Als Tatjana van haar geboortestad Amsterdam naar hockeydorp Bloemendaal verhuist, verklaren haar vrienden haar voor gek. Maar al snel wordt ze door haar nieuwe buurvrouw Babs, het schatrijke 'koninginnetje' van het dorp, op sleeptouw genomen. Met de Porsche - aan fietsen doet Babs niet - rijden Tatjana en haar nieuwe vrienden de feesten en partijen van de Bloemendaalse happy few af. Ze maakt kennis met een wereld van onmetelijke rijkdom, waar goede manieren en overspel elkaar in balans houden. Dan vindt er een ingrijpende gebeurtenis plaats waardoor Tatjana op gespannen voet komt te staan met haar omgeving.
Supergelukkig is een komische en onthutsende roman over een dorp waar het alle dagen feest is en waar zelfs bij regen de zon nog schijnt.
Het boek gaat over hoe de schrijfster het leven in Bloemendaal ervaart. Naast de au pairs, Range Rovers en buurtfeesten, wordt ook een serieus onderwerp aangesneden: pesten.
Het boek leest lekker weg en ik vond het leuk om dingen uit de buurt te herkennen, al snap ik dat het boek in Bloemendaal zelf voor veel ophef heeft gezorgd door de stereotypen en soms negatieve beschrijvingen over (de mensen in) Bloemendaal.
Ik vind dit boek veel minder leuk. Waarom? Onherkenbaar? Nee want ik woon zelf in Heemstede ook bekend om kakkers en grote huizen maar eigenlijk zo een onzin want ook mensen die in grote huizen wonen hoeven geen kak te zijn. Op school had ik ook vriendinnetjes die in Bloemendaal wonden en ja in grote mooie huizen met een zwembad. Dat vond ik wel speciaal. Zo speciaal dat ik met mijn stomme kop tegen een glazen deur liep. Gelukkig niet stuk maar ik was niet gewend aan een glazen deur. Er was iets vreemds met dat meisje herinner ik me ook. Alsof ze een geheim had. Dus ja ik ken de kakkers en de niet kakkers en de rijke en niet zo rijke mensen maar dit leventje waa Tatjana het over heeft ken ik dus helemaal niet. Waarom vind ik haar andere boek leuker? Ik denk omdat het toch meer herkenbaar was? Ik vond het juist zo leuk dat ze over haar gezin sprak en dat het niet allemaal zo normaal was. Haar moeder had liefdesverdriet om een man die niet echt haar vader was dus ook niet echt de opa van haar kinderen maar die ze wel erg misten. Moeder ging op zoek naar nieuwe man en het was allemaal meer persoonlijk. Dit boek daarentegen gaat niet over het leven van Tatjana, niet haar persoonlijke leven maar over kennissen en ik vind het gewoon niet echt geloofwaardig.
Zeer matig geschreven. Komt nergens echt goed op dreef. Het lukt de schrijfster niet om de karakters echt een gezicht te geven. Uitgelezen maar niet meer dan dat...
Bloemendaal. Een ver-van-mijn-bed-show. Jaren geleden keek ik al met veel plezier de serie Gooische Vrouwen en een een paar weken geleden was Supergelukkig van Tatjana van Zanten aan de beurt. Als ik het boek zo bij de bibliotheek had zien staan, was het waarschijnlijk daar gebleven, maar omdat deze auteur in september in de jury van Film by the Sea zit, was ik toch wel nieuwsgierig.
In het boek verhuist Tatjana van Amsterdam naar Bloemendaal. Haar vrienden verklaren haar voor gek en Tatjana twijfelt zelf ook nog een hele tijd. Samen met haar buurvrouw en diens rijke vriendinnen feest ze wat af. Maar het wordt wel duidelijk dat iedereen de schijn op probeert te houden als het naar buiten komt dat Tatjana’s nichtje Maartje wordt gepest.
Toen ik wat informatie over het boek aan het opzoeken was, kwam ik veel boze reacties tegen. Het zou allemaal niet zo gaan in het dorp, mensen zouden zich herkennen in de personages. Stiekem moest ik daar wel een beetje om lachen. Het is maar een boek, en nog wel een hilarische ook. Ik heb echt gelachen, maar daarentegen ook meegeleefd met Maartje. De keiharde waarheid wordt verteld en ik weet zeker dat het -helaas- niet alleen in Bloemendaal zo gaat.
Geen simpele chicklit, maar net zo vermakelijk. Leuk om eens een kijkje te nemen in andermans leven. Ik heb genoten van Supergelukkig!
Wat een heerlijk boek. Het is net Gooische Vrouwen, maar dan in boekvorm. De vreemdgaanders, witte wijn en Porches vliegen je om de oren. Maar daarbij weet de auteur ook akelig goed de schaduwzijde van het leven in Bloemendaal te beschrijven. Maar ook dat gebeurt met een kwinkslag. Alles in balans. Aanrader.
Geweldig - heb dit boek in 1 dag uitgelezen en regelmatig hardop gelachen. Het is geen hoogstaande literatuur, maar een leuk vakantieboek in de sfeer van Glamourland (Gaat t weer n beetje, meneer Droge), de PC Hooftstraat en taferelen uit Gooische Vrouwen. Puur vanwege t hoge entertainment gehalte 4 sterren.
Meh. Een boek over mensen die vol zijn van zichzelf, zonder gebrek aan hoog van de torenblazerij. Als de schrijfstijl nu nog wat bijzonders bracht.. Ach, zie het als een soort lange glossy magazine column. Leuk omdat ik de buurtjes ken omdat ik ooit in die regio woonde. En nu door naar iets boeiends!
Leest werkelijk als een trein. Gooische Vrouwen in boekvorm. Naast de humoristische beschrijvingen van het dagelijks leven van het 'nieuwe geld' is er ruimte voor een serieuze verhaallijn. Het 'zoetsappige' einde is helaas een beetje voorspelbaar.
Een vermakelijk boek, dat de Bloemendaalse cultuur op de hak neemt en in één geval zelfs veroordeelt, maar er toch ook de goede kanten van laat zien. De auteur beschikt over een prettig relativeringsvermogen: het leven is nergens perfect. Dat ligt niet aan de plek, dat ligt aan jezelf.