Το 1952 αυτοκτόνησε. Πρωτοετής ιατρικής χωρίς λόγο. Χωρίς εμφανή λόγο. Χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα. Με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος. Με πρόσκληση. Ήμουν στο χωριό τότε. Άκουσα τη φωνή του σπασμένη. Ρώταγε μήπως ήξερα κάτι. Νομίζω δεν το έχει ξεπεράσει ακόμα. Ήταν το πρώτο ράγισμα στη βεβαιότητα μας. Στη βεβαιότητα αθανασίας μας. - Παρόλο που ο θάνατος μπερδευόταν τόσο συχνά στα πόδια σας. - Παρόλο. - Τελικά τι θα έλεγες τώρα για εκείνη την εποχή; -Τίποτα. - Έγιναν τόσα πράγματα. - Αποφασισμένα από άλλους. Εμείς ήμασταν εκτός παιδιάς. θα μας σημαδέψουν - αλλά δεν μας αφορούσαν. - Ήταν η αλκή των χρόνων σας. - Σ' αυτό συμφωνώ. Τη σκέψη μου την απασχολούσαν κατά προτεραιότητα τα σκέλια της Αφρικάνας.
Thanassis Valtinos (Greek: Θανάσης Βαλτινός) was born in an Arcadian village in the Peloponnesus in 1932. He first achieved national recognition with the publication of his widely read novellas The Descent of the Nine (1963) and The Book of Andreas Kordopatis (1964). In addition to his novels, novellas and short stories, he has translated classical Greek drama for the Art Theater of the late Karolos Koun, and written film scripts in collaboration with film director Theodoros Angelopoulos, most notably the award-winning Voyage to Kythira (Cannes Film Festival, 1984) His novel Data from the Decade of the Sixties won the National Book Award for Best Novel in 1990 and was short-listed for the Aristeion European Literature Prize in 1991. He was awarded the Cavafy Prize (2001), the Petros Haris Prize, conferred by the Academy of Athens for lifetime achievement (2002), and the Gold Cross of Honour of the President of the Greek Republic (2003). He served as president of the Society of Greek writers from 1990–1994, and again from 2005–2009. In 2008 he was elected a member of the Greek Academy.
Η επιλογη του βιβλίου αυτού ήταν τυχαία. Ήθελα να ελέγξω τη λειτουργία μιας εφαρμογής ανάγνωσης ebook, μου κίνησε το ενδιαφέρον ο τίτλος, το συγγραφέα δεν τον γνώριζα. Το κείμενο είχε ένα ενδιαφέρον, αλλά σε όλη τη διάρκεια κάτι με ενοχλούσε. Το ύφος του συγγραφέα μάλλον, λίγο υπεροπτικο, λίγο ξύλινο. Δεν ξέρω αν αυτό που διάβασα είναι αρκετό για να διαβάσω και κάτι άλλο δικό του
Ίσως ένα από τα λίγα αδύναμα κείμενα του Βαλτινού, όχι πάντως κακό. Τουλάχιστον υπερβολικά αυτοαναφορικό -και δεν εννοώ αυτοβιογραφικό- για τα δικά μου γούστα.