What do you think?
Rate this book
Śmierć urzędnika i inne opowiadania
Śmierć urzędnika i inne opowiadania (Smutek, Gruby i chudy, Kameleon).
Pewnego pięknego wieczoru nie mniej piękny Iwan Dymitricz Czerwiakow siedział w drugim rzędzie krzeseł i przez lornetkę oglądał `Kornewilskie dzwony`. Patrzył i doznawał uczucia, jakby dotarł na szczyt szczęśliwości. Lecz nagle... W opowiadaniach często spotyka się to "lecz nagle". Autorzy mają rację: życie jest pełne takich zdarzeń!
Pewnego pięknego wieczoru nie mniej piękny Iwan Dymitricz Czerwiakow siedział w drugim rzędzie krzeseł i przez lornetkę oglądał `Kornewilskie dzwony`. Patrzył i doznawał uczucia, jakby dotarł na szczyt szczęśliwości. Lecz nagle... W opowiadaniach często spotyka się to "lecz nagle". Autorzy mają rację: życie jest pełne takich zdarzeń!
32 pages, Paperback
First published January 1, 2000
2 people are currently reading
78 people want to read
About the author
Anton Chekhov
5,970 books9,793 followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
May 7, 2022
Bardzo nierówna. Od opowiadań ocierających się o geniusz do bardzo przeciętnych. Niemniej - warto.
November 5, 2024
ocena: 1,6/5 🌻
forma: 🎧
hm… dość równy poziom kolejnych opowiadań, ale raczej nazwałabym to zbiorem epizodycznych abstrakcji? nie wiem, jakoś nie było to moje, mimo bardzo krótkiej formy nie wciągnęłam się ani nie zaangażowałam, może jedno albo dwa opowiadania wybijały się na plus na tle reszty, aczkolwiek mocno … przeciętne?
Mimo bezapelacyjnej pozycji w literaturze klasycznej, dziś uważam że nie sprawia takiego wrażenia jak kiedyś i trochę słabo się zestarzała? Albo ja jestem nie jestem targetem
[kryteria oceny dla „ literatury pięknej/ klasycznej]
0,3/1 filozofia/metafora/przekaz
0,4/1 forma
0,2/1 wyjątkowość
0,3/0,5 płynność i przyjemność w odbiorze
0,3/0,5 styl pisania autora
0,1/0,5 „sedno”/ cel/ morał
0/0,25 pozytywny odbiór całości
0/0,25 ✨ to coś ✨
forma: 🎧
hm… dość równy poziom kolejnych opowiadań, ale raczej nazwałabym to zbiorem epizodycznych abstrakcji? nie wiem, jakoś nie było to moje, mimo bardzo krótkiej formy nie wciągnęłam się ani nie zaangażowałam, może jedno albo dwa opowiadania wybijały się na plus na tle reszty, aczkolwiek mocno … przeciętne?
Mimo bezapelacyjnej pozycji w literaturze klasycznej, dziś uważam że nie sprawia takiego wrażenia jak kiedyś i trochę słabo się zestarzała? Albo ja jestem nie jestem targetem
[kryteria oceny dla „ literatury pięknej/ klasycznej]
0,3/1 filozofia/metafora/przekaz
0,4/1 forma
0,2/1 wyjątkowość
0,3/0,5 płynność i przyjemność w odbiorze
0,3/0,5 styl pisania autora
0,1/0,5 „sedno”/ cel/ morał
0/0,25 pozytywny odbiór całości
0/0,25 ✨ to coś ✨
January 18, 2025
Jeżeli lubicie starodawne poczucie humoru z morałem, to doskonale się ubawicie czytają ten zbiór opowiadań. Mi się bardzo podobał i serdecznie polecam, jak macie ochotę na coś lekkiego, ale mądrego :)
January 21, 2022
Żarty bez puenty. Niektóre opowiadania świetne!
May 31, 2022
taka przeciętna, ale szybko się czyta więc plus
September 14, 2023
Ale to było głupie lol. Jakby rozumiem że mówi o kulturze osobistej, ale żeby męczyć człowieka tylko dlatego, że się na niego kichnęło?
October 19, 2023
2/5 ⭐
May 5, 2024
Sama nie wiem co mam o niej napisać. Niektóre opowiadania dobre, niektóre gorsze, a może po prostu nie rozumiem? Cholera wie 🤔
May 1, 2025
Ale złoto, bardzo polecam.
March 7, 2023
Krótkie, ale zapadające w pamięć. Anton Czechow znany jest z „małych form literackich” i tutaj to widać, bo książka jest cieńsza od portfela studenta na UWr, ale w zamian każde z opowiadań zapada w pamięć. Ludzie lubujący się w krytyce społecznej na pewno znajdą tu coś dla siebie. I można nawet kilka razy uśmiechnąć się pod nosem, a to niezłe osiągnięcie jak na książkę mającą opowieści z końcówki XIX wieku.
July 28, 2023
Jednak 3 ⭐️
Pan urzędnik z pierwszego opowiadania pokazał mi nowy poziom idiotyzmu, dawno nie widziałam tak mało inteligentnego bohatera literackiego.
Drugie opowiadania za to bardzo mi się podobało i ono ratuje sytuacje tej książki.
Pozostałe dwa raczej przeciętne, ogólnie rozumiem i doceniam myśl autora oraz styl pisania, ale zdecydowanie inaczej bym wiele rzeczy ujęła
Pan urzędnik z pierwszego opowiadania pokazał mi nowy poziom idiotyzmu, dawno nie widziałam tak mało inteligentnego bohatera literackiego.
Drugie opowiadania za to bardzo mi się podobało i ono ratuje sytuacje tej książki.
Pozostałe dwa raczej przeciętne, ogólnie rozumiem i doceniam myśl autora oraz styl pisania, ale zdecydowanie inaczej bym wiele rzeczy ujęła
February 23, 2025
Nieważne, czy komuś się to podoba, czy nie, klasyka pozostanie klasyką zawsze wartą poznania. Nawet wtedy, gdy panująca sytuacja geopolityczna sugeruje, że po autorów z pewnych krajów nie powinno się sięgać. A że ja zawsze lubiłam iść pod prąd, a na dodatek w ramach wyzwania 12 książek na 12 miesięcy otrzymałam od przyjaciółki misję przeczytania zbioru opowiadań Antona Czechowa, to w końcu sięgnęłam po te krótkie formy.
Proza Czechowa, przy czym piszę to o jego krótkich formach, jest lekka, łatwa i przyjemna do przyswojenia. Autor nie pisze skomplikowanym językiem, raczej prosto i zrozumiale, nie używając nadmiernie wyszukanego słownictwa. Fakt, zdania potrafią być długie i kilkukrotnie złożone, ale wbrew pozorom to nie utrudnia czytania. Dzięki temu jego opowiadania są przyjazne dla czytelnika i nikt nie powinien mieć problemu z ich lekturą.
Anton Czechow miał wręcz niesamowitą zdolność w tej lekkiej i przyjemnej formie w sposób zabawny i dowcipny krytykować rosyjskie społeczeństwo przełomu XIX i XX wieku. Stosując ten środek, w zawoalowany sposób potępia rozbudowaną aparaturę biurokratyczną w Rosji, urzędników, którzy bardziej martwią się o swoje kariery niż o petentów, czy małomiasteczkową dwulicowość i wątpliwą moralność.
Tytułowe opowiadanie, czyli Śmierć urzędnika, z jednej strony mnie rozbawiło, a z drugiej sprawiło, że zwątpiłam w zdrowy rozsądek przedstawionych tam postaci. W wielkim skrócie cała fabuła zamyka się w tym, że podrzędny urzędnik w trakcie przedstawienia teatralnego przypadkiem kichnął i obsmarkał dyrektora swojego departamentu. Urzędniczyna natychmiast przeprosił, ale tak się przejął tym, co się stało, że potem nieustannie prześladuje dyrektora swoimi przeprosinami. Ostatecznie, po powrocie do domu, urzędnik wciąż jest przerażony tym, że przełożony mu nie przebaczył i, na skutek tego stresu, umiera. Czechow w ten sposób krytykuje stosunki w systemie urzędniczym Rosji, gdzie lęk zwykłych, szeregowych pracowników przed ich przełożonymi został wyolbrzymiony do wręcz karykaturalnych rozmiarów.
Podobnie jest w opowiadaniu Kameleon. Jak tytułowa jaszczurka zmienia kolory, by dostosować się do otoczenia i stać niewidzialną, tak rewirowy Oczumiełow zmienia poglądy, by dopasować się do zaistniałej sytuacji. Czechow kosym okiem patrzy na maszynę policyjną, która zamiast służyć ludziom i ich bronić, staje się kolejną podporządkowaną hierarchicznie władzą. A policjanci, zamiast robić to, co powinni, wolą płaszczyć się przed swoimi zwierzchnikami, a wszystko po to, by zdobyć kolejne stopnie w karierze, niezależnie od swoich umiejętności (a raczej ich braku, który mógłby całkowicie to uniemożliwić).
Siłą opowiadań Czechowa jest ich uniwersalność. Bo tak szczerze mówiąc, gdy patrzymy na współczesny nam świat, czy cokolwiek się zmieniło? O urzędnikach i urzędach, o nadmiernie rozrośniętej biurokracji pełnej absurdów w naszym kraju ludzie tworzą memy, a szarą codzienność stanowią ludzie zmieniający poglądy jak skarpetki. Owszem, po przeczytaniu całości jawi się w nas gorzka prawda, że jako ludzie niczego nie potrafimy się nauczyć i zmienić, chyba że na gorsze.
