What do you think?
Veba
Bien que sous-titré roman, ce livre est plutôt un récit, partiellement autobiographique, du séjour prolongé que fit l'auteur dans l'île concentrationnaire grecque de Makronissos. Certaines pages, dans leur brutalité et leur nudité, apparaissent comme de purs documents. Le climat général de l'oeuvre est celui d'un cauchemar satirique. Le système qui règne dans cette île est en effet à double tranchant : il s'agit de punir, d'asservir les détenus, mais aussi de les convertir et de les amener , pour être libérés, à signer une déclaration de repentir. D'où un mélange d'univers nazi (fait de brimades, voire de tortures physiques et morales insoutenables) et d'univers boy-scout : il faut montrer que les maîtres du camp torturent les gens pour leur bien. Certains coutumes concentrationnaires atteignent ici à l'humour le plus noir : les scènes avec les mouches (chaque détenu doit apporter chaque soir, pour des raisons d'hygiène, vingt mouches vivantes et non abîmées, s'il veut pouvoir manger), les scènes avec les souris, avec les fleurs, avec les pierres, sont autant de plongées dans un univers à la fois cauchemardesque et grotesque.
224 pages, Paperback
First published January 1, 1972
About the author
Αντρέας Φραγκιάς
13 books9 followersΈλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Έγραψε μυθιστορήματα και τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο για το σύνολο του έργου του.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
April 25, 2015
Ασφυκτική ατμόσφαιρα, παράλογα γεγονότα, συζητήσεις και σκέψεις που δε χωράει ανθρώπινος νους. Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο έργο που αξίζει να θεωρηθεί αριστουργηματικό, ενώ παράλληλα η γραφή του Φραγκιά είναι λιτή και συναισθηματικά φορτισμένη, αναδεικνύοντας, έτσι, τη ματαιότητα των σκηνών που εκτυλίσσονται.
October 27, 2022
Συγκλονιστικό έργο.
Ασύλληπτη γραφή που κινείται μεταξύ ρεαλισμού, απλότητας, φανταστικού και αλληγορίας. Μια γραφή περιεκτική, ενίοτε οριακά ελλειπτικη, απογυμνωμένη απο κάθε συναισθηματισμό. Αλλά μεγάλη. Σπουδαία. Όπως εξάλλου και το έργο του. Μόλις τέσσερα μυθιστορήματα. Αλλά η μεγαλοσύνη δε μετριέται στην ποσοτητα, μα στην ποιότητα.
Οι χαρακτήρες δεν ειναι ουτε πολλοι ούτε λιγοι. Ειναι μια ολότητα. Ειναι το πληθος. Ολοι μαζί μα και καθένας χωριστά με το δικό του χαρακτήρα, τη δική του δυναμη, τις δικές του αδυναμίες. Δεν έχουν ονόματα αλλά μετοχές ή επίθετα που τους χαρακτηρίζουν. Άραγε θυμούνται οι ίδιοι τα ονόματά τους, ή τα χουν ξεχάσει οπως τόσα άλλα;
Το πλήθος σε ενα τόπο ασφυκτικο, Οργουελικό, αδίστακτο, ανελέητο. Κι έτσι επιτυγχάνει να ξεπεράσει το συγκεκριμένο (τη Μακρόνησο;) και να περιγραψει τη δυστοπια σε κάθε στρατόπεδο, σε κάθε δικτατορία.
Ασύλληπτη γραφή που κινείται μεταξύ ρεαλισμού, απλότητας, φανταστικού και αλληγορίας. Μια γραφή περιεκτική, ενίοτε οριακά ελλειπτικη, απογυμνωμένη απο κάθε συναισθηματισμό. Αλλά μεγάλη. Σπουδαία. Όπως εξάλλου και το έργο του. Μόλις τέσσερα μυθιστορήματα. Αλλά η μεγαλοσύνη δε μετριέται στην ποσοτητα, μα στην ποιότητα.
