurdistan Workers' Party (PKK). The Republic of Turkey is terrified, and The fear of history is a dead-end street.
A note on the translation of the book itself: disappointing. This is something I have almost grown accustomed to with anything that is translated from Turkish to English, but the reluctance to get a native English speaker to AT LEAST proof-read is infuriating.
Hasan Cemal has arguably gone through the biggest ideological glow-up in history. His grandfather, Cemal Pasha (known as "Cemal the bloodthirsty"), was one of the three main leaders of the Ottoman government during the first World War - the group that planned and executed the Armenian genocide. His journalist grandson was born into the Republic of Turkey, where the the state denies that the events which transpired amounted to genocide. Hasan Cemal was a good little citizen and rejected any ideas that were counter to state ideology, for a while, at least. The state's claims weaken as events in Turkish history are examined (Ergenekon scandal, Sivas massacre, Susurluk scandal, trials of Orhan Pamuk and Elif Şafak, attack on the Zirve publishing house, Father Santoro murder, etc.). For Cemal, these events play heavily into years of engaging in dialogue about the history and historiography of the events of 1915 - both internal dialogue which plays out in Cemal's newspaper column in Milliyet, as well as dialogue with prominent academics, especially Hrant Dink.
"Come, let us first respect each other's pain" - Hrant Dink
This book is an ode to Hrant Dink as much as it is a personal journey. Perhaps nobody has challenged both Turkish and Armenian people as much as Hrant Dink - probably because nobody has believed in them as much as he did. A prominent Armenian-Turkish journalist and editor in Turkey, he was a controversial figure merely for the fact that he believed that open dialogue and democracy would help Turks and Armenians come together to respect the pain of the past and embrace a shared future.
The fear of history is a dead-end street.
Hasan Cemal walks us through his personal transformation from a man that wholeheartedly accepted the narrative of the state and his society, to one who... well, writes a book titled 1915: The Armenian Genocide.
The Republic of Turkey has never been democratic (and boy, do I hope that Turkish officials don't read my Goodreads reviews because I'll surely be in trouble next time I go visit) but since the election of the Justice and Development Party (AKP) in 2003, the spiral into authoritarianism has been especially pronounced. Once the AKP had captured key political institutions, such as the military and the judiciary (formerly tutelary powers... there is no lesser of two evils when it comes to Turkish politics it seems...) the infamous Article 301 has been used more than ever before. This article makes it illegal to insult the Turkish Nation (formerly "Turkishness") the State of the Turkish Republic or the Grand National Assembly of Turkey, the judicial institutions of the State, the military, and police organizations. Years of persecution has made Turkey one of the number one jailers of journalists worldwide (a fluctuating list of countries that you can probably imagine have similar ideas about the good-for-nothing press and their lies that seek to discredit the mother/fatherland).
”With the foundation of the Republic, the “state” itself has written a history, or perhaps, to put it more accurately, has invented a history, and drawn red lines around it.”
In December of last year, Hasan Cemal's passport was revoked and he is banned from leaving the country where he faces trumped-up terrorism charges for writing articles about the Kurdistan Workers' Party (PKK). The Republic of Turkey is terrified, and The fear of history is a dead-end street.
A note on the translation of the book itself: disappointing. This is something I have almost grown accustomed to with anything that is translated from Turkish to English, but the reluctance to get a native English speaker to AT LEAST proof-read is infuriating.
December 13, 2012
Bir nevi "Devletin uyuttuğu vatandaş derin uykusundan nasıl uyanır?" hikayesi. Hasan Cemal'in aile geçmişine rağmen yaşadığı dönüşüm ibretlik.
March 28, 2015
Recommend this book.. diyor ya. Bugüne dek tanıştığım herkese tavsiye etmek istedim. Türkiye'nin bugününü ve dününü artık (!) anlayabilelim diye.
