Το βιβλίο αυτό του Λουί Αραγκόν μας μεταφέρει στην εποχή της γερμανικής κατοχής, στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς του γαλλικού λαού, όπου μας παρουσιάζει ανάγλυφη την αυταπάρνηση και την ηρωική αντίσταση των σκλαβωμένων Γάλλων. Ο εργάτης Εμίλ Ντορέν που έπεσε ηρωικά, ο αβάς Λερουά που έσωσε μπροστά στα μάτια των Γερμανών διακινδυνεύοντας τη ζωή του από βέβαιη εκτέλεση το παλικάρι της αντίστασης, η αριστουργηματική απόδραση από νοσοκομείο αντιστασιακών και άλλες εικόνες μοναδικού μεγαλείου ξεπετάγονται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου προκαλώντας το θαυμασμό και το αμείωτο ενδιαφέρον του αναγνώστη.
French writer Louis Aragon founded literary surrealism.
Louis Aragon, a major figure in the avant-garde movements, shaped visual culture in the 20th century. His long career as a poet, novelist, Communist polemicist and bona fide war hero secured his place in the pantheon of greats.
With André Breton and Phillipe Soupault, Aragon launched the movement and through Paysan de Paris (Paris Peasant), his novel of 1926, produced the considered defining text of the movement.
Aragon parted company with the movement in the early 1930s, devoted his energies to the Communist party, and went to produce a vast body that combined elements of the social avant-garde.
Aragon, a leading influence on the shaping of the novel in the early to mid-20th century, gave voice and images to the art. He, also a critic, edited as a member of the Académie Goncourt. After 1959, people frequent nominated him for the Nobel Prize.
Τέσσερα όμορφα διηγήματα με φόντο τον Β παγκόσμιο πόλεμο και την αντίσταση στην Γαλλία. Ο Αραγκόν επιλέγει να μη δώσει μεγάλο βάθος στους χαρακτήρες του, άλλωστε για διηγήματα πρόκειται, μας περνάει όμως πολύ όμορφα μηνύματα μέσα από τα διάφορα στιγμιότυπα των καταστάσεων που περιγράφει, σαν ταινίες μικρού μηκους! Αν περίμενα να διαβάσω τίποτα φλογισμένα επαναστατικά διηγήματα θα απογοητευόμουν, απλά αφέθηκα στον συγγραφέα να μου πει 4 μικρές ιστορίες, σκηνές από την περίοδο της αντίστασης, που από μόνες τους μας μεταφέρουν τις εικόνες της συνύπαρξης της σκλαβιάς και του μεγαλείου. Το λιγοστό χιούμορ που συνάντησα λειτούργησε πραγματικά πολύ όμορφα, στο γενικό σκληρό και σοβαρό περιβάλλον του βιβλίου.
Έχω την υποψία πως ο κάποτε διάσημος κομμουνιστής συγγραφέας έγραψε αυτά τα τέσσερα συμπαθητικά διηγηματάκια στο τέλος του Πολέμου, ίσως στηριζόμενα και σε πραγματικές ιστορίες, θέλοντας να είναι μια "γροθιά στο στομάχι", πολύ δυνατά, μια κραυγή κατά της ναζιστικής κατοχής που έζησε η Γαλλία. Σήμερα εγώ μάλλον ως γλυκά και μελό και νοσταλγικά και επιφανειακά τα διάβασα. Ίσως φταίει η γλώσσα του (ή η πολύ παλιά ελληνική μετάφραση) αλλά ούτε για μία στιγμή δεν με έκαναν να νοιώσω μέσα μου τον ηρωϊσμό και την αντίσταση του γαλλικού λαού, όπως πχ τον ένοιωσα διαβάζοντας το σαφώς πιο εμπορικό μα συγκλονιστικό Αηδόνι της Kristin Hannah, παρόλο που αυτό γράφτηκε από μια σύγχρονη αμερικανίδα που καμμιά σχέση δεν είχε με την εποχή και το θέμα που έπλασε... Ίσως αν η κάθε μια ιστορία δεν ήταν 18 σελίδες αλλά πιο ανεπτυγμένη... Ως ηθογραφία περισσότερο διάβασα αυτή τη συλλογή, μα με πολύ ενδιαφέρον.