Οι χαρακτήρες δεν ειναι ουτε πολλοι ούτε λιγοι. Ειναι μια ολότητα. Ειναι το πληθος. Ολοι μαζί μα και καθένας χωριστά με το δικό του χαρακτήρα, τη δική του δυναμη, τις δικές του αδυναμίες. Δεν έχουν ονόματα αλλά μετοχές ή επίθετα που τους χαρακτηρίζουν. Άραγε θυμούνται οι ίδιοι τα ονόματά τους, ή τα χουν ξεχάσει οπως τόσα άλλα;
Το πλήθος σε ενα τόπο ασφυκτικο, Οργουελικό, αδίστακτο, ανελέητο. Κι έτσι επιτυγχάνει να ξεπεράσει το συγκεκριμένο (τη Μακρόνησο;) και να περιγραψει τη δυστοπια σε κάθε στρατόπεδο, σε κάθε δικτατορία.
May 25, 2025
«Είμαι ένας γελοίος υποκριτής... ζήτω η θάλασσα, ζήτω ο Βούδας, ζήτω η θεία μου, ζήτω η ζέστη, ζήτω το κρύο, ζήτω οι μύγες, ζήτω ο αέρας, ζήτω οι πέτρες, ζήτω...»
Ο Λοιμός του Αντρέα Φραγκιά (εκδ. Ποταμός) στέκει μοναδικά, ακριβώς επειδή δεν αποσκοπεί να αφηγηθεί το παρελθόν αλλά να το μεταπλάσει με όρους λογοτεχνίας και να του αποδώσει μεταφυσική και αλληγορική διάσταση. Εάν και ριζωμένο στο ιστορικό τραύμα της εξορίας και του εγκλεισμού –με κυρίαρχη τη σκιά της Μακρονήσου–, αρνείται να περιοριστεί σε αυτό. Η αφήγηση λειτουργεί εντέχνως έξω από τον χρόνο και τον τόπο, και αυτή ακριβώς η εσκεμμένη αοριστία αναγκάζει το έργο να μένει διαχρονικό. Πολλοί συγγραφείς ονειρεύονται να στήσουν κόσμους έξω από τόπους και χρόνους, αλλά μάλλον πρόκειται για μεγάλη φιλοδοξία, καθώς αργά ή γρήγορα έρχονται αντιμέτωποι με τη σκληρή δουλειά που απαιτεί αυτό: να εντοπιστεί το αληθινό και γύρω του να χτιστεί η κατασκευή - όχι το αντίθετο. Ο Φραγκιάς δεν αποκαλύπτει, αλλά ούτε δεν κρύβει την ιστορία.
Η πολιτεία του Λοιμού, όχι μακριά από την καφκική σωφρονιστική αποικία, δεν είναι μόνο ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά ένας δυστοπικός, οργανικός μηχανισμός με δική του λογική, σαν σώμα σε μάχη με τον εαυτό του ενώ υπηρετεί τις λειτουργίες του, σε έναν χώρο που διαρκώς επεκτείνεται και προχωρεί. Το νησί-πολιτεία αποκτά σχεδόν ανθρώπινη υπόσταση και φέρεται ως φορέας λόγου μιας καθημερινής μνήμης χωρίς όμως ερμηνείες και ηθικά συμπεράσματα για τις δραστηριότητές του. Κάτω από την επιφάνειά του, αναπτύσσεται μία υπόγεια πολιτεία ποντικιών, ένα δίκτυο από λαγούμια και πηγάδια που θυμίζει το καθρεφτισμένο ασυνείδητο του συστήματος.
Η απουσία χωροχρονικών προσδιορισμών, ο τρόπος που η μέρα και η νύχτα συγχέονται σε ένα άχρονο, επαναλαμβανόμενο παρόν, δημιουργούν μια αφήγηση χωρίς αρχή και τέλος, όπως ακριβώς και η εμπειρία του εγκλεισμού. Η ζωή στο στρατόπεδο περιστρέφεται γύρω από το άσκοπο κυνήγι της μύγας, την καταναγκαστική εργασία και την επιβίωση χωρίς νόημα, με μόνη έγνοια την επιβίωση της μέρας που θα ξημερώσει.
