Εδώ, οι δύο γνωστοί τηλεμαϊντανοί-δημοσιογράφοι μας παρουσιάζουν ένα πόνημα (καρπός υποτίθεται διετούς έρευνας) αμφιβόλου ποιότητας με την επίκληση ανώνυμων πληροφοριοδοτών, το μπλέξιμο ανθρώπων και καταστάσεων, την περιγραφή της εσωτερικής ψυχολογικής φάσης των πρωταγωνιστών, τη θεοποίηση των παντός είδους υπηρεσιών, τη νεκρανάσταση του Σαρτρ, τη μυθιστορηματική περιγραφή εσωτερικών διεργασιών του ΕΛΑ, της 17Ν, τα κακοστημένα σενάρια ή τέλος τις αντιφάσεις, να είναι ο κουραστικός κανόνας.
Για τον τρόπο συλλογής πληροφοριών και τις διασταυρώσεις των δύο συγγραφέων έχει ενδιαφέρον η ακόλουθη χαριτωμένη λεπτομέρεια. Σε τρία σημεία του βιβλίου αναφέρεται κάποια ελβετική οργάνωση με το όνομα «Do it» (σελ. 36, 58 και 97), στην οποία αποδίδονται χαρακτηριστικά «δικτύου» ή «κινήματος» και αναφέρονται σχέσεις της με στελέχη του ΕΛΑ. Οργάνωση «Do it» δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ. Με το όνομα αυτό («Do it») γυρίστηκε το 2000 ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο βραβεύτηκε στο φεστιβάλ του Λοκάρνο και αναφέρεται στη δράση μιας νεανικής αναρχικής ομάδας γύρω από τον Danielle von Arb. Όπως έχει εξηγήσει με δηλώσεις του ο ένας από τους δύο δημιουργούς του ντοκιμαντέρ, ο Marcel Zwingli, ο οποίος υπήρξε συνιδρυτής της το 1970 σε ηλικία 16 ετών, η ομάδα αυτή στη Ζυρίχη δεν είχε όνομα. Όσο για την ονομασία «Do it», αυτή αναφέρεται μόνο στην ταινία και έχει πηγή έμπνευσης την ομώνυμη ιστορική μπροσούρα του γνωστού Αμερικανού ακτιβιστή των 60s, Jerry Rubin («Do it, Σενάρια για την επανάσταση»).
Το αστείο είναι πως την εποχή της κυκλοφορίας του βιβλίου (Δεκέμβρης του 2002) οι δύο συγγραφείς εμφάνισαν τους εαυτούς τους ως θαρραλέους ερευνητές που πήραν το ρίσκο της δημοσίευσης ενώ είναι προφανές ότι μόνο που πράγμα που πήραν ήταν τα έτοιμα στοιχεία από επίσημες και ανεπίσημες υπηρεσίες, για να τα επενδύσουν με την προχειρότητα που επέβαλε η ανάγκη να προλάβουν την αγορά των Χριστουγέννων. Αυτό, φυσικά, δεν λέγεται «διετής έρευνα», αλλά δημοσιογραφική «αρπαχτή».
Το βιβλίο
Φάκελος 17 Νοέμβρη
θα μείνει στην ιστορία και βέβαια στη σχετική βιβλιογραφία δίπλα σε αντίστοιχης σοβαρότητας και αξιοπιστίας πονήματα σαν αυτά του Δήμου Μπότσαρη ή του Πάνου Καμμένου. Όσο γρηγορότερα το παραδεχτούν οι συγγραφείς του τόσο το καλύτερο και για τη δική τους γενικότερη αξιοπιστία.