Jak na pierwsze spotkanie z twórczością autora, który jest uważany za mistrza małych form literackich, jestem bardzo zadowolona. Powiem nawet, że w najbliższym czasie chętnie sięgnę po kolejne jego książki – szczególnie ciekawi mnie jego proza dokumentalna, czyli trzytomowa Wyprawa na Sachalin. Jak na literaturę rosyjską, w której zgodnie ze starym dowcipem cierpi i czytelnik, i bohater, opowiadania Antona Czechowa są lekkie i zabawne, dzięki czemu dobrze się je czyta. I może będzie to politycznie niepoprawne, ale uważam, że warto zapoznać się z twórczością tego rosyjskiego pisarza.
Po więcej zapraszam na: https://wiewiorkawokularach.blogspot....
Proza Czechowa, przy czym piszę to o jego krótkich formach, jest lekka, łatwa i przyjemna do przyswojenia. Autor nie pisze skomplikowanym językiem, raczej prosto i zrozumiale, nie używając nadmiernie wyszukanego słownictwa. Fakt, zdania potrafią być długie i kilkukrotnie złożone, ale wbrew pozorom to nie utrudnia czytania. Dzięki temu jego opowiadania są przyjazne dla czytelnika i nikt nie powinien mieć problemu z ich lekturą.
Anton Czechow miał wręcz niesamowitą zdolność w tej lekkiej i przyjemnej formie w sposób zabawny i dowcipny krytykować rosyjskie społeczeństwo przełomu XIX i XX wieku. Stosując ten środek, w zawoalowany sposób potępia rozbudowaną aparaturę biurokratyczną w Rosji, urzędników, którzy bardziej martwią się o swoje kariery niż o petentów, czy małomiasteczkową dwulicowość i wątpliwą moralność.
Tytułowe opowiadanie, czyli Śmierć urzędnika, z jednej strony mnie rozbawiło, a z drugiej sprawiło, że zwątpiłam w zdrowy rozsądek przedstawionych tam postaci. W wielkim skrócie cała fabuła zamyka się w tym, że podrzędny urzędnik w trakcie przedstawienia teatralnego przypadkiem kichnął i obsmarkał dyrektora swojego departamentu. Urzędniczyna natychmiast przeprosił, ale tak się przejął tym, co się stało, że potem nieustannie prześladuje dyrektora swoimi przeprosinami. Ostatecznie, po powrocie do domu, urzędnik wciąż jest przerażony tym, że przełożony mu nie przebaczył i, na skutek tego stresu, umiera. Czechow w ten sposób krytykuje stosunki w systemie urzędniczym Rosji, gdzie lęk zwykłych, szeregowych pracowników przed ich przełożonymi został wyolbrzymiony do wręcz karykaturalnych rozmiarów.
Podobnie jest w opowiadaniu Kameleon. Jak tytułowa jaszczurka zmienia kolory, by dostosować się do otoczenia i stać niewidzialną, tak rewirowy Oczumiełow zmienia poglądy, by dopasować się do zaistniałej sytuacji. Czechow kosym okiem patrzy na maszynę policyjną, która zamiast służyć ludziom i ich bronić, staje się kolejną podporządkowaną hierarchicznie władzą. A policjanci, zamiast robić to, co powinni, wolą płaszczyć się przed swoimi zwierzchnikami, a wszystko po to, by zdobyć kolejne stopnie w karierze, niezależnie od swoich umiejętności (a raczej ich braku, który mógłby całkowicie to uniemożliwić).
Siłą opowiadań Czechowa jest ich uniwersalność. Bo tak szczerze mówiąc, gdy patrzymy na współczesny nam świat, czy cokolwiek się zmieniło? O urzędnikach i urzędach, o nadmiernie rozrośniętej biurokracji pełnej absurdów w naszym kraju ludzie tworzą memy, a szarą codzienność stanowią ludzie zmieniający poglądy jak skarpetki. Owszem, po przeczytaniu całości jawi się w nas gorzka prawda, że jako ludzie niczego nie potrafimy się nauczyć i zmienić, chyba że na gorsze.
Jak na pierwsze spotkanie z twórczością autora, który jest uważany za mistrza małych form literackich, jestem bardzo zadowolona. Powiem nawet, że w najbliższym czasie chętnie sięgnę po kolejne jego książki – szczególnie ciekawi mnie jego proza dokumentalna, czyli trzytomowa Wyprawa na Sachalin. Jak na literaturę rosyjską, w której zgodnie ze starym dowcipem cierpi i czytelnik, i bohater, opowiadania Antona Czechowa są lekkie i zabawne, dzięki czemu dobrze się je czyta. I może będzie to politycznie niepoprawne, ale uważam, że warto zapoznać się z twórczością tego rosyjskiego pisarza.
Po więcej zapraszam na: https://wiewiorkawokularach.blogspot....
July 5, 2020
Choć czytałam to w gimnazjum jako lekturę, to te opowiadania przypadły mi do gustu, ale nie wiem tak na prawdę dlaczego. Może przez to, że ukazują prawdziwą naturę człowieka??
November 3, 2021
Krotkie i za to cenie 2
Displaying 1 - 23 of 23 reviews