April 8, 2020
Çok fazla gazeteci kitabı okumadım ancak bir çoğunun gazete yazılarını derleyip araları yeni yazıları ile doldurduklarını duymuştum. Bu kitap da tam olarak öyle. Kitabın arkasında iki önemli cümle var. Biri Hasan Cemal'in bir tarihçi olmadığını ikincisi de -dolayısıyla (ama neden?) bu kitabın tarihi araştırmanın bir ürünü olarak yazılmadığını söylüyor. İlk aklıma gelen soru: Tarihi araştırmayı sadece tarihçiler mi yapar? Gazetecileri tarihi araştırma yapmaktan alıkoyan nedir? İkinci cümle neredeyse bir kendini sağlama alma argümanı, yani "Olur ha, bu kitapta tarihle ilgili yanlış bir şey görürsünüz, ya da bir şeyi yeterince araştırmadığımı sezersiniz, o zaman dönüp bu cümleye bakın: Bu kitap tarihi araştırmanın bir ürünü olarak yazılmadı.
Peki o zaman kitabın adı neden 1915: Ermeni Soykırımı? Neden "Son yıllarda Ermeni Soykırımı, Hrant Dink Suikasti ve Buna Dair Meseleler Üzerine Gazetede Yazdıklarım" değil? Neredeyse tüm kitap boyunca hangi kavramı kullandığımız önemli değil ifadesini ikrah ettirecek derecede sık kullanıp sonra kitabın başlığında soykırım dediğine göre hangi kavramı kullandığımız önemli değil miymiş gerçekten?
Velhasıl sadede gelecek olursam, derdim sanırım şu: Bu kitap tam olarak 1915: Ermeni Soykırımı üzerine bir kitap değil. Şayet bu konuda derin bir araştırma sonucu, sarih ve nesnel analizler okuyarak bilgi edinmekse amacınız, o zaman bizzat Hasan Cemal'in işaret ettiği yazarları -sözgelimi Taner Akçam'ı- okumalısınız.
Eğer Hasan Cemal'in Cemal Paşa'nın torunu olmak konusundaki, ABD'de Ermeni Soykırımı/Kıyımı/Katliamı/Meselesi üzerine konuşacağı sıradaki, Hrant Dink ile tanıştığında, o suikasta uğradığında, kendisi ve başkaları 301 ile suçlandığında, ve hayatının başka bir çok noktasındaki hisleri -ki bir gazetecinin hisleri bizi neden ilgilendiriyor anlayabilmiş değilim- ise merak ettiğiniz, bu kitap tam size göre.
Amacım kimsenin acısına burun kıvırmak değil elbet, sadece meslek olarak gazeteciliği seçen bir insanın kendi duygularını bu kadar öne çıkarmasını oldukça yadırgadım.
Peki o zaman kitabın adı neden 1915: Ermeni Soykırımı? Neden "Son yıllarda Ermeni Soykırımı, Hrant Dink Suikasti ve Buna Dair Meseleler Üzerine Gazetede Yazdıklarım" değil? Neredeyse tüm kitap boyunca hangi kavramı kullandığımız önemli değil ifadesini ikrah ettirecek derecede sık kullanıp sonra kitabın başlığında soykırım dediğine göre hangi kavramı kullandığımız önemli değil miymiş gerçekten?
Velhasıl sadede gelecek olursam, derdim sanırım şu: Bu kitap tam olarak 1915: Ermeni Soykırımı üzerine bir kitap değil. Şayet bu konuda derin bir araştırma sonucu, sarih ve nesnel analizler okuyarak bilgi edinmekse amacınız, o zaman bizzat Hasan Cemal'in işaret ettiği yazarları -sözgelimi Taner Akçam'ı- okumalısınız.
Eğer Hasan Cemal'in Cemal Paşa'nın torunu olmak konusundaki, ABD'de Ermeni Soykırımı/Kıyımı/Katliamı/Meselesi üzerine konuşacağı sıradaki, Hrant Dink ile tanıştığında, o suikasta uğradığında, kendisi ve başkaları 301 ile suçlandığında, ve hayatının başka bir çok noktasındaki hisleri -ki bir gazetecinin hisleri bizi neden ilgilendiriyor anlayabilmiş değilim- ise merak ettiğiniz, bu kitap tam size göre.
Amacım kimsenin acısına burun kıvırmak değil elbet, sadece meslek olarak gazeteciliği seçen bir insanın kendi duygularını bu kadar öne çıkarmasını oldukça yadırgadım.
June 15, 2014
Excellent!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews