The Parable of the Blind

by Gert Hofmann, Christopher Middleton (Translator)

Inspired by Parabel der Blinden (1568), a painting by Netherlandish artist Pieter Bruegel, the novel tells the story of the work's creation from the point of view of the six blind men depicted in the painting. The story is recounted in the present tense, first person plural. The "we" that comprises the six blind men often seems to consist of one entity; however, most of the men have separate names and identities and will sometimes say or do things that distinguish them from the group.

Genres: Fiction, Germany, Art, German Literature, Literature, Historical Fiction, Contemporary

152 pages, Paperback

First published January 1, 1985

About the author

Gert Hofmann (1931 – 1993) was a German writer and professor of German literature.

He was the father of poet Michael Hofmann, who translated some of his father's works into English.

Reviews

[Maziyar Yf · Rating 4 out of 5]

کوری عصاکش کور دگر یا تمثیل کوران اثری مشهور از پیتر بروگل ، نقاش هلندی ایست که در میانه قرن شانزده خلق شده است. این نقاشی صحنه‌ای را به تصویر می‌کشد که گروهی از کوران در حال هدایت یکدیگر هستند و همگی در آستانه سقوط به پرتگاهی قرار دارند. نقاشی بروگل را باید شگفت انگیز و تکان دهنده دانست . او این نقاشی را یک سال قبل از فوت خود و در حالی کشید که سخت نگران از دست دادن بینایی خود بوده .
کور یا نابینا ؟
در حالی که امروزه از واژه نابینا به جای کور استفاده می شود اما باید توجه داشت که در اروپای قرن شانزده ، گاهی اوقات افراد نابینا را با جادو، شیطان‌پرستی و نیروهای شیطانی مرتبط می دانستند . این باورها ریشه در ترس از ناشناخته‌ها و تفاوت‌ها داشت. همچنین در برخی از جوامع ، این افراد را محروم از رحمت خدا و نابینایی آنان را نشانه ای از گناهان فرد یا حتی خانواده او می دانستند . از این رو ، این افراد ، اغلب با تبعیض آشکار اجتماعی ، توهین و آزار و اذیت روبرو بودند . بنابراین کور نامیده شدن آنها ، نشانه تحقیر آنان از سوی جامعه بوده است .
دسته کوران بروگل را شش فرد تشکیل داده اند ، نقاش با دقت فراوان و استادی حالات چهره ، بدن و چشم های آنان را کشیده که علت کوری هر یک از آنان از دیگری متفاوت و دلیل کوری آنها ( البته برای پزشکان ) قابل تشخیص است . برای نمونه فرد دوم ، چشم هایش احتمالا به دلیل مجازات ، کاملا تخلیه شده و فرد چهارم هم همانی ایست که در کتاب از او به عنوان پوست کنده یاد شده و فرد پنجم هم ، بینایی خود را کاملا از دست داده است .

گرت هوفمان ، نویسنده آلمانی حکایت روز کشیده شدن این نقاشی تلخ را روایت کرده ، داستان او که از زبان دسته ای از کوران و به صورت جمع بیان می شود ، هم یک روز از زندگی آنان و انبوه درد و رنجی که تحمل می کنند را شرح داده و هم نگاهی کوتاه انداخته به جامعه هلند قرن شانزده و نگاه سخت گیرانه و تبعیض آمیز آنان به نابینایی و کوری . جایی که نابینایی نه تنها یک نقص ، بلکه نشانه‌ای از گناه یا نفرین تلقی می‌شده. این گونه، درد و رنجی که در تاریکی وجود کوران ریشه دوانده در هر کلمه طنین‌انداز شده تا شاید خواننده این گونه با درد آنان اندکی آشنا شود .
هوفمان ، با استادی و مهارت ، درد زیستن ، رنج زیستن و ندیدن در زمانه ای سخت را بیان کرده ، داستان کوتاه او را می توان شرح کوبنده ای از فلاکت و رنج انسانی دانست . هوفمان این گونه تجربه زیستن در تاریکی را به شکلی عمیق و تاثیرگذار به تصویر کشیده و با این کار، به نقاشی بروگل هم جان تازه‌ای بخشیده است .

[Lisa · Rating 5 out of 5]

Six Models In Search Of A Painter!

A delightful symbiosis of art theory, literature and ekphrasis, Hofmann creates a tiny masterpiece. Departing from the famous painting by Pieter Bruegel the Elder, The Blind Leading The Blind, from 1568, he imagines a narrative for the making of the scene, slipping into the minds of the blind models shown in the process of walking and stumbling.



Similar to Pirandello’s characters looking for an author, the six blind models are walking around, blindly trying to find the famous artist who has promised to paint them while they stumble and fall. Following the logic of Lessing’s theory of the limits of art and literature, as developed in his Laokoon: Oder, Über die Grenzen der Malerei und Poesie, Hofmann turns the concentrated moment of the painting into sequential action. Thus he is able to delve deeper into the world of the blind models, giving them names, feelings, needs and problems to solve, as well as existential questions to ask.

Rather than referring to the religious and philosophical questions arising from Bruegel’s topic, Hofmann focuses on the factual world of the characters, letting them explore the landscape with their senses. To “see”, they have to rely on other people’s directions and accounts, and more often than not, they experience humankind’s evil sense of humour. They repeatedly fall victim to tricks and ridicule, as people are exploiting their blind exposure to the voyeurism of others.

The characters need to touch people to get an idea of their looks, and when they carefully let their fingers touch the face of a man, Hofmann adds another layer or artistic Paragone to the competition between painting and literature: the sculptural work of art.



Smell, taste, touch, hearing - to compensate for the lack of vision, the characters have to use all their remaining senses, but they are still at a disadvantage, to the point of losing the vocabulary linked to the visual world. Slowly but steadily, they forget the words for the things they cannot see. For them, the painter’s canvas remains as empty when it is completed as when he started with it. They can’t even be sure they have been painted, despite their many practice runs to stumble into the pond, one after the other. In the end, they have to ask a helper:

“Have we been painted?”
“Yes, you have been painted.”

So what is the meaning of this short gem? Ut pictura poesis, as Horace put it in his famous Ars poetica?

No, art and literature are not really the same, even though there are similarities and overlapping elements. Lessing had a point when he made a separation. Art and literature are different, but they join hands to lead the reader or beholder towards deeper, more complete understanding of the world. After all, the six models who found their painter at last, and received the confirmation that they had indeed been painted, still needed an author to write the story down for them, so they could “see” the action taking place in their imagination.

A tasteful, touching story, beautifully written!

[Bogdan · Rating 5 out of 5]

“The Fall of the Blind” – being a more precise translation of the actual title –, or The Parable of the Blind by Gert Hofmann features as its collective protagonist the figures from the eponymous painting by Pieter Bruegel the Elder:



As in the painting, the blind characters in this novella are hopelessly bound to and dependent on one another. Here they even seem to form a unified personality that ekes out an almost undifferentiated existence. Appropriately, there is a narrator who speaks in the plural form, "we," and the entire story is told from a shared, blind perspective:

On the day when we're to be painted – yet another new day! – a knocking on the barn door drags us out of our sleep. No, the knocking isn't inside us, it's outside, where the other people are.

Thus begins the story, immediately immersing us in the perspective of the blind characters. It might sound a bit weird, but the reading is like the knocking – we're never really sure if it takes place inside or outside the blind characters. An agoraphobic yet claustrophobic perception shapes everything that happens to the blind on this day as they make their way to the painter. They are condemned to wander in a world they cannot see.

As I read, I often pondered whether reading itself is a metaphorical form of blindness—or perhaps a negative, as in photography, an inversion of this blindness. The blind characters in the story possess only four senses, and the missing fifth is compensated for by their imagination, memory, intuition, in short, their intellect. In contrast, I use only one sense when reading. Yet, I see merely the blackness on the white paper—the typographic text. All my senses, including sight, are conjured by the text in my mind. Everything is brought forth by imagination (Vorstellung). But isn’t that always the case when one reads? And by far not just then: If we recall Schopenhauer's philosophy, after all, "everything is merely representation (Vorstellung)."

I love the concreteness of the German language. “Vorstellung”, that can be translated according to the context to “imagination”, “performance” or “representation”, literally means something like “forestanding” (but not in the sense of "prominent"). It’s simply what “stands in front” of our senses and mind, and in between them and the “real” world.

These, however, are only my thoughts and associations. The story itself never makes explicit philosophical observations. Everything is – notwithstanding the ingenious play of perspectives – simply narrated. One can enjoy the story as a farce, for example: The blind are seeking for their painter… This, in itself, is a comedic situation. It’s the so-called Fall of the Blind that is to be painted, and the blind characters must even “rehearse” their fall while on their way to the painter!

It is likewise not necessary to interpret the blind characters as representing all of humanity or the painter as representing God. Such interpretations can be attributed to the story’s figures but are not inherently present or directly suggested. Nevertheless, I reflected on the idea that the painter is, by definition, a master of sight—the creator of the entire picture, so to say. Thus, it is not hard to see him as a kind of personified God on earth. He sees and allows the whole picture to be seen by those capable of conscious, pure contemplation. The painter/God can even eternalize a fall. The blind/humanity, on the other hand, are condemned to wander in the dark and fall. As it goes in the famous Corinthians 13:12 (written also in the plural we) : “For now we see through a glass, darkly; but then face to face.”

And, of course, the most relevant quote from the Bible—precisely the one illustrated by Bruegel in oil and by Hofmann in ink—comes from Matthew 15:14: “Let them alone; they are blind guides. And if the blind lead the blind, both will fall into a pit.”

The Fall of the Blind can be enjoyed as a comedy, written in a brilliantly original style, or one can also reflect on its various potential meanings. This is why I consider the story a perfect parable—structured as an anecdote, yet subtle and profound. None of these deeper meanings are overtly presented or clearly intended by Hofmann. This came to me in contrast to Blindness by José Saramago, that I've reread recently. Although truly a great book, I think that in Saramago's novel, the story serves a bit too much the pragmatic purpose of the author. One reads and understands that the narrative is meant to illuminate contemporary society in a particular way. Even blindness itself is assigned some existential, moral, or metaphysical features that are a tad too obviously intended - at least, it looks like that on second reading.

For me it was as if in Blindness the author didn't hide well enough behind the narrator. And I ultimately found him rather didactic. His real voice was overly present. While Saramago's dry, sharp irony normally spices his intently verbose style, the increasing focus on wise, even proverbial remarks—especially towards the end of the novel—had finally left me cold, has let me see in it also the downside of his prose, and I even remember rolling my eyes when the witty remarks were cracking too often.

Hofmann, on the other hand, remains invisible as an author. This is one reason why I hold Hofmann in higher regard than Saramago and would place him closer to Kafka, who is perhaps my favorite writer. I believe I identified two allusions to Kafka’s work in Hofmann’s story (there may be more). These allusions, however, are subtle enough not to demand recognition as such.

Firstly: There is a brief text by Kafka in which an "I" narrator transforms into an undifferentiated "we" narrator: Excursion into the Mountains. The subtle pronoun metamorphosis gives voice to a narrator with multiple personalities:

‘I DON’T KNOW,’ I cried without being heard, ‘I do not know. If nobody comes, then nobody comes. I’ve done nobody any harm, nobody’s done me any harm, but nobody will help me. A pack of nobodies. Yet that isn’t all true. Only, that nobody helps me – a pack of nobodies would be rather fine, on the other hand. I’d love to go on an excursion – why not? – with a pack of nobodies. Into the mountains, of course, where else? How these nobodies jostle each other, all these lifted arms linked together, these numberless feet treading so close! Of course they are all in dress suits. We go so gaily, the wind blows through us and the gaps in our company. Our throats swell and are free in the mountains! It’s a wonder that we don’t burst into song.’

Secondly: I am more confident that Hofmann alludes to Kafka when the blind characters speak of jackdaws:

All the same, the child says to the knocker, they aren't all blind.
They are, every one of them, the knocker says, or else they wouldn't be going to be painted today. One evening in the summertime when it was very hot they were sitting underneath a cherry tree and birds came. The birds sat on their shoulders and pecked their eyes out.
What sort of birds?
Crows, or ravens.
And they let them do it?
Ah, the knocker says, it all happened so fast.
Is that true? the child says and turns to face us again.
Yes, we say and nod, it's true.
And why then did they peck your eyes out?
Because we killed their young.
And why did you kill their young?
We'd had enough of their noise, we say, at least we thought we had.
Except that some people say, the knocker says, that it wasn't ravens or crows, but jackdaws.
Jackdaws, the child says, ah yes. I've heard about the thing with the jackdaws.

In Czech, "jackdaw" is “kavka”—a homonym for Kafka’s surname. Kafka himself occasionally incorporated the motif of black birds into his works. Particularly memorable is this brief aphorism:

The crows maintain that a single crow could destroy the heavens. There is no doubt of that, but it proves nothing against the heavens, for heaven simply means: the impossibility of crows.

The first text comes from Kafka’s literary debut, the slim volume Contemplation (Betrachtung), which consists of brief, pointed prose pieces. The aphorism mentioned, on the other hand, belongs to the enigmatic and hard-to-classify small texts that Kafka wrote in Zürau shortly after being diagnosed with tuberculosis. These writings were later published under the title Reflections on Sin, Suffering, Hope, and the True Way (Betrachtungen über Sünde, Leid, Hoffnung und den wahren Weg). It seems to me hardly coincidental that Hofmann, in The Parable of the Blind, alludes to two different “Contemplation” works by Kafka—one marking the beginning of his literary life, the other written not far from its end.

The painter

What struck me as another godly feature of his, was that the painter, who is encountered by the blind in an indistinct manner near the end of the book, never speaks directly to them. He’s prone either to mad/wise monologues or to long silences; he reminded me somewhat of the Prince from Bernhard's Verstörung (Gargoyles). Moreover, it seemed to me as though the great Flemish master had in this book also absorbed the future Expressionist Edvard Munch:

And at the window he explains to his good friend that, ever since he was a child, he's been hoping to portray convincingly one day the human scream, and with a picture like that to make all the other pictures he'd painted forgettable. (Also all the pictures painted by other people.) Into this con- cluding and ultimate picture he'd like to put everything he had to say about the world, but so far he hadn't been able to paint a picture like that. Perhaps he'd never be able to, perhaps a picture like that is impossible. All the same, he wasn't giving up and was trying again and again to do it, in the same picture, which, as it turned out, was different each time, with the firmest intentions, naturally. But what actually resulted came from the work itself and couldn't be foreseen. Not only that the picture he'd wanted didn't result, but also that the result was often the reverse. Yet he worked hard day after day and in his head there was always the same question: if it was really worth- while to look more precisely at this beehive or this cypress tree, this horse or this landscape.
Look at them?
So as to portray them.
And why portray them?
I don't know, the painter says, probably to capture something. Something that moves and falls and gets up again and moves onward and falls again. He didn't know why he had to capture it, or why the scream had to be portrayed. In any case, if he ever gets down to painting at all, he'll show the poor people (us!) screaming, so that they (we!) can be seen better. So that they (we), who are always being ignored, will finally be seen for once, and people will know what a human being is, what being human is about.
[...]


And the scream, what's the scream?
Well, the scream is naturally the terror, the cause of which, I willingly confess, the painter says, I haven't till now looked for patiently enough-and he starts to walk again. But he wants to look for it. And when he wants to paint the scream, he also wants to paint the terror, what can be seen of the terror. The way, for instance, the mouth changes when it screams, yes, that interests him. He's fascinated by the arch of the mouth cavity, the position of the teeth, the condition of the gums, the shaping of the lips, the colorings, the discolorings of the palate. On the other hand, admittedly, he'd like to have painted a smile sometime, but hadn't been able to do that, either. And if he says the smile might come later, he thinks it won't come anymore now.

I have read this book in German and reviewed it in the same language here

[Daniel T · Rating 3 out of 5]

«ایشان را وانهید ؛ اینان کورانی هستند که عصاکش کوران دگر شده‌اند ! باری ، اگر کوری عصاکش کور دگر شود ، هر دو به گودال فرو می‌افتند»
انجیل‌متی.

هیچ ایده ای ندارم که درباره داستان چی بنویسم ، کتاب عجیبی بود

نقاشی «کوری عصاکش کوری دگر» و یا «سقوط کوران» رو سرچ کنید و نگاه کنید ، داستان کتاب هم درباره این کوران توی نقاشی هست.

از دنیای این کتاب بخوام بگم ، دنیایی غرق در تاریکی، ملال و رنج هست.

درمورد خود داستان هم بالاتر گفتم نمیدونم چی بگم یا اصلا چیزی دارم بگم یا نه …

ولی این کتاب به چند موضوع من رو وادار به فکر کرد:

- هدف نقاش از خلق این اثر میتونه دلایل زیادی داشته باشه که آگاه نیستیم ما ، حس میکنم یکی از دلایلش این میتونه باشه که دید مارو نسبت به کاری که توسط کوری رهبری بشه و مریدان اون شخص هم خودشون رو به کوری بزنند چه بلایی سرشون میاد و چه سرنوشت غم‌انگیزی در انتظارشونه

- هنگامی که این کور ها به زمین میخورند ، فریاد هم میزنند ، که من چنین برداشت کردم که نالیدن از بدبختی به افتادن توی گودال ختم میشه

- حس‌میکنم اشاراتی به مسیحیت و مسیح هم داشت که با جزییات دقیق خاطرم نیست بنویسم.


- موضوع دیگه این کتاب و بنظرم مهمترینش نشون دادن تکبر و بی رحمی انسان ها هست.

[João Reis · Rating 5 out of 5]

Após ler 4 livros de Gert Hofmann, afirmo com toda a segurança que foi um escritor brilhante. E injustamente esquecido. Mas, pelos vistos, é o mundo que temos!

[Roya · Rating 3 out of 5]

من از هنر چیزی نمی‌دونم.
مثلا هیچ‌وقت نمی‌تونم منظور و مفهوم و تفسیری از یک تابلوی نقاشی درارم. واسه همین، در مواجهه با یک نقاشی، به جای فکر کردن به مفهومی که نقاش سعی داشته برسونه، توی سرم به داستانش فکر می‌کنم یا براش داستان می‌سازم.
برای همینه که از ایده‌ی این کتاب خوشم اومد. نویسنده براساس تابلویی که دیده، یک داستان نوشته. نه از این داستان الکی‌ها. از این داستان‌هایی که خواننده رو به فکر فرو می‌بره. پس آره، کتاب خیلی جالبی بود!

[Bogdan · Rating 5 out of 5]

Der Blindensturz von Gert Hofmann hat als kollektive Hauptperson die Figuren aus dem gleichnamigen Gemälde von Pieter Bruegel dem Älteren:



Wie in dem Bild sind die Blinden in dieser Erzählung hoffnungslos gebunden und abhängig voneinander. Sie gehören sogar zu einer vereinigten Persönlichkeit, die fast undifferenziert ihr Dasein fristet. Passend dazu gibt es einen Erzähler in der Mehrzahlform „wir“, und die gesamte Erzählung wird aus einer gemeinsamen, blinden Perspektive geschildert:

An dem Tag, an dem wir gemalt werden sollen – daß schon wieder ein neuer Tag ist! – holt uns ein Klopfen ans Scheunentor aus unserem Schlaf hervor. Nein, nicht in uns wird geklopft, sondern draußen, bei den andern.

So beginnt die Erzählung, und wir sind sogleich in die Perspektive der Blinden eingebunden. Das mag vielleicht seltsam klingen, aber das Lesen ist wie das Klopfen – wir sind uns nie wirklich sicher, ob es innerhalb oder außerhalb der Blinden stattfindet. Ebenso prägt eine agoraphobische und zugleich klaustrophobische Wahrnehmung alles, was an diesem Tag mit den Blinden auf dem Weg zum Maler geschieht. Sie sind dazu verurteilt, in der ungesehenen Welt umherzuschlendern.

Oft habe ich mich beim Lesen gefragt, ob mein eigenes Lesen eine metaphorische Form von Blindheit darstellt – oder vielleicht das Negativ einer solchen Blindheit, wie bei Fotografien. Die Blinden haben nur vier Sinne, und der fehlende fünfte wird durch ihre Vorstellungskraft, ihr Gedächtnis, ihre Intuition, kurz durch ihren Geist kompensiert. Im Gegensatz zu ihnen nutze ich beim Lesen nur einen Sinn. Doch ich sehe lediglich das Schwarze auf dem Papier – den typografischen Text. Alle meine Sinne, einschließlich des Sehens, werden durch den Text in meinem Geist hervorgerufen. Alles ist Vorstellung. Aber ist das nicht immer so, wenn man liest? Und nicht nur dann. Wenn wir an die Philosophie Schopenhauers denken, ist ohnehin „alles nur Vorstellung“.

Dies sind jedoch nur meine Gedanken und Assoziationen. Im Text selbst gibt es niemals offensichtliche philosophische Bemerkungen. Alles wird – trotz des Perspektivenspiels – einfach erzählt. Man kann diese einfache Erzählung mit Genuss lesen und zum Beispiel nur eine Farce darin sehen: Die Blinden suchen einen Maler, um von ihm gemalt zu werden. Das ist ja eine komische Situation. Der Blindensturz soll gemalt werden, und die Blinden müssen sogar den Sturz üben, während sie zum Maler unterwegs sind!

Es ist immerhin nicht notwendig, in den Blinden die gesamte Menschheit und im Maler Gott zu sehen. Man kann den Figuren der Erzählung solche Bedeutungen zuweisen, aber sie sind nicht zwingend vorhanden. Ich persönlich habe darüber nachgedacht: Der Maler ist sozusagen ein Meister des Sehens, der Schöpfer des gesamten Bildes. Es ist nicht schwer, in ihm eine Art personifizierten Gott auf Erden zu sehen. Er sieht und lässt das ganze Bild diejenigen sehen, die zur bewussten, reinen Betrachtung fähig sind. Der Maler/Gott kann sogar einen Sturz verewigen. Die Blinden/Menschheit hingegen sind dazu verurteilt, in der Dunkelheit umherzuwandern und zu fallen. Wie es im berühmten 1. Korinther 13,12 heißt (ebenfalls in der Wir-Form geschrieben):

Jetzt sehen wir nur ein undeutliches Bild wie in einem trüben Spiegel; einmal aber werden wir Gott von Angesicht zu Angesicht sehen.

Und selbstverständlich auch das Wort aus Matthäus 15,14:

Lasst sie, sie sind blinde Blindenführer! Wenn aber ein Blinder den andern führt, so fallen sie beide in die Grube.

Der Blindensturz kann entweder als eine komische, hervorragend und einzigartig geschriebene Erzählung genossen werden oder auch Anlass geben, über ihre verschiedenen potenziellen Bedeutungen nachzudenken. Deshalb ist dieses Buch meiner Meinung nach eine perfekte Parabel – sie hat die Form einer Anekdote, ist jedoch subtil und tief. Keine dieser tiefgründigen Bedeutungen wird programmatisch dargestellt oder war offensichtlich von Hoffmann intendiert. Anders ist es bei Die Stadt der Blinden von José Saramago. Dort dient die Erzählung teilweise einem pragmatischen Zweck des Autors. Man liest und erkennt, dass die Geschichte auch dazu gedacht ist, die zeitgenössische Gesellschaft auf eine bestimmte Weise zu beleuchten. Und die Blindheit selbst erhält mehr oder weniger jene existenziellen, moralischen oder metaphysischen Deutungen, die ihr zugedacht wurden.

Ich glaube, dass Saramagos Erzähler letztendlich ziemlich didaktisch ist. Seine Stimme ist allzu präsent. Zwar macht seine trockene, scharfe Ironie einen Teil des Lesevergnügens aus, doch die Konzentration auf weise, sogar sprichwörtliche Bemerkungen – besonders gegen Ende des Romans – zerstört die Prosa eher, als dass sie ihren tatsächlich großen literarischen Wert steigert. Ich erinnere mich, wie ich angesichts der zu häufig nacheinander geäußerten Belehrungen manchmal nur die Augen rollen konnte. Es wirkte auf mich, als hätte Saramago sich in Die Stadt der Blinden nicht genug hinter seinem Erzähler verborgen.

Hofmann als Autor bleibt hingegen in diesem Buch unsichtbar. Auch deshalb schätze ich ihn höher als Saramago und kann ihn eher neben Kafka einordnen, meinem vielleicht liebsten Schriftsteller. Ich glaube, zwei Anspielungen auf Kafkas Werk gefunden zu haben (vielleicht gibt es mehrere). Diese Anspielungen sind jedoch subtil genug, um nicht zwingend als solche verstanden zu werden.

Erstens: Es gibt einen kurzen Text von Kafka, der einen Ich-Erzähler hat, der sich in einen undifferenzierten Wir-Erzähler verwandelt: Der Ausflug ins Gebirge. Diese subtile Pronom-Verwandlung illustriert eine Art Gruppenpersönlichkeit, die durch die Erzählweise zum Ausdruck gebracht wird:

Ich weiß nicht«, rief ich ohne Klang, »ich weiß ja nicht. Wenn niemand kommt, dann kommt eben niemand. Ich habe niemandem etwas Böses getan, niemand hat mir etwas Böses getan, niemand aber will mir helfen. Lauter niemand. Aber so ist es doch nicht. Nur daß mir niemand hilft –, sonst wäre lauter Niemand hübsch. Ich würde ganz gern – warum denn nicht – einen Ausflug mit einer Gesellschaft von lauter Niemand machen. Natürlich ins Gebirge, wohin denn sonst? Wie sich diese Niemand aneinanderdrängen, diese vielen quergestreckten und eingehängten Arme, diese vielen Füße, durch winzige Schritte getrennt! Versteht sich, daß alle in Frack sind. Wir gehen so lala, der Wind fährt durch die Lücken, die wir und unsere Gliedmaßen offen lassen. Die Hälse werden im Gebirge frei! Es ist ein Wunder, daß wir nicht singen.«

Zweitens bin ich mir mehr sicher, dass Hofmann eine Anspielung auf Kafka macht, als die Blinden von Dohlen sprechen:

Trotzdem, sagt das Kind zu dem Klopfer, alle sind sie nicht blind.
Alle, sagt der Klopfer, sonst würden sie nicht gemalt.
Eines Abends im Sommer, als es sehr heiß war und sie unter einem Kirschbaum saßen, sind Vögel gekommen. Die haben sich auf ihre Schultern gesetzt und ihnen die Augen ausgehackt.
Was für Vögel?
Krähen oder Raben.
Und das haben sie sich gefallen lassen?
Es ging alles, sagt der Klopfer, sehr schnell.
Ist das wahr, fragt das Kind und dreht sich wieder zu uns.
Ja, sagen wir und nicken, wahr.
Und warum haben sie sie euch ausgehackt?
Weil wir ihre Jungen erschlagen haben.
Und warum habt ihr ihre Jungen erschlagen?
Wir konnten den Lärm nicht mehr hören. Jedenfalls glaubten wir, wir könnten nicht.
Nur daß eben, sagt der Klopfer, manche sagen, daß es nicht Raben oder Krähen, sondern Dohlen gewesen seien.
Dohlen, sagt das Kind, ja, das von den Dohlen habe ich gehört.
Ja, sagen wir, vielleicht waren es Dohlen.
Nun, sagt das Kind, wenn es Dohlen gewesen sind, habe ich es schon gewußt

Auf Tschechisch heißt die Dohle „kavka“ – ein homonymes Wort zum Nachnamen des Schriftstellers Kafka, der selbst in seinen Werken manchmal mit der Figur schwarzer Vögel spielte. Besonders denkwürdig ist dieser kurze Aphorismus:

Die Krähen behaupten, eine einzige Krähe könnte den Himmel zerstören. Das ist zweifellos, beweist aber nichts gegen den Himmel, denn Himmel bedeutet eben: Unmöglichkeit von Krähen.

Der erste Text stammt aus Kafkas literarischem Debüt, dem schmalen Band Betrachtung, der aus kurzen, pointierten Prosatexten besteht. Der erwähnte Aphorismus hingegen gehört zu den rätselhaften und kaum klassifizierbaren kleinen Texten, die Kafka in Zürau kurz nach seiner Tuberkulosediagnose verfasste. Diese Texte wurden später unter dem Titel Betrachtungen über Sünde, Leid, Hoffnung und den wahren Weg veröffentlicht. Es mag kein Zufall sein, dass Hofmann in Der Blindensturz auf zwei unterschiedliche Werke Kafkas anspielt, die beide den Titel „Betrachtung“ tragen: das eine aus den Anfängen seines literarischen Lebens, das andere nicht weit von dessen Ende.

Der Maler

Was mich als weiteres göttliches Merkmal des Malers beeindruckte, war, dass der Maler, der von den Blinden gegen Ende des Buches auf eine undeutliche Weise begegnet wird, niemals direkt mit ihnen spricht. Er neigt entweder zu wahnsinnigen/weisen Monologen oder zu langen Schweigen; er erinnerte mich ein wenig an den Fürsten aus Bernhards Verstörung. Außerdem kam es mir so vor, als hätte der große flämische Meister in diesem Buch auch den zukünftigen Expressionisten Edvard Munch aufgenommen:

Und erklärt seinem guten Freund hinter dem Fenster, daß er schon seit seiner Kindheit gehofft hat, eines Tages eine überzeugende Darstellung des menschlichen Schreis zu geben, um mit so einem Bild alle Bilder, die er schon gemalt hat, vergessen zu lassen, auszulöschen. (Aber auch alle, die andere gemalt haben.) In dieses abschließende und endgültige Bild möchte er alles, was er über die Welt zu sagen hat, hineinlegen, doch sei ihm so ein Bild noch nicht gelungen. Vielleicht könne es ihm auch nicht gelingen, vielleicht ist so ein Bild gar nicht möglich. Trotzdem läßt er nicht locker und versucht sich immer wieder an dem gleichen, aber jedes Mal eben völlig anderen Bild, mit ganz festen Absichten natürlich. Was dann aber wirklich entstünde, entstünde aus der Arbeit und sei unvorhersehbar. Nicht nur, daß das Bild, das er will, nicht entstünde, oft entstünde sein Gegenteil. Er aber arbeite fleißig einen Tag wie den anderen, und in seinem Kopf säße immer dieselbe Frage: Ob es sich wirklich lohne, sich diesen Bienenstock oder diesen Zypressenbaum oder dieses Pferd oder diese Landschaft genauer anzusehen.
Anzusehen?
Zum Zweck ihrer Darstellung natürlich.
Und warum Darstellung?
Das weiß ich nicht, sagt der Maler, um etwas festzuhalten. Was geht und stürzt und sich wieder aufrafft und weitergeht und wieder stürzt. Warum er es festhalten muß, könne er nicht sagen, auch warum der Schrei dargestellt werden muß, nicht. Jedenfalls wird er, falls es überhaupt zum Malen kommt, die armen Menschen (uns!) schreiend zeigen, damit man sie (uns!) besser sieht. Damit man sie (uns), über die man immer wieder hinwegsieht, endlich überhaupt einmal sieht und weiß, was der Mensch ist.
[...]


Und der Schrei, was der Schrei sei.
Nun, der Schrei ist natürlich das Entsetzen, nach dessen Ursache ich, das gebe ich zu, bis jetzt vielleicht noch nicht geduldig genug geforscht habe, sagt der Maler und nimmt seinen Gang wieder auf. Er will es aber noch tun. Und will, wenn er den Schrei malen will, also das Entsetzen malen, das, was davon zu sehen ist. Wie zum Beispiel ein Mund sich beim Schreien verändert, ja, das interessiert ihn schon. Auch ist er fasziniert von der Wölbung der Mundhöhle, der Stellung der Zähne, der Lage des Zahnfleischs, den Formen der Lippen, den Färbungen, Verfärbungen des Gaumens. Andererseits hätte er, zugegeben, auch gern einmal ein Lächeln gemalt, doch auch das sei ihm nicht gelungen. Und wenn er sagt, daß das Lächeln später käme, meint er, es kommt nun nicht mehr.

Review translated and adapted to English here: https://www.goodreads.com/review/show...

[Paul Bryant · Rating 3 out of 5]

From the Upanishads (Indian) and later Jesus (a Palestinian) through Pieter Breughel (Dutch) via Samuel Beckett (Irish) comes The Parable of the Blind by Gert Hofmann (German).

I guess Jesus’ version is the best known – the scribes and Pharisees start slagging off the disciples for not washing their hands before they eat (that’s not an unreasonable request, by the way) and Jesus then slags off the scribes and the Pharisees :

And he called the multitude, and said unto them, Hear, and understand:
Not that which goeth into the mouth defileth a man; but that which cometh out of the mouth, this defileth a man.

Then the disciples say Jesus, you know you’ve really offended those scribes and Pharisees? And he says

Let them alone: they be blind leaders of the blind. And if the blind lead the blind, both shall fall into the ditch.

So that was the context, which was rendered literal by the great painter Pieter Breughel – six blind guys are walking along holding the shoulder of the guy in front, and the first of the blind guys has fallen into a ditch, and the second is on his way down, so we know all the others will too.



This novel is about the day the six blind guys turned up at the painter’s house in order to be painted. Getting there was a problem, nobody in the village was especially helpful and being blind they had no idea where they were going. But that’s what it was like for them every day anyway. People playing tricks on them. Dogs biting them randomly. Probably stepping in cow poo quite often.

I’m not so sure this is really a parable, so much as an elaborated metaphor for EACH AND EVERY ONE OF US – yeah, whew, huh? We are all stumbling around blind every day, we don’t know where we’re going or why, trying to figure out what’s out there, what’s really real and what’s just our feeble deductions based on wornout language and third hand thought; and no damn body tries to help us; and some artist fool wants to encapsulate our gruesome dilemma in his all time masterpiece. And we haven’t got anything better to do, so we line right up and when he says “fall in the ditch” that’s what we do. And worse, when he says he needs us to do it over again, we all line up and fall in the ditch again! And again!

He directs us, please, not to fall so quickly next time, but to prolong the fall or drag it out, because it’s not possible for him to capture us at such a speed.

The sight of us… as he exclaims again and again, does wondrously sum up the ways of the world and the fate of man.

Trip, stumble, scream, fall.

Trip, stumble, scream, fall.

3.5 stars. It’s no Jose Saramago but it’s squelchy enough.

[Abolfazl Nasri · Rating 4 out of 5]

در حقیقت کوری تاریک‌ترین زندان است.

[Cosimo · Rating 5 out of 5]

Invece spariremo per sempre

“Allora è proprio come pensavamo, anche noi non abbiamo sentito niente, diciamo. Pensavamo solo che avremmo dovuto sentire qualcosa, ormai è tempo. E andiamo di nuovo avanti. E gridiamo: Ehi, Balthasar, perché non c'è nessuno che urla qui?, ma nemmeno lui lo sa. Ci sarà, dice. E voi stessi, chiede poi, riuscite a vedervi? No, diciamo, non vediamo nemmeno noi stessi. E riflettiamo e diciamo che però ci sentiamo. E con che cosa, chiede Balthasar, con le mani? No, diciamo, con qualcos'altro, ma neanche sappiamo con che cosa. Sentiamo che deve trattarsi di noi quando diciamo: noi. Anche se poi non siamo in grado di dimostrarlo”.

In questo testo Gert Hofmann, scrittore e drammaturgo tedesco, mette in scena un mondo crudele e imprevedibile, un teatro oscuro e beckettiano, dove ci si chiede se dietro la parola esista ancora la realtà. La parola cerca una propria strada tra le ombre e le assenze. Il paesaggio annerisce intensamente alla maniera degli abissi di Munch o di Goya. È un noi dialogico e plurale il carattere principale del racconto, ispirato al quadro di Bruegel Il Vecchio (1568). Invita il lettore alla partecipazione e consegna la fabula a un livello impersonale e metafisico. Era un estate molto calda, sotto un albero di ciliegio; sono venuti i corvi e ci hanno cavato gli occhi. Ci hanno cavato gli occhi perché abbiamo ucciso i loro piccoli. Non ne potevamo più di sentire il loro schiamazzo o comunque pensavamo di non esserne capaci. Così, prende corpo una mitologia fatta di digressioni e specchi, mentre il destino è ambiguo e tragico, doppio vincolo tra determinazione e probabilità. Ma noi ora dobbiamo essere dipinti. Quando siamo molto stanchi cantiamo, cantiamo una canzone. Le nostre gambe tremano, per il vento, in questa terra desolata, quando nessuno ci vede, balliamo. È un illusione, è la disperazione della camminata, non balliamo, non sappiamo affatto ballare. Ma ora dobbiamo essere dipinti, essere dipinti mentre cadiamo; mentre cadiamo e mentre urliamo, come un tetro corteo diretto verso il basso. «Sono ciechi e vogliono far da guida ad altri ciechi. E quando un cieco guida un altro cieco, tutti e due cadranno in un fosso» (Mt, 15,14). Ma forse la storia è solo un sogno, un bussare che strappa dal sonno in un fienile, qualcosa che batte dentro di noi, qualcosa che risuona nel buio della notte. Siamo vulnerabili e innocenti, la nostra intima materia ormai non può più essere protetta, è stata violata dal potere dell'arte. La nostra disgrazia ci ha separato dallo spazio intorno, un'oscura galleria che siamo costretti ad attraversare, avvolti dall'orrore delle nostre grida. E non appena si apre una possibilità, ecco, al pittore che osserva e rappresenta la natura degli uomini e del mondo, la nostra domanda: Perché, chiediamo, deve dipingerci, non basta che esistiamo?

“Davvero una volta avremmo dovuto comprendere questa definizione, questa parola, averla quindi fatta nostra? Incredibile! Già non sappiamo più quanto abbiamo dimenticato, persino questo dimentichiamo. Eppure, anche se ci uscisse del tutto di mente il mondo, non ne sentiremmo la mancanza. Invece di inoltrarci in esso con le parole, ci annidiamo senza parole in ciò che esiste ancora”.

[Atefe Dtr · Rating 4 out of 5]

ترجمهٔ اسکندر آبادی رو بیشتر دوست داشتم.

[Argos · Rating 3 out of 5]

Yaşlı Pieter Bruegel’in (1525-1569), “Körler Meseli” ölümünden az evvel bitirdiği bir resmidir. 1568'de tuval üzerine yağlıboya ile çizilmiştir. Bizzat Bruegel'in de ifade ettiği gibi, tablonun Matta İncili'nin 15. bölümü'nde İsa’nın, Ferisi’ler hakkında söylediği: "Bırakın onları; onlar, körlerin kör kılavuzlarıdır. Eğer kör köre kılavuzluk ederse, her ikisi de çukura düşer" sözünden ilham alınarak yapılmıştır. Tabloda 6 kör vardır ve mesaj açıktır.

Gert Hofmann bu tablodan esinlenerek 6 körün resmedilmesini kurgulamıştır, hikayede 4 körün adı belli olup diğer iki kişi birinci ağızdan anlatıcı durumundadırlar. Grotesk edebiyatın tipik bir örneğini vermiştir yazar. Zıtlıklar (acı-haz, mutluluk-nefret, umutlu olmak-umutsuzluk gibi) ya duygular veya nesneler (güneş-gece, sağlıklı-yaralı, ev-samanlık gibi) üzerinden bir arada verilir. Yaratılan karakterler ise, toplum tarafından dışlanan aykırı kişilerdir. Kurgumuzda da körler toplumda farklı nedenletle kör olmuş dışlanmış kişilerdir.

Romanın Bruegel’in o muhteşem tablosunu hiçbir şekilde yansıtmadığını hatta absürde kaçan bir anlatımla o tablonun verdiği mesajı katlettiğini düşünüyorum. Edebi açıdan kötü değilse de felsefik yaklaşımlar ve akıcı anlatım ile rahat okunuyorsa da Bruegel’in meseline (kıssasına) yazık olmuş.

[Deniz Balcı · Rating 4 out of 5]

Bu novella Brueghel'in 1568 tarihli 'Körün Kıssası' isimli tablosundan yola çıkılarak yazılmış bir metin. Bizi tablonun yapıldığı ana, öncesi ve sonrasına götürüyor. Elbette gerçekteki Brueghel'den ve tablonun yapılışı sürecinden ziyade, Gert Hofmann'ın kendi kurmaca gerçekliğini aktarıyor. Tablonun yapılışı Hofmann'ın fantezi evreninde yeniden kurgulanıyor. Bu açıdan bu kadar aşina olduğumuz bir tablonun içine kurmaca bir çabayla da olsa dahil olmak epey ilginç olmuş. Diğer yandan Brueghel meşhur tablosunu yaparken dini bir ülkünün yansımasından güç almıştı. Halbuki romandaki Brughel'ın sanatsal motivasyonu son derece karşıt bir yerden temellendirilmiş. Haliyle Brughel'in eseri Hoffman'ın yeniden kurgusuyla okunduğunda bambaşka bir anlam kazanıyor. Orijinal tablonun alt metni de böylelikle yeniden anlamdırılmış oluyor. Değişik bir deneme, Prospero Kitaplığına yakışmış. Jaguar asla yanıltmayanlardan:)

[Eylül Görmüş · Rating 4 out of 5]

"Neden, diye soruyoruz, resmimizi yapması gerekiyor ki, var olmamız yetmiyor mu?"

Jaguar'ın Prospero Kitaplığı serisini daha önce burada çok övdüm (bir kere Soğuk Deri ile başladı o seri, daha ne olsun!), genelde hiç üzmez, yine öyle oldu. Serinin isminin geldiği yere de ayrı bayılıyorum: "Shakespeare’in Fırtına’sında Prospero, kızıyla birlikte on iki yıl yaşamak zorunda kaldığı adadan ayrılırken sihirli asasını ve kitaplarını gömer. Prospero’nun kayıp kitaplarından mahrum kalan insanlığın kendi rüyalarını (ütopya), kâbuslarını (distopya), hayallerini (fantastik) ve geleceğini (bilimkurgu) yazmaktan başka çaresi kalmamıştır artık." Dizi işte bu 4 türde yazılmış kitaplardan oluşuyor.

Alman yazar Gert Hoffman'ın "Körler Kıssası" eseri, serinin son kitabı. Çok enteresan bir kitap bu: Belçikalı ressam Pieter Brugel'in meşhur tablosu "Körler Kıssası"nda görünen körlerin ağzından yazılmış. Tabloda yer alan körlerin hikayesini kurguluyor Hoffman: bir tabloyu harekete geçirip ondan bir roman yaratma fikri ne müthiş. Her ne kadar söz konusu tablo başka bir şehirde de olsa, içinde çokça Bruegel barındıran bir şehirde (Viyana) okumayı seçtim bu kitabı, iyi ki de öyle yaptım; Bruegel'e bu kitabı okuduktan sonra bakmak bambaşka bir haz verdi.

Bakmak dedim - bu kitabın meselesi tam da bu. Bakmak ve görmek. Bakmayı ve/veya görmeyi tercih ettiklerimiz, kafamızı çevirdiklerimiz, bakıp da görmediklerimiz. Körlerin ağzından yazılmış kolektif, tuhaf, çok kuvvetli bir metin; biraz epik, biraz lirik.

Kitabın her yerine sinmiş olan ötekileştirme meselesi var bir de... Orta Çağ'da körlüğün Tanrı tarafından verilmiş bir ceza olarak görülmesi sebebiyle bu insanlara köy halkı tarafından yapılan muamelenin acımasızlığı, bunun herkes tarafından normalleştirilmiş olması... Ve tabii ayrımcılığın hala ve hala toplumlarımızın içindeki yerleşik pozisyonu. 500 sene öncede geçen bu kısa öyküde günümüze dair de düşünecek çok şey var.

Ezcümle, ben çok sevdim.

"İnsan bu kadar az şey hatırlarken yaşıyor sayılır mı acaba?"

#eggerthoffman

[Tubi(Sera McFly) · Rating 4 out of 5]

Biz diliyle anlatılan bir öykü. Ötekileştirilenlerin yalnızlığı, dayanışmaları, Bruegel’in resmine konu olmak için çıktıkları yolculuk, tekrarlanan diyaloglarla kendilerini anlatma çabaları. Ressam açısından sadece bir model olmalarının yarattığı hüzün. Hoffman’ın romanı beni -en azından kitabı bitirdiğim an itibarıyla- aşırı etkilemese de üzerinde düşündükçe demlenen bir yapıt olmaya aday. Orta Çağ atmosferi, dönemin sefaleti de satır aralarından hissedilebiliyor. Çeviri çok akıcı ve başarılı.

[Joselito Honestly and Brilliantly · Rating 4 out of 5]

Originally written in German, the author got his inspiration from Pieter Breughel’s painting (1568) of six blind men stumbling and falling and screaming (part of the painting appears in the book’s cover). The plot is simple and fairy tale-like. A group of blind men (not blind from birth, but birds pecked at their eyes and blinded them) hears a knock on the door at the place they are staying. They answer it and the knocker says they are being summoned to a place where a painter will paint them. So they go, mystified and confused, getting lost, frightened along the way, receiving confusing signals and instructions, getting tired and hungry, yet persisting, emotions and thought seesawing back and forth from hope to despair.
You would not exactly know, but FEEL, that these blind men are us, and this is a parable of the human condition. The dialogue is sparse, suggestive, loaded with possible meanings but ending up with no consequence to the barest plot.
“xxx And (we) are walking, one behind the other, probably down a sunken lane or a narrow alley, at the end of which, as we find out with our sticks, there’s a fence blocking our path. So weren’t we going straight ahead after all? No, it seems we weren’t. Seemingly we’ve gone in the wrong direction, unless from the very start we were sent in the wrong direction. The only thing left for us to do is lean against the fence and, with eyes closed, regret we’re here. Better still we could have lain down and fallen asleep. But we must press on, on, for we’re going to be painted….”
Yet they do not know WHY they are going to be painted and who, exactly, wants to paint them. The brilliance of this work is that towards the end, with nothing much going on, you’ll be drawn to the undefinable horror and desperate anguish of these blind men. Perhaps the same reaction you’d give if you stare at Breughel’s painting long enough in silence.

[Mohammad Hossein]

کتاب عجیبی بود. عجیب بود ولی جذاب هم بود برام. نویسنده داستان سفر سوژه‌های یک نقاشی که چهارصد سال قبل کشیده شده برای رسیدن به خانه‌ی نقاش روایت میکنه. داستان 6 کور که یکنفر از خواب بیدارشون میکنه و میگه که باید بروند به خانه‌ی نقاش چون نقاش میخواد اونارو نقاشی کنه. نوع روایت و حال و هوای داستان واقعا خاص بود و من شخصا لذت بردم.

[Larnacouer de SH · Rating 5 out of 5]

Şahane bi’ tema bence. Az ve öz dolaysız anlatımını da epey başarılı ve keyifli buldum ben. Bir tık daha uzasa tat kaçırabilme potansiyeli varmış bu anlamda kalemini çok dozunda kullanmış diyebilirim.

Ayrıca benzer bir şeyler okumayı çok isterim, öneriniz olursa mutlaka yeşillendirin.

[Derya Karasu Kurşun · Rating 4 out of 5]

https://www.gazeteduvar.com.tr/korler...

Ali Bulunmaz çok güzel ifade etmiş, paylaşmak istedim

Pieter Bruegel, 1568 tarihli 'Körler Kıssası' (veya 'Körlerin Yürüyüşü') tablosunu, Yeni Ahit’teki bir meselden ilham alarak çiziyor. Tablonun sağ aşağısında yere kapaklanmış “kılavuz”u izleyen ve her biri düşmek üzere olan altı adam, sol taraflarındaki kilisenin gölgesinde ilerliyor. Daha doğrusu ilerlemeye çalışıyor.

Bruegel’in, görmeyen gözlerini açarak yürümeye uğraşan altı adamı resmettiği dönemde körlük, hem Yeni Ahit’te hem de Kalvinizm’de bir ceza olarak niteleniyordu. Ressamın tablosunda da bu anlayıştan izler var; öndeki arkadaşlarını takip eden beş kör, bir boşluğa yuvarlanmak üzere. Matta’da İsa’nın ağzından çıkan “Bırakın onları; onlar yalnızca körlerin kör kılavuzudur, kör köre kılavuz olursa ikisi de çukura düşer” sözü, ressamın anlatımıyla paralel. Fakat Bruegel, yalnızca burada takılıp kalmamış; tablo dikkatle incelendiğinde altı dilencinin çeşitli hastalıklar nedeniyle körleştiğini hissettirmiş. Her iki durum da on altıncı yüzyılın başında körlere karşı dinî öğelerle bezenmiş önyargıların bulunduğu gerçeğini değiştirmiyor. Bruegel’in bu dönemden esinlenerek çizdiği tabloda, hem söz konusu önyargılar hem de altı adamın yazgısı yer alıyor.


Gert Hofmann, ‘Körler Kıssası’ başlıklı novellasında, altı adamın bir sabah resmi yapılmak üzere uyandırılmasını ve yürüyüşünü anlatırken aslında Bruegel’in tablosunun yaratılış sürecini kurguluyor.


Körler Kıssası, Pieter Bruegel, 1568.
BELİRSİZLİKLER VE KARANLIKLAR SİLSİLESİ
Hofmann, o ânın hemen öncesini ve arka planını anlatır gibi kurmuş metni. Resmi yapılan ve resmi yapan arasındaki ilişkiye de yoğunlaşan yazar, altı dilencinin ruh hâlini şimdiki zaman kipi kullanarak bir boy öne koymakla kalmamış, yaşananları bu adamların dilinden anlatmış. Hofmann, tabloya baktığında unutulmuş altı adamla karşılaşıyor. Onların, resimleri yapılmak üzere sabahın kör karanlığında uyandırılması da yaşamları da bir muamma. Haklı bir soru soruyorlar: Resmimiz neden yapılacak? Buna, ne kendileri ne de onları uyandıran kişi yanıt verebiliyor.

Ressamın iştahını kabartan şey, “ölünceye kadar çağdışı kalacakları” düşüncesi olabilir. Belki de hemen herkesten farklı ve yoksul olmaları… Belirsizlikler ve karanlıklar silsilesi içinde hazırlanmaları istenen dilenciler hırpani bir hâlde, ellerinde asalar ve omuzlarında torbalarla hareketleniyor. Resme hazırlık faslı, altı körün birbirini giydirmesi, üstünü başını temizlemesi, yardım alarak yürümeye çalışması ve dışarıda kendilerini izleyenler olduğunu fark etmesiyle şekilleniyor. Hatta kaldıkları ahırın önünde kör olduklarına inanmayan bir çocuğa göze ihtiyaç duymadıklarına dair izahat vermeleri bile gerekiyor. Ardından yürüyüşe geçiyorlar: “Pencereler ve kapılar açılıyor, insanlar dışarıya çıkıyor, üzerimize üzerimize geriniyor, kim olduğumuzu anlıyor, sesleniyor ve şöyle düşünüyorlar: Ne kadar da tuhaf! (Herkes gibi onların da içinde beyin bulunan kafaları var.) Ve kendi kendilerine, akıl yoksunu mu, yoksa âlim mi olduğumuzu sorguluyor, büyük olasılıkla ardımızdan bakıyorlar.”

Kimsenin kendilerini görmek istemeyeceğini ve bu nedenle resimlerinin yapılmasının anlamsız olduğunu düşünen altı dilencinin birbiriyle ve çevrelerindekilerle kurduğu ilişkiyi teatral diyaloglarla okura sunan Hofmann, bakıp görmeyenler ve görmeden görenler ayrımını yerleştiriyor satır aralarına.

“Diğerleri dışarıdan insan gibi görünen canavarlarken bizler onurluyuz” diyen dilenciler, kendilerini izleyenleri “az çok” görürken körlüğü bilgece tanımlıyor: “Tanrı’nın yarattığı yeryüzü herkes için uçsuz bucaksızken bizim için çok daha büyüktür. Ama yine de gayet iyi ilerleriz, tek sorun ne yöne gittiğimizdir. Çünkü sadece ileriye değil, hem ileriye hem de geriye doğru yürüyor; sadece burnumuzun dikine değil, geri geri ya da daireler çizerek hareket ediyoruz. Hâl böyle olunca en küçük köy bile bizler için ansızın sonsuz büyüklükte bir alana dönüşüyor, böyle zamanlarda ya birbirimize tutunuyor ya da asamıza dayanıyor ve yola devam etmek istiyorsak derin derin nefes alıp vermek durumunda kalıyoruz.”

‘TANRI’NIN ÇÖP ÇUKURU’NDAN ÇIKIŞ

Kendilerini “kimi zaman büyüyüp kimi zaman küçülen noktalar” diye tanımlayan dilencilerin ilerliyor gibi görünen fakat aslında yerinde sayan hikâyesini anlatan Hofmann, dışarıdaki karanlık ve altı adamın içindeki aydınlık dünyayı resmediyor bir bakıma. Bu sırada resimlerinin çizilmesini bekleyen dilencilerin ortak sorusuyla karşılaşıyoruz: “Neden hep böyle oluyor? Güneş neden her zaman bizim bulunmadığımız, bulunamayacağımız tarafta oluyor?”


İnsanları ve havayı altüst ettikleri söylenen kör dilencilerin, ortalıkta serbestçe ve düşe kalka dolanmasına izin vermek ahali tarafından işkence olarak görülüyor. Belki de ressam, tam olarak bunu ölümsüzleştirmek için onları tuvale aktarmak istiyor. Konunun bir de resmedilecek kişilerin sanata uygun hâle getirilme aşaması var; ressamın nesnesine dönüşen altı adam bunun da farkında: “Bizi ağaçlıkların arasından alıyor ve resim için hazırlıyorlar. Bunun için yan yana durmamız gerekiyor, önümüzde bir o yana bir bu yana gidip geliyorlar. Her birimizde hoşlarına gitmeyen bir şey buluyorlar, kimseyi olduğu hâliyle beğenmiyorlar. Hiçbirimiz olduğumuz şekilde resmedilmek için yeterince iyi değiliz. Birimizin şapkasını geri itiyorlar, birimizin pelerinini düzeltiyorlar, daha uyurken üzerinde yapışıp kalan çalı çırpıyı resme uygun düşmediği için silkeleyip temizliyorlar.”

“Tanrı’nın çöp çukuru” dedikleri samanlıkta çürürken resimleri çizilmek üzere bir yerlere götürülen ve buna hiç anlam veremeyen, kendilerine önyargıyla bakan kitle karşısında bir direnç geliştirmek için sürekli “Biz” diyen ve kör gözleriyle dünyayı görmeye çabalayan altı dilencinin hikâyesini, bir tablonun yapım süreci üzerinden ve tek güne sığdırarak anlatıyor yazar.

Hofmann, Bruegel’in tablosuna baktığında yalnızca resmi değil, altı dilencinin resmedilmeden önceki ve resmedildikten sonraki hâllerini görüyor. Dahası, onlara biçilen toplumsal konumu ve geliştirilen önyargıların dinî arka planını da işliyor ‘Körler Kıssası’nda. Başka bir deyişle Bruegel’in resmettiği ânın tarihsel, ahlaki, toplumsal ve dinî kaynaklarını tuvaldeki altı körün gözünden aktaran yazar, günümüzde de önemli bir sorun olan ayrımcılığa dikkat çekiyor.

[Michael · Rating 4 out of 5]

LESENOTIZEN
Warten auf den Maler

Mysterium der Existenz, vorgeführt am Blindenkollektiv. Existenz des Blind=Seins. Ein Sein im Wir, ohne sichtbare Welt. Worte gehen verloren, wie man sich nicht mehr an das Aussehen der Dinge erinnert, die sie bezeichnen.
Sechs Blinde auf den Weg zum Bild. Sie sehen den Weg dorthin nicht, sie werden das Bild nie sehen.
Sie sind angewiesen auf das, was ihnen gesagt wird. Obwohl es wenig Grund zum Vertrauen gibt, gibt es noch weniger eigene Erkenntnismöglichkeiten.
Stürzt der erste Blinde, müssen alle anderen Folgen.
Hofmann überträgt das Bild in Sprache. Wie die Blinden, so kann auch der Leser nur das wissen, was der Autor ihm mitteilt. Alles Übrige ist Mutmaßung, so wie die Blinden nur Vermutungen darüber anstellen können, ob die Sonne scheine.
Sind wir gemalt? Noch vier Jahrhunderte später sehen wir den Moment des Sturzes, eingefroren in der Zeit, ein ewiger Augenblick. Gab es diesen Augenblick je? Das Bild ist eine Symbiose von Anteilnahme und Allegorie. Oder sind die Blinden schuldbelastet, sieht Bruegel ihren Sturz mit der Genugtuung des Gerechten?
Hofmann rückt die komischen Momente in den Vordergrund; wie bei den Wladimir und Estragon könnte der Leser aus Schadenfreude lachen.