Η γλώσσα του Φραγκιά είναι εσκεμμένα επίπεδη, χωρίς συναισθηματική έξαρση. Αν και ο ίδιος έζησε σε εξορία, δεν γράφει με όρους μαρτυρίας, δεν κάνει κατάθεση βιωμάτων. Η γραφή του είναι αποστασιοποιημένη, σχεδόν κλινική, σαν να κοιτάει το ανθρώπινο μαρτύριο από απόσταση, όχι από αδιαφορία, αλλά για να επιτρέψει στον αναγνώστη να διακρίνει καθαρά τη φρίκη. Πρόκειται για κατάθεση μιας ιστορίας και οτιδήποτε που θα απευθυνόταν σε λειτουργίες συναισθήματος, θα τιθόταν εκτός στοιχείων σε ένα μελλοντικό δικαστήριο, όπου οι ζωντανοί είναι πολύ μακριά από τους αρχαίους νεκρούς τους.
Οι χαρακτήρες είναι ανώνυμοι, προσδιορίζονται μόνο από χρώματα σκούφων, από συμπεριφορές ή σωματικά χαρακτηριστικά: ο περιδεής, ο επιεικής, ο αρπαγας, ο επόπτης, όπως και οι νεοφώτιστοι βασανιστές – απλώς ακολουθούν εντολές. Οι ρόλοι δεν έχουν ψυχολογία· είναι σκιές μέσα σε έναν μηχανισμό, φτιαγμένοι για να εξυπηρετούν.
Το σκηνικό –με μάντρες, τοιχάκια, ασβέστη, νταμάρια, κόκκινο κάτουρο, ισχυρά μεγάφωνα και φρονιματισματικούς στύλους– αποτυπώνει τα δομικά υλικά της εργασίας, κτίζοντας κάτι που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ και αφορά κυρίως μια τυραννική αρχιτεκτονική, κι όχι τη στέγη και την ανθρώπινη κοινότητα. Ενώ το ουτοπικό, το ρεαλιστικό και το δυστοπικό ενώνονται, η προσοχή του αναγνώστη μένει συγκεντρωμένη στη σπασμωδική τροχιά του εντόμου, γιατί έτσι κι αλλιώς η φρίκη δεν φωνάζει πάντοτε· συχνά ψιθυρίζει.
Η αγαπημένη μου φράση: Η αυτοκτονία απαγορεύεται αυστηρώς.
«Κι αφού ούτε ακούς ούτε βλέπεις γύρω σου, άνοιξες το κουτάκι σου να γνωρίσεις αυτό το μικρό ζώο, την πολύτιμη μύγα σου. Ένας μαύρος κόμπος γεμάτος φυσική ενέργεια κείτεται στη χούφτα σου. Τα διάφανα φτερά της με τις συμμετρικές διακλαδώσεις των νεύρων τους έχουν μια υπέροχη διάταξη. Τα κομψά πόδια της δε σταματούν ποτέ, οι αρθρώσεις τους κρύβουν τεράστια δύναμη. Αν είχες και συ γόνατα από ατσάλι... Και τα μάτια της!... Τώρα είναι νεκρά. Την έπιασε απαλά με τα δάχτυλα και την κοίταξε προσεχτικά. Όλος ο κόσμος σκεπάστηκε από αυτή τη μύγα που γιγαντώθηκε κι έγινε ένα φτερωτό τέρας με εξογκωμένα γυαλιστερά μάτια, σουβλερό ρύγχος, δαγκάνες, αδηφάγα σαγόνια, κεραίες, θώρακα και σιδερένια πολύσπαστα πόδια. Ένας πανίσχυρος και τέλειος οργανισμός, με σκοτεινή κι ανεξιχνίαστη βούληση κλεισμένη σ' αυτό το τριχωτό μέταλλο. Η πρησμένη κοιλιά της από ταιριασμένα τσέρκια γεννάει χιλιάδες αυγά, οι κεραίες πιάνουν περίεργα μηνύματα, η βουλιμία οδηγεί το θηρίο παντού. Αυτή η μηχανή έχει κέλυφος, αρμούς, σηματολήπτες, οφθαλμούς μεγάλους κι εποπτικούς, για στέρα, ρύγχος που τρυπάει. Ένα ρίγος φρίκης σε διατρέχει μπροστά σ' αυτό το ζώο με την τερατώδη δύναμη που του δίνει ο ακατανόητος μηχανισμός του.»
Ο Λοιμός του Αντρέα Φραγκιά (εκδ. Ποταμός) στέκει μοναδικά, ακριβώς επειδή δεν αποσκοπεί να αφηγηθεί το παρελθόν αλλά να το μεταπλάσει με όρους λογοτεχνίας και να του αποδώσει μεταφυσική και αλληγορική διάσταση. Εάν και ριζωμένο στο ιστορικό τραύμα της εξορίας και του εγκλεισμού –με κυρίαρχη τη σκιά της Μακρονήσου–, αρνείται να περιοριστεί σε αυτό. Η αφήγηση λειτουργεί εντέχνως έξω από τον χρόνο και τον τόπο, και αυτή ακριβώς η εσκεμμένη αοριστία αναγκάζει το έργο να μένει διαχρονικό. Πολλοί συγγραφείς ονειρεύονται να στήσουν κόσμους έξω από τόπους και χρόνους, αλλά μάλλον πρόκειται για μεγάλη φιλοδοξία, καθώς αργά ή γρήγορα έρχονται αντιμέτωποι με τη σκληρή δουλειά που απαιτεί αυτό: να εντοπιστεί το αληθινό και γύρω του να χτιστεί η κατασκευή - όχι το αντίθετο. Ο Φραγκιάς δεν αποκαλύπτει, αλλά ούτε δεν κρύβει την ιστορία.
Η πολιτεία του Λοιμού, όχι μακριά από την καφκική σωφρονιστική αποικία, δεν είναι μόνο ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά ένας δυστοπικός, οργανικός μηχανισμός με δική του λογική, σαν σώμα σε μάχη με τον εαυτό του ενώ υπηρετεί τις λειτουργίες του, σε έναν χώρο που διαρκώς επεκτείνεται και προχωρεί. Το νησί-πολιτεία αποκτά σχεδόν ανθρώπινη υπόσταση και φέρεται ως φορέας λόγου μιας καθημερινής μνήμης χωρίς όμως ερμηνείες και ηθικά συμπεράσματα για τις δραστηριότητές του. Κάτω από την επιφάνειά του, αναπτύσσεται μία υπόγεια πολιτεία ποντικιών, ένα δίκτυο από λαγούμια και πηγάδια που θυμίζει το καθρεφτισμένο ασυνείδητο του συστήματος.
Η απουσία χωροχρονικών προσδιορισμών, ο τρόπος που η μέρα και η νύχτα συγχέονται σε ένα άχρονο, επαναλαμβανόμενο παρόν, δημιουργούν μια αφήγηση χωρίς αρχή και τέλος, όπως ακριβώς και η εμπειρία του εγκλεισμού. Η ζωή στο στρατόπεδο περιστρέφεται γύρω από το άσκοπο κυνήγι της μύγας, την καταναγκαστική εργασία και την επιβίωση χωρίς νόημα, με μόνη έγνοια την επιβίωση της μέρας που θα ξημερώσει.
Η γλώσσα του Φραγκιά είναι εσκεμμένα επίπεδη, χωρίς συναισθηματική έξαρση. Αν και ο ίδιος έζησε σε εξορία, δεν γράφει με όρους μαρτυρίας, δεν κάνει κατάθεση βιωμάτων. Η γραφή του είναι αποστασιοποιημένη, σχεδόν κλινική, σαν να κοιτάει το ανθρώπινο μαρτύριο από απόσταση, όχι από αδιαφορία, αλλά για να επιτρέψει στον αναγνώστη να διακρίνει καθαρά τη φρίκη. Πρόκειται για κατάθεση μιας ιστορίας και οτιδήποτε που θα απευθυνόταν σε λειτουργίες συναισθήματος, θα τιθόταν εκτός στοιχείων σε ένα μελλοντικό δικαστήριο, όπου οι ζωντανοί είναι πολύ μακριά από τους αρχαίους νεκρούς τους.
Οι χαρακτήρες είναι ανώνυμοι, προσδιορίζονται μόνο από χρώματα σκούφων, από συμπεριφορές ή σωματικά χαρακτηριστικά: ο περιδεής, ο επιεικής, ο αρπαγας, ο επόπτης, όπως και οι νεοφώτιστοι βασανιστές – απλώς ακολουθούν εντολές. Οι ρόλοι δεν έχουν ψυχολογία· είναι σκιές μέσα σε έναν μηχανισμό, φτιαγμένοι για να εξυπηρετούν.
Το σκηνικό –με μάντρες, τοιχάκια, ασβέστη, νταμάρια, κόκκινο κάτουρο, ισχυρά μεγάφωνα και φρονιματισματικούς στύλους– αποτυπώνει τα δομικά υλικά της εργασίας, κτίζοντας κάτι που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ και αφορά κυρίως μια τυραννική αρχιτεκτονική, κι όχι τη στέγη και την ανθρώπινη κοινότητα. Ενώ το ουτοπικό, το ρεαλιστικό και το δυστοπικό ενώνονται, η προσοχή του αναγνώστη μένει συγκεντρωμένη στη σπασμωδική τροχιά του εντόμου, γιατί έτσι κι αλλιώς η φρίκη δεν φωνάζει πάντοτε· συχνά ψιθυρίζει.
Η αγαπημένη μου φράση: Η αυτοκτονία απαγορεύεται αυστηρώς.
«Κι αφού ούτε ακούς ούτε βλέπεις γύρω σου, άνοιξες το κουτάκι σου να γνωρίσεις αυτό το μικρό ζώο, την πολύτιμη μύγα σου. Ένας μαύρος κόμπος γεμάτος φυσική ενέργεια κείτεται στη χούφτα σου. Τα διάφανα φτερά της με τις συμμετρικές διακλαδώσεις των νεύρων τους έχουν μια υπέροχη διάταξη. Τα κομψά πόδια της δε σταματούν ποτέ, οι αρθρώσεις τους κρύβουν τεράστια δύναμη. Αν είχες και συ γόνατα από ατσάλι... Και τα μάτια της!... Τώρα είναι νεκρά. Την έπιασε απαλά με τα δάχτυλα και την κοίταξε προσεχτικά. Όλος ο κόσμος σκεπάστηκε από αυτή τη μύγα που γιγαντώθηκε κι έγινε ένα φτερωτό τέρας με εξογκωμένα γυαλιστερά μάτια, σουβλερό ρύγχος, δαγκάνες, αδηφάγα σαγόνια, κεραίες, θώρακα και σιδερένια πολύσπαστα πόδια. Ένας πανίσχυρος και τέλειος οργανισμός, με σκοτεινή κι ανεξιχνίαστη βούληση κλεισμένη σ' αυτό το τριχωτό μέταλλο. Η πρησμένη κοιλιά της από ταιριασμένα τσέρκια γεννάει χιλιάδες αυγά, οι κεραίες πιάνουν περίεργα μηνύματα, η βουλιμία οδηγεί το θηρίο παντού. Αυτή η μηχανή έχει κέλυφος, αρμούς, σηματολήπτες, οφθαλμούς μεγάλους κι εποπτικούς, για στέρα, ρύγχος που τρυπάει. Ένα ρίγος φρίκης σε διατρέχει μπροστά σ' αυτό το ζώο με την τερατώδη δύναμη που του δίνει ο ακατανόητος μηχανισμός του.»
