In subtiele overpeinzingen laat Armando zijn personages spreken, met elkaar, met zichzelf of met de dieren. Een man vraagt geïrriteerd aan de vogels waarom ze toch langs zijn raam vliegen maar krijgt het antwoord niet, en hij vreest dat hij zich moet verzoenen met de onbekendheid van het lot. Een andere man hoopt in een boek te vinden waarnaar hij op zoek is. Hij leest en herleest, en komt tot de slotsom dat hij eigenlijk nooit ergens naar op zoek is geweest.
Niet zo van onder de indruk deze, volgens de cover, ultra korte verhalen. Zo ultra zijn ze trouwens niet en ik miste de portee om zo maar eens te zeggen. Heeft zowaar een 2de druk beleefd.
Het zijn allemaal korte stukjes. Ik vond ze leuk om te lezen. Sommige zijn leuker of interessanter dan andere. Ik kreeg het gevoel van, dat wil ik ook gaan doen, dat kan ik ook. Maar als ik het dan probeer is het toch nog verrekte lastig.