Sechs Blinde unterwegs zu einem Bild, das sie nie sehen werden; sagt man ihnen, sie seien in einer Kirche, müssen sie antworten: Aha, eine Kirche also. Sie können nicht wissen, sondern sind auf die Vermittlung der Realität durch Sprache angewisen.
Das Bild, das einen gestellten Moment festhält, ist zugleich eine Allegorie auf die Erkenntnisfähigkeit des Menschen. Mittels Bildbeschreibung wird diese wiederum von Hofmann kommentierend in eine großartige Erzählung übertragen, die das Thema Blindheit weiter vertieft: Der Leser wird vor dem Text zum Blinden, der sich nur an den Worten des Autors entlang hangeln kann, der ein Bild bescheibt. Und so weiter....
Mit welch scheinbarer Leichtigkeit Hofmann die kaleidoskopischen Brechungen vermeintlicher Realität vorführt, das Verhältnis von Maler, Autor und Leser auskundschaftet, dabei sich zugleich tief in Alltagsnöte des Blindenkollektivs einfühlt, finde ich einfach fantastisch. Und zugleich ist noch Raum für Situationskomik a la Beckett!
"Wir glauben den Leuten viel zu leicht (...) Wenn sie sagen: Ihr seid in einer Kirche, fühlen wir: Eine Kirche, aha, auch wenn es bloß eine Mühle oder, sagen wir, ein Wirtshaus ist."
So die Abhängigkeit des Lesers vom Autor: Wir sehen nur, was er uns zeigt.
Die Bildbeschreibung lotet aus, was wir wissen (=sehen) können, Bild wird Text."
Selbstgestrickte Mythen: die Anderen (Blinden, die immer voraus gehen); die Krähen, die die Augen auspickten.
Obwohl der Maler die Blinden malt, will er sie zunächst nicht ansehen.
Ihm geht es um die „Verfassung der Welt und der Menschen“.
„(…) doch sei ja alles künstlich in der Kunst“ – Farben, Worte; Zeichen.
Auf der Leinwand „die rasche Verwandlung der überflüssigen und häßlichen Blinden in ihr wahres und schönes und entsetzliches, uns allen ergreifendes Bild“.
„Warum muß er uns malen, genügt es nicht, dass wir sind?“
Letzter Satz: „Ja, ihr seid gemalt.“

Eine Farce!

[Markus]

Der Blindensturz ist ein Gemälde von Pieter Bruegel dem Älteren. Sechs Blinde bewegen sich von links nach rechts, jeder hält sich jeweils an seinem Vordermann fest. Der Erste ist kopfüber in einen Graben gestürzt, der Zweite ist im Begriff auf ihn zu fallen und die restlichen Vier werden jeden Augenblick dasselbe Schicksal ereilen. Das Bild bezieht sich auf das biblische Gleichnis, bei dem ein Blinder einen Blinden führt. Man kann das Meisterwerk im Museo di Capodimonte in Neapel bestaunen.



Gert Hofmann hat um die sechs Blinden eine Geschichte geschrieben: Nachdem sie bettelnd durch die Gegend gezogen sind, übernachten sie in einer Scheune. Früh am Morgen werden sie durch Klopfen geweckt. Klopft es in ihrem Kopf oder klopft es wirklich an das Tor? Heute sollen sie beim Stürzen gemalt werden, sagt der Klopfer. Nach einem reichhaltigen Frühstück sollen sie zum Haus des Malers, doch sie verlaufen sich und laufen nur im Kreis.

Da sie nichts sehen, misstrauen sie auch ihren anderen Sinnen. Poletas kann angeblich Hell und Dunkel unterscheiden. Keiner weiss, ob das stimmt. Trotzdem ist er ihr Führer, zuverlässig ist er nicht. Aber auch die Sehenden, die ihnen begegnen, sind unzuverlässig, man unterhält sich mit ihnen, stellt Fragen nach dem Weg und plötzlich sind sie weg.

Hofmanns Sprache ist reduziert, verdichtet, präzise und funktional, wie die Stöcke der Blinden. Es ist erstaunlich, und ich habe keine Ahnung, wie es ihm gelingt, das gemalte Bild in seiner grotesken und zugleich tragischen Komik so stilsicher in Text umzusetzen. Aber vielleicht stimmt es nur in meinem Kopf überein, wer weiss das schon.

Und euch selber, fragt er später, seht ihr euch selber? Nein, sagen wir, uns sehen wir auch nicht. Und denken nach und sagen dann, dass wir uns aber fühlen. Womit, fragt Balthasar, mit den Händen? Nein, sagen wir, mit etwas anderem, wir wissen aber auch nicht womit. Wir fühlen, dass es sich um uns handeln muss, wenn wir sagen: Wir. Auch wenn wir es nicht beweisen können. Und wer seid ihr? Die in der Mitte.

Wer ist das Wir, das da erzählt? Sind es nur die zwei Blinden in der Mitte, von denen wir die Namen nicht erfahren, oder sind wir es alle, die dieses Bild betrachten oder die Geschichte lesen? Womöglich sind wir alle blind, irren ohne Wissen und Erkenntnis durch die Welt und sehen nur im Kopf, was wir uns vorstellen und das Ding an sich bleibt uns verborgen? In girum imus nocte ... wir laufen im Kreis, jeder hinter dem nächsten, bis der erste kopfüber in den Graben stürzt und wir alle hinterdrein.

Ja, eben hat man uns hinaufgeführt, und nun führt man uns wieder hinunter. Da fragen wir uns natürlich manches. Zum Beispiel, ob wir es noch immer sind, um die es sich hier handelt, oder ob es schon jemand anderes ist, doch wer sollte das sein?

Orientierungslosigkeit und sinnlose Wiederholung bestimmen die Handlung. Die Blinden folgen immer demselben Muster, ihre Gespräche drehen sich im Kreis. Die Figuren sprechen und gehen in Schleifen – der Text wird damit zur performativen Geste der Ausweglosigkeit.

Die Blinden glauben an ein Ziel - zum Haus des Malers, wo sie beim Stürzen gemalt werden sollen - sie konstruieren Sinn, sie geben sich Bedeutung: Sie erzählen sich. Wir brauchen Geschichten, um uns in der Dunkelheit zu orientieren. Doch die Hoffnung auf ein Ziel erweist sich als trügerisch. wird selbst zur Konstruktion, zur Erzählung.

Endlich erreichen sie das Haus. Der Maler spricht nicht mit den Blinden, eigentlich will er nichts mit ihnen zu tun haben. Erst wenn er sie dann malen wird, wird er sich mit ihnen auseinandersetzen. Jetzt ist er beschäftigt, seine inneren Räumen suchen ihn heim, und ihr Schrecken. Seit dem Gemetzel von Lüttich seien es immer häufiger Bilder von Sterbenden und Toten.

Das Meer kochend und in weiter Ferne, der Himmel von Rauch zugehängt, zeige ein Feuerschein hinter den steilaufragenden Bergen - eine Erinnerung an die fernen Alpen - an, dass auch die entlegenen Teile der Welt schon angewüstet sind. Im Vordergrund, in ihren Ausläufern, werden die letzten Menschen zum Sterben zusammengebracht.

Wie sollte der Renaissancemaler Pieter Bruegel vom Massaker 1914 in Lüttich wissen? Bruegels Bild entstand im Jahr 1568 – mitten in religiösen Umwälzungen, politischer Gewalt, Reformation, Inquisition. Die Szene ist nicht nur biblisch, sondern auch politisch aufgeladen. Bei Hofmann wird das Bild durch seine Textualisierung in einen neuen historischen Kontext überführt: Die Blindheit wird zur Metapher für das 20. Jahrhundert, die Unfähigkeit zu sehen und zu erkennen.

In gewissem Sinne inszeniert Hofmann sich selbst als Maler, der eine Szene entwirft, ihre Dynamik bestimmt, Figuren in Bewegung setzt und zugleich ironisch distanziert bleibt. Mit dem Bild des Malers reflektiert Hofmann die Rolle des Autors - ist Erzählen eine Form des Sehens? Oder ist auch der Autor blind? Ist Kunst Aufklärung oder ein ästhetisiertes Weiterstolpern?

Die Verfassung der Welt ist der Schrecken, den der Künstler darstellen und damit verstehen will. Und der Schrecken ist zeitlos, Lüttich, Auschwitz, Stalingrad, Butcha, Gaza ...
Ob die Blinden auch schreien können, fragt der Maler seinen guten Freund. Er will sie schreiend malen, denn der Schrei ist das, was man vom Entsetzen sieht, nach dem er schon so lange forscht und keine Antwort findet. Er will den Schrei malen. Warum?

Das weiss ich nicht, sagt der Maler, um etwas festzuhalten. Was geht und stürzt und sich wieder aufrafft und weitergeht und wieder stürzt. Warum er es festhalten muss, könne er nicht sagen, auch warum der Schrei dargestellt werden muss, nicht. Jedenfalls wird er, falls es überhaupt zum Malen kommt, die armen Menschen (uns!) schreiend zeigen, damit man sie (uns!) besser sieht. Damit man sie (uns), über die man immer wieder hinwegsieht, endlich überhaupt einmal sieht und weıß, was der Mensch ist.

Nach einem langen anstrengenden Tag werden die Blinden nicht mehr gebraucht. Sie sollen gehen, lässt der Maler ausrichten. Doch wohin sollen sie gehen, sie ziehen ja nur herum, wenden sie ein. Egal, ihre Widerrede stört hier nur. Letztlich schließt sich der Kreis, der Klopfer sperrt sie wieder in der Scheune ein. Für den Maler waren sie nur Requisiten.

Das Gemälde Bruegels gilt nicht nur unter Fachleuten als Meisterwerk. Hofmanns Roman steht dem nichts nach, er gehört wohl zu den besten Texten, die ich je gelesen habe.

[Parmyc Grimm-pitch · Rating 3 out of 5]

— چرا آفتاب اینجا نمی‌تابد؟ چرا به سمت دیگری می‌تابد؟ چرا همیشه به سمتی می‌تابد که ما نیستیم، که نمی‌توانیم باشیم؟ بخشکی شانس! امان از این آزمون‌هایی که گرفتارشان می‌شویم، این ضرباتی که تحمل می‌کنیم! طبیعتاً اغراق می‌کنیم، حالا بدبخت‌ترین آدم‌های عالم هم نیستیم. بدبختی‌های خیلی بزرگ‌تری هم هست، جاهای دیگر. بعد هم، بدبختی‌های گذشته هست، بدبختی‌هایی که هنوز نیامده.

[Tuğçe Gürleyen · Rating 5 out of 5]

Körler Kıssası, Pieter Bruegel'in meşhur tablosundan (1568) esinlenerek kaleme alınan ilginç bir kitap. Hoffman, toplumsal önyargılara maruz kalan, damgalanan, dışlanan kör dilencilerin yolculuk boyunca yaşadıklarını dolaysız ve gerçekçi bir şekilde resmediyor. İnsanların algılama biçimlerindeki farklılıklara, “bakmak” ve “görmek” arasındaki ayrıma dikkat çekiyor.

Yüzyıllar geçmesine rağmen savunmasız gruplara yönelik saldırgan, acımasız, ötekileştirici tutum ve davranışların sürdüğünü görüyoruz. Kitabın çıkış noktasını, anlatım dilini ve teatral diyalogları çok sevdim. Altı körün “görmek” için diğer insanların yönlendirmelerine güvenmek zorunda kalmaları, tüm çaresizliklere ve ümitsizliklere karşı yekpare/kolektif hareket etmeleri vurucuydu.

Kısa ama derinlikli metinlerden daha fazla etkileniyorum. Körler Kıssası tam da onlardan biri. Jaguar'ın Prospero Kitaplığı serisinden okuduğum ilk kitap, diğerlerini de merak ediyorum.

[Onur · Rating 4 out of 5]

Başlamadan önce Pieter Bruegel'in Der Blindensturz isimli tablosuna bakıp, ardından bu novellayı okumak oldukça keyifli oldu. Yazarın, anlatımını birinci çoğul şahıs kullanarak yapması oldukça başarılıydı. Çoğulun içindeki tekil bir anlatıcının çoğunluk adına aktarması değil, karakterlerin ortak sesinin yansıdığını hissetmek etkileyiciydi. Çeviriyi de çok beğendim. Kendimce tek eksik, vermek istediği mesaj çok net değil ya da ben hissedemedim. Jaguar her zamanki gibi yine aramış, taramış ve güzel bir eseri bizlere kazandırmış.

[Masih Reyhani · Rating 5 out of 5]

ایشان را وانهید: اینان کورانی هستند که عصاکش کوران دگر شده‌اند! باری، اگر کوری عصاکش کور دگر شود، هر دو به گودال فرو می‌افتند.
- انجیل متی ۵:۱۴

قبل از این‌که نظرم را در رابطه با کتاب به رشته‌ی تحریر درآورم لازم می‌بینم توجه شما را به نکته‌ای جلب کنم که در «سخن مترجم» هم به آن اشاره شده است. گرت هوفمان، نویسنده‌ی کتاب یک نمایش‌نامه‌نویس رادیویی است. «نمایش‌نامه‌نویس رادیویی برای اینکه بتواند جهانی باورپذیر در ذهن شنونده بسازد، ابزاری جز صدا ندارد!»

کتاب در حقیقت ماجرای روز نقاشی تمثیل کوران را، چهار قرن پس از آن‌که پیتر بروگل نقاش هلندی، آن‌را خلق کرده است، روایت می‌کند.

در طول کتاب ما همراه ۶ فرد نابینا هستیم که قرار است نقاشی، نقاشی آن‌ها را در حین زمین خوردن بکشد.

به‌طور کلی فضای کتاب حزن‌آلود و ملال‌آور است. منتقدان این کتاب را نسخه‌ی دیگری از «در انتظار گودو» خوانده‌اند.

مثل تمام آثار نشر برج این اثر هم از ترجمه و ویراستاری فوق‌العاده‌ای برخوردار است.

[Caroline]

Reading a Century Project 1985

A parable based on the painting by Pieter Bruegel titled Parabel der Blinden (1568), this novel imagines how the blind men portrayed in the painting came to its subjects. They spend the majority of the novel stumbling about, going in circles, trying to find someone to direct them to the artist’s studio.


And when they finally find him, the artist is consumed by his own agonized attempt to portray a scream and the pain of existence. (He thinks about the horrible scenes of war and religious fighting he has seen.) The artist doesn’t want to talk to them or hear from them. He just wants them to fall off of the shallow bridge outside his window over and over again so that he can get the image onto the canvas.

This was written in the years just before the Soviet Union collapsed. I don’t know if Hofmann was writing in response to Germany’s past or the plight of citizens and artists in the USSR, or this was a more personal, abstract response to suffering and religious questions. Or perhaps is really is simply about the artist and the subject, and the ethics of choosing and using a subject, especially a subject that suffers. Or maybe about what to do with inconvenient human beings. It can be read in many ways.

I offer some quotes first by the narrator, one of the blind men, and then quotes from the artist, as expressed by the blind narrator.

How did they become blind? They tell a man who might or might not be steering them in the right direction.

We tell him how, one summer night, we were sitting and talking beneath a tree and crows suddenly came and pecked out our eyes.
What sort of a tree?
A cherry tree.
And what were you talking about?
We’ve forgotten, we say.

And after the artist dismisses them without any thanks or compensation, and they are left in the countryside without any sense of terrain or direction:

And where are you going? The gardener asks—from the very start he’s only made things difficult for us. And we think for a while and say: Over there, and we point high over the ground, far into the distance.
You can’t go there, the gardener says, that’s where everything stops.
No matter, we say, we already knew that…
You can’t go anywhere the gardener says—perhaps he’s moved a fair distance from us in the meantime—you’ll have to stay where you are. And wait until somebody takes you away, but I’m not going to.

[later they ask the one among them who has very limited sight]
No, we say, we want to know something. We want to know if you think somebody’s here, looking at us.

The artist explaining to his friend what drives him to create this work.

and in his head there was always the same question: if it was really worthwhile to look more precisely at this beehive or this cypress tree, this horse or this landscape.
Look at them?
So as to portray them.
And why portray them?
I don’t know, the painter says, probably to capture something. Something that moves and falls and gets up again and moves onward and falls again. He didn’t know why he had to capture it, or why the scream had to be portrayed. In any case, if he ever gets down to painting at all, he’ll show the poor people (us!) screaming, so that they (we!) can be seen better. So that they (we), who are always being ignored, will finally be seen for once, and people will know what a human being is, what being human is about. …

Because it’s quite impossible to paint the picture the way it has to be painted, terrible and beautiful enough.

[Ben De Hâlâ Okuyorum · Rating 2 out of 5]

Bir kitap insana fiziksel zarar verebilir mi? Aman yarabbim diyorum... Bu kitap bana neler yaşattı!!!

80. sayfalara kadar sabrede ede, zar zor dayandım. Uzun aralıklarla okudum. Hiç geri dönmek istemedim. 90-110 arası hakikaten çok sıkıldım.

Bu kitap bende resmen Teletubbies etkisi yaptı. Devamlı tekrar eden diyaloglardan dolayı bir süre sonra başım ağrımaya ve midem bulanmaya başladı.

Belki bu, kitabın gücüne delalet ediyordur. Bilemiyorum. Bana iyi gelmediği kesin. Öneri üzerine okumuştum ama ben kimseye öneremeyeceğim.

[Amir Rajabi · Rating 4 out of 5]

ایده جذاب و خفنش باعث شد برم سمتش. اینکه یه نقاشی تو قرن 16 کشیده شده باشه و بعد یه نویسنده تو قرن 20 بیاد ماجرای روز کشیده شدن نقاشی رو تو ذهن خودش بازآفرینی کنه منو به وجد میاره. کلا تو موسیقی و هنر و ... هم عاشق این سبک های تلفیقی و تجربی و کسایی ام که نیشخند محترمانه ای به اصول و چهارچوب ها و نظریه های بنیادگرایانه ی اون رشته میزنن و طرحی و در می اندازن. این کتاب طرحی نو درانداخت، بدون اینکه گیر کنه تو سبک های نوشتاری و نوع پرداختن به روایت های تکراری دوره ی خودش.

[Seher Andaç · Rating 2 out of 5]

6 kör yola düşerse - her anlamda- acaba nolur deyip yazılmış bir kitap. Hayal kurmuş ve denemiş yazarımız.
Bruegel’e kimdir diye bakmamı sağladı. İyi oldu.

[Aslihan Yayla · Rating 4 out of 5]

Bir tablodan kitap çıkar mı? Bakınız bu bir örnek; başlangıçta kafasınızı karıştıran ama sonra merakınıza yenik düştürecek türde bir metin bu üstelik.

Bir sabah altı kör dilecinin beklenmedik bir şekilde kapısı çalındığında onları neler bekleyeceklerinden en az okuyucu kadar habersizdirler. Gelen ressam onların bir resmi yapmak ister.

Ne çıkacak ki bundan diye sorar olduğunuzdan oldukça eminim. Ressamın dilencilere verdiği para ile karınlarını doyurmasından sonra bir yolculuğa çıkarlar. Bu yolculukta yer yer üzüldüğümü kabul etmeliyim. Kitabın benim adıma en ilginç yanı ise çoğunlukta birinci çoğul kişi kipi kullanılarak anlatılmış. Alışılmışın dışında tiyatral farklı bir kurgu okuruyor. Duygu durum anlatımı sevenlere oldukça keyif verecek. Zira yer yer zorlandığım doğru ama hikayenin en sevdiğim yanı merak duygusunu bir an olsun kaybetmiyor oluşu. @jaguarkitap bu serisinde her okuduğum kitap birbirinden ilginçti, bence siz de bir şans verebilirsiniz.

#körlerkıssası #gerthofmann #jaguarkitap