April 3, 2023
Ένα βιβλίο για τη Μακρόνησο, που λειτούργησε από το 1947-55 ως αναμορφωτήριο-κολαστήριο για τους κομμουνιστές. Εκτός από τους ηττημένους του Εμφυλίου στέλνονταν εκεί κι αριστεροί φαντάροι για να εκτίσουν τη θητεία τους και να τιμωρηθούν.
Στο βιβλίο, όμως, δεν αναφέρονται ιδεολογίες. Μπορεί να διαβαστεί ως δυστοπία για την εκάστοτε αυταρχική εξουσία. Δεν κατονομάζονται ούτε οι βασανιζόμενοι, ούτε οι βασανιστές. Οι ανώνυμοι ήρωες του βιβλίου ξεχωρίζονται με επίθετα-παρατσούκλια που προκύπτουν απ' την αφήγηση και τις πράξεις τους.
Θυμάμαι ακόμα το απόσπασμα για τις μύγες, που είχαμε κάνει στο σχολείο. Οι κρατούμενοι αναγκάζονταν να πληρώνουν για το φαγητό τους με νεκρές μύγες, που αφθονούσαν στο νησί. Είκοσι μύγες, αλλιώς δεν έχει φαΐ. Επίσης, αναγκάζονταν να συμβιώσουν με ποντίκια, τα οποία συχνά έτρωγαν μέρη απ' το σώμα τους.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ασθένεια. Ο τίτλος είναι ευθεία αναφορά στην Πανούκλα του Καμί.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε εν μέσω χούντας χωρίς ν' αναφέρεται ο εκδότης κι ο λόγος που το άφησε να περάσει η λογοκρισία ήταν εν πολλοίς ένα ευνοϊκό άρθρο που δημοσίευσε στη Βραδυνή ο δεξιός συγγραφέας Αλέξανδρος Κοτζιάς λέγοντας ότι το βιβλίο μιλάει συμβολικά κι αφηρημένα.
Η σημερινή, όμως, έκδοση, δεν είναι αντάξια του βιβλίου. Οι ιστορικές Εκδόσεις Κέδρος θα μπορούσαν να δείξουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα πολλά σημαντικά βιβλία, που μας έχουν προσφέρει, με σύγχρονη εκτύπωση, πρόλογο, επίμετρο ακόμα κι εξώφυλλο.
Στο βιβλίο, όμως, δεν αναφέρονται ιδεολογίες. Μπορεί να διαβαστεί ως δυστοπία για την εκάστοτε αυταρχική εξουσία. Δεν κατονομάζονται ούτε οι βασανιζόμενοι, ούτε οι βασανιστές. Οι ανώνυμοι ήρωες του βιβλίου ξεχωρίζονται με επίθετα-παρατσούκλια που προκύπτουν απ' την αφήγηση και τις πράξεις τους.
Θυμάμαι ακόμα το απόσπασμα για τις μύγες, που είχαμε κάνει στο σχολείο. Οι κρατούμενοι αναγκάζονταν να πληρώνουν για το φαγητό τους με νεκρές μύγες, που αφθονούσαν στο νησί. Είκοσι μύγες, αλλιώς δεν έχει φαΐ. Επίσης, αναγκάζονταν να συμβιώσουν με ποντίκια, τα οποία συχνά έτρωγαν μέρη απ' το σώμα τους.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ασθένεια. Ο τίτλος είναι ευθεία αναφορά στην Πανούκλα του Καμί.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε εν μέσω χούντας χωρίς ν' αναφέρεται ο εκδότης κι ο λόγος που το άφησε να περάσει η λογοκρισία ήταν εν πολλοίς ένα ευνοϊκό άρθρο που δημοσίευσε στη Βραδυνή ο δεξιός συγγραφέας Αλέξανδρος Κοτζιάς λέγοντας ότι το βιβλίο μιλάει συμβολικά κι αφηρημένα.
