1999-2002... Ένας κόσμος που θα μπορούσε να ήταν άλλος. Τρέλα, θάνατος, βία εγκληματικότητα, πόλεμοι, τρομοκρατία. Αλλά και ασήμαντα, άγνωστα επεισόδια, ξεχασμένα στα ψιλά των εφημερίδων. Εύλογα ή παράλογα, θεωρήθηκε ότι αξίζει να μνημονευθούν. Να βρεθούν οι λέξεις, οι μαγικές λέξεις, που καθιστούν τα απόντα πράγματα «ωσεί παρόντα» και προστατεύουν από τη λησμοσύνη και το θάνατο..
Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι η αγαπημένη μου σύχρονη ελληνίδα "συγγραφέας", το συγγραφέας σε εισαγωγικά γιατί σε κάθε της γραφτό η ακαδημαική της ματιά είναι πάντα εκεί για να τυλίγει το επιστημονικά κατανοήσιμο με το πέπλο του λυρισμού. Το συγκεκριμένο έργο είναι δοκιμιακού χαρακτήρα με ωραία ελληνικά και ευσύνοπτο λόγο. Το πρώτο μέρος εστιάζει υπερβολικά στην τηλεόραση οπότε εξ ορισμού είναι ήδη αρκετά ξεπερασμένο ως θέμα, την στιγμή που τα κοινωνικά δίκτυα και η πρόσβαση στο διαδίκτυο έχουν αποδυναμώσει τα κλασικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Επίσης επαναλαμβάνεται σε πολλά σημεία και κάπως το πίεσα για να περάσω όλη αυτήν την ενότητα. Το δεύτερο μέρος θίγει μια ποικιλία θεμάτων και κυλά με περισσότερο ενδιαφέρον. Ρατσισμός, προσφυγικό, ψυχικές διαταραχές, γραφή, σωφρονιστικό σύστημα. Η λυρικότητα και η επιστημονικότητα ξαναδένονται στο γνώρισμο ύφος και τελικά σου αφήνει μια καλή επίγευση. Συνολικά, δεν είναι ένα βιβλίο που συστήνω.