Η σημερινή, όμως, έκδοση, δεν είναι αντάξια του βιβλίου. Οι ιστορικές Εκδόσεις Κέδρος θα μπορούσαν να δείξουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα πολλά σημαντικά βιβλία, που μας έχουν προσφέρει, με σύγχρονη εκτύπωση, πρόλογο, επίμετρο ακόμα κι εξώφυλλο.
September 28, 2013
Συγκλονιστικό βιβλίο!
September 6, 2025
Η πολιτεία του λοιμού σε κάποια σημεία θυμίζει έντονα Καφκικό είτε Οργουελικό σύμπαν . Συγκλονιστικό βιβλίο!
August 23, 2012
If you would like to read an example of a dystopian book, i hope limos won't be your first choice to start.
Additionally, you can look at Aziz Nesin's Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz book for a better example of the fighting against the bureaucracy of a person who is alive, but seems to have died according to the registry office.
Additionally, you can look at Aziz Nesin's Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz book for a better example of the fighting against the bureaucracy of a person who is alive, but seems to have died according to the registry office.
March 16, 2016
Ο συγγραφέας αποδίδει τον παραλογισμό της εξουσίας και την παράνοια του σωφρονιστικού συστήματος με λιτότητα στην έκφραση, με απλή γλώσσα, χωρίς περιγραφές, με ανθρώπους-κρατούμενους χωρίς όνομα, με αφήγηση άχρονη, αλλα ταυτόχρονα διαχρονική και επίκαιρη.
August 20, 2018
"Πρέπει να εξοντώσουμε τις μύγες! Προς τούτο, έκαστος υποχρεούται, ως ελάχιστον αντίτιμο, για ν' απολαμβάνει τα αγαθά του τόπου, να παραδίδει τουλάχιστον είκοσι μύγες την ημέρα".
Κάποτε ο Φραγκιάς αποφάσισε να κρατήσει "σημειώσεις φυσικής ιστορίας". Από αυτές προέκυψε το λιγότερο εκτενές μυθιστόρημά του, ο "Λοιμός". Με τις μύγες, τα ποντίκια, τις αγριόγατες, τις μάσκες και τους σκούφους του. Με τον επόπτη, τον εκκρεμή, τον περιδεή, τον καταστροφέα του. Και με (τους) άλλους.
Παρά την ανωνυμία, την απροσδιοριστία και την ασάφεια του έργου (που είναι φυσικά απολύτως ηθελημένες), δηλώνεται ρητά πως "οι εκπληκτικοί εκείνοι άνθρωποι έζησαν". Αν θα τους τοποθετήσουμε στη Μακρόνησο ή αλλού, λογαριασμός δικός μας.
Κάποτε ο Φραγκιάς αποφάσισε να κρατήσει "σημειώσεις φυσικής ιστορίας". Από αυτές προέκυψε το λιγότερο εκτενές μυθιστόρημά του, ο "Λοιμός". Με τις μύγες, τα ποντίκια, τις αγριόγατες, τις μάσκες και τους σκούφους του. Με τον επόπτη, τον εκκρεμή, τον περιδεή, τον καταστροφέα του. Και με (τους) άλλους.
Παρά την ανωνυμία, την απροσδιοριστία και την ασάφεια του έργου (που είναι φυσικά απολύτως ηθελημένες), δηλώνεται ρητά πως "οι εκπληκτικοί εκείνοι άνθρωποι έζησαν". Αν θα τους τοποθετήσουμε στη Μακρόνησο ή αλλού, λογαριασμός δικός μας.
Read
March 21, 2015Ο "λοιμός" είναι ένα βιβλίο άκρως ρεαλιστικό. Ουσιαστικά δηλώνει οτι η επιβίωση του ανθρώπου σε μια κοινωνία απαιτεί συμβιβασμό ενώ οποιαδήποτε επανάσταση ή κόντρα στο κατεστημένο είναι τις περισσότερες φορές ανούσια. Ωστόσο αυτός που συμβιβάζεται ειναι μαθηματικά βέβαιο οτι θα αποτύχει ενώ ο αγωνιστής αν υπερβεί τις δυνάμεις του μπορεί κάποια στιγμή να δικαιωθεί. Γι'αυτό " ξεκαθάρισε αν θα μιλάς ή θα βουβαθείς... Αν όμως μιλάς πρέπει να τα λες όλα. Αλλιώς σιωπή."
August 22, 2025
Ακόμα και οι πιο λεπτομερείς μαρτυρίες δεν μπορούν να μεταδώσουν πλήρως τον παραλογισμό και την παραφροσύνη που επικρατούσε στη Μακρόνησο (το ελληνικό Νταχάου), όπως αυτό το μοντερνιστικό αριστούργημα του Φραγκιά. Ίσως γίνεται ακόμη πιο ανατριχιαστικό όταν ανακαλύπτεις ότι πολλά από τα αδιανόητα μαρτύρια που υποβάλλονται οι ανώνυμοι χαρακτήρες είναι απολύτως αληθινά — όπως το μαρτύριο με το σακί και τη γάτα, όπου ο εξόριστος κλείνονταν μαζί της μέσα και ρίχνονταν στη θάλασσα. Η ταινία του Βούλγαρη Happy Day φαίνεται να αντλεί θεματική έμπνευση από το βιβλίο, χωρίς όμως να αποτελεί επίσημη μεταφορά του.
September 13, 2025
Πολύ αλληγορικό και συνεχώς επαναλαμβανόμενο παρόλο ότι αλλάζει το θέμα από μύγες ποντίκια ιστορίες και τα λοιπά. Το διάβασα στα πεταχτά κοιτίδα σκούφια μαύρα σκούφια υδραυλικός επιτήδειος εντάξει είναι για άλλα μυαλά.
Πως αυτό το βιβλίο μας λέει ο κύριος Κοτζιάς Ότι αποτελεί και το χαρακτηριστικότερο ίσως δείγμα της Ηθικής εγρήγορσης απέναντι στον εφιάλτη της σύγχρονης ζωής ρίγος που συνιστά τίτλο τιμής για την τέχνη τόσο και τόσων με το πολεμικών πεζογράφων μας.
Εγώ έχω διαβάσει πολύ πιο ωραία αλληγορικά η Burlesque κείμενα που πράγματι δημιουργούν εγρήγορση ενάντια Στις απειλές ή τους φόβους που εκάστοτε δημιουργός θεωρείς σημαντικούς
Πως αυτό το βιβλίο μας λέει ο κύριος Κοτζιάς Ότι αποτελεί και το χαρακτηριστικότερο ίσως δείγμα της Ηθικής εγρήγορσης απέναντι στον εφιάλτη της σύγχρονης ζωής ρίγος που συνιστά τίτλο τιμής για την τέχνη τόσο και τόσων με το πολεμικών πεζογράφων μας.
Εγώ έχω διαβάσει πολύ πιο ωραία αλληγορικά η Burlesque κείμενα που πράγματι δημιουργούν εγρήγορση ενάντια Στις απειλές ή τους φόβους που εκάστοτε δημιουργός θεωρείς σημαντικούς
March 8, 2023
Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν κουραστικό. Ωστόσο, σου κρατάει το ενδιαφέρον και την προσοχή από την αρχή ως το τέλος του. Αριστουργηματική απεικόνιση μιας από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ελληνικής ιστορίας
December 13, 2020
Well, it's not the best dystopia written ever (I don't think that Frangias aimed it would be the one)but most harsh & real one. Worth reading.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews