What do you think?
Rate this book
Leve posthornet!
Ellinor, en kommunikasjonsrågiver i tredveårene, kjenner at det ikke er nok alvor og inderlighet i tilværelsen. At livet hennes er for banalt for fortvilelsen hun føler. Da en kollega forsvinner, må hun overta jobben fra Postkom som han sto midt oppe i. Ved å lære de postansatte om media, makt og politikk skal hun bistå dem i arbeidet mot innføringen av EUs tredje postdirektiv. Vi følger livet hennes gjennom et halvår fram til Arbeiderpartiets landsmøte i april 2011.
180 pages, Hardcover
First published October 9, 2012
234 people are currently reading
6805 people want to read
About the author
Vigdis Hjorth
74 books819 followersVigdis Hjorth (born 1959) is a Norwegian novelist. She grew up in Oslo, and has studied philosophy, literature and political science.
In 1983, she published her first novel, the children's book "Pelle-Ragnar i den gule gården" for which she received Norsk kulturråd's debut award. Her first book for an adult audience was "Drama med Hilde" (1987). "Om bare" from 2001 is considered her most important novel, and a roman à clef.
Hjorth has three children and lives in Asker.
In 1983, she published her first novel, the children's book "Pelle-Ragnar i den gule gården" for which she received Norsk kulturråd's debut award. Her first book for an adult audience was "Drama med Hilde" (1987). "Om bare" from 2001 is considered her most important novel, and a roman à clef.
Hjorth has three children and lives in Asker.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 582 reviews
March 29, 2021
This novel was an exceptional reading experience. Every sentence sent me somewhere. Every sentence delighted or energized or moved me. Do you know how hard that is to do with language? Kudos to Hjorth's translator, as well, for extending Hjorth's language to me. This is the kind of novel with a narrative drive that makes you want to know what happens on the next page, but that also invites you to linger on the sentences as they come along, because you've never read sentences that are quite like these sentences before. The narrative exuberance here reminds me of Saul Bellow. Thanks, Verso, for providing me an e-copy through NetGalley, and I'll surely be buying this novel when it's published for the pleasure of re-reading it with a book in hand.
December 28, 2023
3.5/5
Miras’la hayran olduğum Vigdis Hjorth, Postane Günlükleri’nde basit bir hikayeyi ele alıyor. Dışardan hayatı gayet iyi duran ama içten içe bir tür varoluş bunalımı içerisinde olan Ellinor, -çalıştığı iletişim ajansındaki bir gidişten ötürü- işlerini kaybetme noktasında olan posta memurlarının hayatlarına dahil olmak durumunda kalıyor. Başlarda konuya da tıpkı kendine olduğu gibi mesafeli olsa da sonradan mektupların ve iletişimin aslında ne kadar önemli olduğunu fark ediyor. Böylelikle de kendi hayatına başka bir gözle bakmaya başlıyor ve “mutluluğa” dair başka sorgulamalar içine giriyor. Yazarın anlatmaya çalıştığı şeyi de ufak bir hikayenin peşine takılmasını da sevdim ancak biraz düz buldum doğrusu. Miras’ta hassas bir konuyu çok incelikli şekilde anlatırken burada o inceliği göremedim. Önceden Miras’ı okumasam belki daha çok beğenirdim bilemiyorum ama nasıl desem, bu kısa roman bana biraz fazla İskandinav geldi. Kuzeyli toplumların içedönüklüğünü, iletişime kapalılığını ve varoluş dertlerini bir yere kadar içselleştirebiliyorum. Bazen ne yazık ki o duygu tam olarak geçmiyor. Yine de merak ederek okunuyor mu, kesinlikle.
Miras’la hayran olduğum Vigdis Hjorth, Postane Günlükleri’nde basit bir hikayeyi ele alıyor. Dışardan hayatı gayet iyi duran ama içten içe bir tür varoluş bunalımı içerisinde olan Ellinor, -çalıştığı iletişim ajansındaki bir gidişten ötürü- işlerini kaybetme noktasında olan posta memurlarının hayatlarına dahil olmak durumunda kalıyor. Başlarda konuya da tıpkı kendine olduğu gibi mesafeli olsa da sonradan mektupların ve iletişimin aslında ne kadar önemli olduğunu fark ediyor. Böylelikle de kendi hayatına başka bir gözle bakmaya başlıyor ve “mutluluğa” dair başka sorgulamalar içine giriyor. Yazarın anlatmaya çalıştığı şeyi de ufak bir hikayenin peşine takılmasını da sevdim ancak biraz düz buldum doğrusu. Miras’ta hassas bir konuyu çok incelikli şekilde anlatırken burada o inceliği göremedim. Önceden Miras’ı okumasam belki daha çok beğenirdim bilemiyorum ama nasıl desem, bu kısa roman bana biraz fazla İskandinav geldi. Kuzeyli toplumların içedönüklüğünü, iletişime kapalılığını ve varoluş dertlerini bir yere kadar içselleştirebiliyorum. Bazen ne yazık ki o duygu tam olarak geçmiyor. Yine de merak ederek okunuyor mu, kesinlikle.
September 20, 2025
LONG LIVE THE POST HORN! begins with an epigraph from Soren Kierkegaard’s REPETITION. The passage extols the instrument, noting that” you can never be sure to coax the same tone from it twice; a post horn is capable of producing an infinite number of possibilities and he who puts his lips to it…will never be guilty of repetition.” The post horn thus is an instrument of hope, variety and never ending possibilities.
This epigraph foreshadows the leitmotif running throughout the novel.While the post horn is an antiquated instrument, it remains the symbol of the national post service of many countries.In Vigdis Hjorth’s novel, the post horn expands to a symbol of a journey to discover one’s voice and tone.
Ellinor is a thirty five year old publicist who is adrift and struggling to find her footing in life.
“ Was I, too, condemned to this tiny life? Was that my future? I desperately hoped not…I fore saw nothing larger but there had to be something! That was my problem, my stupidity that I couldn’t reconcile myself to the little life…”
Ellinor is mired in quiet despair seeking respite from her apathy while longing for a cause to energize her. She is doubtful that she will ever have a solution to the stasis enveloping her life.
The beauty of Hjorth’s writing is contained in the subtlety with which she begins to insinuate an answer to Ellinor’s questions.Hjorth writes spare, concise sentences that reveal tiny moments that build into a greater whole.Fittingly, Ellinor does not react enthusiastically when she inherits a project after the abrupt resignation of a colleague. She will be managing communications for the Norwegian Post and Communication Union( Postkom) in opposition to an EU directive allowing competition for delivery of letters under a specific weight.This assignment is a catalyst that gradually motivates Ellinor to embark on a transformative period of discovery that changes her perspectives.At first, her attitude vacillates between indifference and disquiet as she doubts her ability to perform her assignment. However, when meeting a group of postal workers , one long time employee relates how he has labored to turn dead letters into living ones. The story resonated with Ellinor prompting her to reflect on the efficacy of belief in a cause.
Gradually, the cadence and tone of Ellinor’s thoughts change in mood from ennui to engagement while she begins a journey of self awareness and personal agency.Her experiences with the postal union heighten her appreciation of the power of words as a transformative agent.Vistas open for her as small tasks and events accumulate and gain heft, converting ordinary events into heretofore unattainable achievements. She engages in a quest to preserve both language and tradition.
LONG LIVE THE POST HORN ! is a carefully constructed work that strings together tiny incidents that become a complex structure. Ellinor’s everyday experiences ultimately shift her focus from inward looking despair to outwardly centered political awakening and personal empowerment.When I finished the novel, I had an image of Ellinor with a post horn at her lips, pointed upward with cheeks puffed out like Dizzy Gillespie. She was blowing her horn and unleashing her voice with vitality, variety and force.
This epigraph foreshadows the leitmotif running throughout the novel.While the post horn is an antiquated instrument, it remains the symbol of the national post service of many countries.In Vigdis Hjorth’s novel, the post horn expands to a symbol of a journey to discover one’s voice and tone.
Ellinor is a thirty five year old publicist who is adrift and struggling to find her footing in life.
“ Was I, too, condemned to this tiny life? Was that my future? I desperately hoped not…I fore saw nothing larger but there had to be something! That was my problem, my stupidity that I couldn’t reconcile myself to the little life…”
Ellinor is mired in quiet despair seeking respite from her apathy while longing for a cause to energize her. She is doubtful that she will ever have a solution to the stasis enveloping her life.
The beauty of Hjorth’s writing is contained in the subtlety with which she begins to insinuate an answer to Ellinor’s questions.Hjorth writes spare, concise sentences that reveal tiny moments that build into a greater whole.Fittingly, Ellinor does not react enthusiastically when she inherits a project after the abrupt resignation of a colleague. She will be managing communications for the Norwegian Post and Communication Union( Postkom) in opposition to an EU directive allowing competition for delivery of letters under a specific weight.This assignment is a catalyst that gradually motivates Ellinor to embark on a transformative period of discovery that changes her perspectives.At first, her attitude vacillates between indifference and disquiet as she doubts her ability to perform her assignment. However, when meeting a group of postal workers , one long time employee relates how he has labored to turn dead letters into living ones. The story resonated with Ellinor prompting her to reflect on the efficacy of belief in a cause.
Gradually, the cadence and tone of Ellinor’s thoughts change in mood from ennui to engagement while she begins a journey of self awareness and personal agency.Her experiences with the postal union heighten her appreciation of the power of words as a transformative agent.Vistas open for her as small tasks and events accumulate and gain heft, converting ordinary events into heretofore unattainable achievements. She engages in a quest to preserve both language and tradition.
LONG LIVE THE POST HORN ! is a carefully constructed work that strings together tiny incidents that become a complex structure. Ellinor’s everyday experiences ultimately shift her focus from inward looking despair to outwardly centered political awakening and personal empowerment.When I finished the novel, I had an image of Ellinor with a post horn at her lips, pointed upward with cheeks puffed out like Dizzy Gillespie. She was blowing her horn and unleashing her voice with vitality, variety and force.
December 3, 2023
"İnsan tutkularını gerçekleştirmediğinde ne tür bir utanç duyuyordu acaba?"
Ay, gözlerim dolu dolu bitirdim kitabı. Miras ile tanıyıp çok sevdiğimiz Norveçli yazar Vigdis Hjorth bu defa daha hafif ve iyimser bir metinle karşımızda. Miras'tan bildiğimiz bazı izlekleri bu kitabında da görmek mümkün ama bu defa başka bir şey söylüyor Hjorth; bence çok daha umutlu bir şey.
Anlatıcımız Ellinor, kendisine tam açıklayamadığı bir tatminsizlik ve anlamsızlık hissettiren bir hayat sürmekte. Her şey yerli yerinde görünüyor; iki arkadaşıyla beraber kurduğu bir PR firması, beklentilerini karşılayan bir sevgilisi var, kız kardeşi ve annesiyle sıkça görüşüyor, mutsuz olmak için görünürde bir sebebi yok. Kaldı ki zaten kendisi hissettiğin şeyin "mutsuzluk" olduğunun bile farkında değil, henüz. (Burada çok düşündüm; mutsuzluk, mutluluğun tam zıttı mıdır, ya da onun yokluğuyla açıklanabilen şey midir, olumsuzu mudur diye, bence değil, başka, bambaşka bir şey.)
Derken bir gün, Posta İşçileri Sendikası'nın; AB tarafından dayatılan posta reformuna karşı yürütecekleri kampanyayı üstleniyorlar ve işte oradan sonra olaylar gelişiyor. Bildikleri ezbere yöntemlerle bir iletişim kampanyası yürüttükçe bilmedikleri ne çok şey olduğunu keşfediyorlar. Hakikatin, hikaye anlatmanın gücünü öğreniyor, gerçek insanların gerçek hikayelerini işittikçe insanın kendi gerçeğine de yaklaşabileceğini kavrıyor anlatıcımız.
"Kendini bir bağlamın parçası gibi hissetmek" diyor yazar bir yerde - Ellinor'un ve bence pek çoğumuzun yokluğunu hissettiği şey tam da bu. Posta reformu kampanyasının ne olduğunu söylemeyeyim - bu reform ve kampanya kısmı gerçek bu arada, dolayısıyla kitaba başlamadan önce Google'lamayınız ancak bitirince bakınız ve okuyunuz; Norveç'in yakın dönem siyasi tarihinin en mühim mevzularından biri, sonradan Brexit ile yeniden gündeme gelmiş hatta.
Hjorth yine çok yalın, çok duru yazıyor ve sakin kelimeleri her zamanki gibi insanın içine işliyor. (Çevirmen Dilek Başak'ın da bunda katkısı büyük elbette!) Bana yer yer İdeal Defter'i ve oradaki anlatıcımızın sorgulamalarını anımsattı, iyice sıcacık hissettim. Özellikle kentli genç kadınların okumasını fena halde tavsiye ediyorum! <3
Ay, gözlerim dolu dolu bitirdim kitabı. Miras ile tanıyıp çok sevdiğimiz Norveçli yazar Vigdis Hjorth bu defa daha hafif ve iyimser bir metinle karşımızda. Miras'tan bildiğimiz bazı izlekleri bu kitabında da görmek mümkün ama bu defa başka bir şey söylüyor Hjorth; bence çok daha umutlu bir şey.
Anlatıcımız Ellinor, kendisine tam açıklayamadığı bir tatminsizlik ve anlamsızlık hissettiren bir hayat sürmekte. Her şey yerli yerinde görünüyor; iki arkadaşıyla beraber kurduğu bir PR firması, beklentilerini karşılayan bir sevgilisi var, kız kardeşi ve annesiyle sıkça görüşüyor, mutsuz olmak için görünürde bir sebebi yok. Kaldı ki zaten kendisi hissettiğin şeyin "mutsuzluk" olduğunun bile farkında değil, henüz. (Burada çok düşündüm; mutsuzluk, mutluluğun tam zıttı mıdır, ya da onun yokluğuyla açıklanabilen şey midir, olumsuzu mudur diye, bence değil, başka, bambaşka bir şey.)
Derken bir gün, Posta İşçileri Sendikası'nın; AB tarafından dayatılan posta reformuna karşı yürütecekleri kampanyayı üstleniyorlar ve işte oradan sonra olaylar gelişiyor. Bildikleri ezbere yöntemlerle bir iletişim kampanyası yürüttükçe bilmedikleri ne çok şey olduğunu keşfediyorlar. Hakikatin, hikaye anlatmanın gücünü öğreniyor, gerçek insanların gerçek hikayelerini işittikçe insanın kendi gerçeğine de yaklaşabileceğini kavrıyor anlatıcımız.
"Kendini bir bağlamın parçası gibi hissetmek" diyor yazar bir yerde - Ellinor'un ve bence pek çoğumuzun yokluğunu hissettiği şey tam da bu. Posta reformu kampanyasının ne olduğunu söylemeyeyim - bu reform ve kampanya kısmı gerçek bu arada, dolayısıyla kitaba başlamadan önce Google'lamayınız ancak bitirince bakınız ve okuyunuz; Norveç'in yakın dönem siyasi tarihinin en mühim mevzularından biri, sonradan Brexit ile yeniden gündeme gelmiş hatta.
Hjorth yine çok yalın, çok duru yazıyor ve sakin kelimeleri her zamanki gibi insanın içine işliyor. (Çevirmen Dilek Başak'ın da bunda katkısı büyük elbette!) Bana yer yer İdeal Defter'i ve oradaki anlatıcımızın sorgulamalarını anımsattı, iyice sıcacık hissettim. Özellikle kentli genç kadınların okumasını fena halde tavsiye ediyorum! <3
May 21, 2023
unghhh yes…but why is end so neat? stay complicated! still, i forgive, and adore this book
February 11, 2024
Bu kitabın şansızlığı yazarın “Miras” adlı romanından sonra Türkçe basımının raflara çıkmasıdır. O kitaptan sonra bu romanı zayıf bulan çoğunluktanım ben de. Buna rağmen Norveç’li yazar Vigdis Hjorth sert ve gerçekçi cümleleriyle kurduğu hikayelerinde, depressif ve can sıkıcı konuları kurgulasa da okuru kendine bağlıyor.
Olmuş olanla gelecek olan arasında şimdi olanın bağlantısını arayan üstelik bu arayışını bir hikaye ile birlikte düşünen Ellinor isimli bir iletişim uzmanı bu romanın kahramanı. Mutsuz, karamsar, kaygılı, ağlamaya hazır, gelecek kaygısı içinde ve devamlı kendisini ve çevresindekilerini sorgulayan 35 yaşlarında bir kadın. Yaşamı, varoluşunu, ne yapması gerektiğini devamlı sorgulayan Ellinor’un ıssız ve beklentisiz hayatına anlam katan olay ise ironik olarak oldukça üzücü; iş arkadaşının intiharı ve arkasında bıraktığı üzerinde çalıştığı konu.
Buradan başlayarak dipten yukarı çıkma çabalarını kolaylaştıran ise intihar eden iş arkadaşının geride bıraktığı “postacıların işleri ile ilgili kaygıları” konusunda çalışırken kendisine “ölü mektup” konusunda bilgilendiren yaşlı bir postacı ile tanışması ve onun anlattığı bir hikaye. Kitabın bir yerinde “kolay bir hayat peşindeysen yapman gereken tek şey kendini önemsiz kılmaktır” diyen yazar tam da bunun tersini yaparak arka kapak yazısında belirtildiği gibi “kendi bodrumunda takılıp kalmayıp üst katlara çıkmayı” başarıyor.
Güzel bir anlatım, iddialı olmasa da insanlık hallerine dair konular ve V Hjorth’un işlek kalemi ile beğendiğim, önereceğim bir kitap.
Olmuş olanla gelecek olan arasında şimdi olanın bağlantısını arayan üstelik bu arayışını bir hikaye ile birlikte düşünen Ellinor isimli bir iletişim uzmanı bu romanın kahramanı. Mutsuz, karamsar, kaygılı, ağlamaya hazır, gelecek kaygısı içinde ve devamlı kendisini ve çevresindekilerini sorgulayan 35 yaşlarında bir kadın. Yaşamı, varoluşunu, ne yapması gerektiğini devamlı sorgulayan Ellinor’un ıssız ve beklentisiz hayatına anlam katan olay ise ironik olarak oldukça üzücü; iş arkadaşının intiharı ve arkasında bıraktığı üzerinde çalıştığı konu.
Buradan başlayarak dipten yukarı çıkma çabalarını kolaylaştıran ise intihar eden iş arkadaşının geride bıraktığı “postacıların işleri ile ilgili kaygıları” konusunda çalışırken kendisine “ölü mektup” konusunda bilgilendiren yaşlı bir postacı ile tanışması ve onun anlattığı bir hikaye. Kitabın bir yerinde “kolay bir hayat peşindeysen yapman gereken tek şey kendini önemsiz kılmaktır” diyen yazar tam da bunun tersini yaparak arka kapak yazısında belirtildiği gibi “kendi bodrumunda takılıp kalmayıp üst katlara çıkmayı” başarıyor.
Güzel bir anlatım, iddialı olmasa da insanlık hallerine dair konular ve V Hjorth’un işlek kalemi ile beğendiğim, önereceğim bir kitap.
November 13, 2022
Vigdis Hjorth’s novel "Leve posthornet!" won the Norwegian Critics Prize for Literature (also won previously by many of my favourite authors including Dag Solstad, Per Petterson, Karl Ove Knausgård. Lars Saabye Christensen, Roy Jacobsen), an award she was to win again in 2016 for her Arv og miljø (translated into English by Will and Testament by Charlotte Barslund – my review: https://www.goodreads.com/review/show...)
The 2012 work has now been translated into English, again by Charlotte Barslund as Long Live the Post Horn!, a title taken from the novel’s epigraph by Constantin Constantius in Repetition: A Venture in Experimental Psychology, by Søren Kierkegaard:
Long live the post horn! It’s my instrument for many reasons, principally because you can never be sure to coax the same tone from it twice; a post horn is capable of producing an infinite number of possibilities.
Rather unusually, the novel revolves around the successful campaign by grassroots campaigners in the governing Labour party against the adoption in Norway of an EU Directive on liberalising the postal market. See below for the real-life background, which will be less familiar to the UK reader than Hjorth’s original audience, albeit it did play an odd role in the Brexit process.
Our first-person narrator, Ellinor, is a thirty-five-year-old media consultant working for a three-person PR agency, KraftKom, that she co-founded.
As the novel opens, one of her co-founders disappears, leaving a note saying he has quit the firm and indeed the country, in the aftermath of a messy divorce, taking to the seas in his boat. He is later found drowned in Calais harbour, with suicide suspected.
Ellinor and the remaining partner, Rolf, have to pick up his main assignment – a commission from Postkom, the Norwegian Postal Workers Union:
We sat in the kitchen with coffee and remembered him as he had been towards the end, even more hunched, a sombre, conflicted figure we saw too late, a dark cloud dissolving. Dag at sea in his boat, drawing up his life’s balance sheet. When did it start to go wrong, when did the downward spiral begin? When he gave up politics for journalism? When he gave up journalism in the hope of making money as a PR consultant? When it became clear that he wouldn’t get rich from his PR firm, when he gave up becoming rich in other ways, when it was suddenly too late? When his wife left him and he lost faith in the postal directive?
…
The EU’s third postal directive was about allowing competition for letters weighing less than 50g. It didn’t sound like a big deal. KraftKom had been hired by Postkom, the Norwegian Post and Communications Union, to help them fight against its implementation. The first and second directive had been passed by Parliament with no objection, and the third one was bound to go through, also without objection, but we had to give them what they were paying us for.
Ellinor herself seems to be going through something of an early mid-life crisis, feeling rather detached from her own life. She has a lover, a divorcee, but is rather taken aback when he wants her to meet his young son, and when he produces a ring as a gift – she isn’t even prepared to give him a key to her flat and ultimately her life seems listless, almost apathetic.
I never bothered changing the clock on the dashboard in my car because I would soon have to change it again, I didn’t put my ski boots in the basement lock-up in the summer because it would soon be skiing weather again, and I’d only just filed my tax return when it was time to file it yet again. I felt exhausted,
…
I had read about people who don’t feel pain and are constantly at risk of injuring themselves as a result. Was I like that? Did things happen without me feeling them and would I suddenly one day be fatally wounded.
Ellinor and Rolf find their usual slick PR scripts don’t work with the postal workers, who are passionate to the point of over-emotion about their role. But gradually Ellinor starts to absorb some of the passion, in a piece that echoes the novel’s title:
The secretive gap of the letter box, I wrote. Too narrow for the biggest items, which must be collected with a delivery card, goods ordered online from the great abroad. Packaged and stamped, sent by courier, by car, whistling trains or planes and eased onto moving rubber and sorted by country, county, city and street and eased into the darkness of postbags before being transported by the conveyor belt and the cart and the postman’s decisive hands, every link equally vital. The postman’s tireless wandering from stairwell to stairwell with the precious cargo. The steadfastness of the postman! Come rain or shine, the postman calls day after day, and the certainty of it, the predictability of the Post Office, the repetition! Long live the postman, the post box, the Post Office and all its beings!
And when – no spoiler as this would have been headline news in Norway at the time – their campaign proves successful, Ellinor feels she can apply the lessons learned to her own life:
It doesn’t mean much in the greater scheme of things, of course not, it’s just a postal directive. One small step for Labour’s grassroots, but a life-changing one for me because through working on the postal directive, I had learned the value of this step for living well and in good spirits. I knew now that no one is insignificant and that every day every one of us must choose whether to build civilisation or the opposite, let the world fall apart, and that even the smallest things present each of us with a challenge.
Ultimately, I didn’t find this as powerful as Will and Testament. It wasn’t that the postal story was boring, indeed that part of the novel and the underlying real-life story intrigued me, but I was less taken by the story of Ellinor’s personal development and the slightly forced link between the two.
And – unbeknown to the author at the time the book was published – the victory proved fleeting. The ruling Labour party was defeated at the next election in 2013 and the incoming centre-right coalition adopted the Directive.
3.5 stars
Thanks to the publisher via Netgalley for the ARC.
Background
As a member of the EEA but not the EU, Norway has a nuanced position with respect to EU Directives. It is informally consulted on any proposal for a new law from the Commission, and its experts participate in drafting sessions, but it has no voting rights on the final law. And once passed it is required to adopt the Directive in to its own law “as closely as possible.”
However, it does have a “right of reservation” in exceptional circumstances to argue that the law is not suitable for Norway (https://fullfact.org/europe/eu-facts-...).
This right has only been formally invoked once.
In 2008, the EU passed Directive 2008/6/EC, amending Directive 97/67/EC, as amended by Directive 2002/39/EC – the so-called Third Postal Directive, fully opening up even letters to full competition. In Norway this would have required the Norwegian postal service (Posten) to give up its monopoly on letters weighing less than 50 grams.
In 2011, following a grassroots campaign within the governing Labour party which forced the leaders of the government to change their position in favour of adoption, Norway informed the EU that it would be exercising their right not to implement the Directive (https://www.newsinenglish.no/2011/05/...)
This issue came up in both the Brexit campaign, raised by the Leave campaign who were at that point arguing for a EEA position as one option (http://www.conservativehome.com/theco...) and later in 2017 when a cross-party group, including Conservative rebels, argued in favour of a Norway-plus style soft Brexit (https://www.bbc.co.uk/news/uk-politic...).
What each group failed to realise when citing the precedent (and what was in the unknown future for the author when she wrote this book) was that after the Labour party was defeated in the 2013 general election, the new centre-right coalition government did adopt the Directive.
The 2012 work has now been translated into English, again by Charlotte Barslund as Long Live the Post Horn!, a title taken from the novel’s epigraph by Constantin Constantius in Repetition: A Venture in Experimental Psychology, by Søren Kierkegaard:
Long live the post horn! It’s my instrument for many reasons, principally because you can never be sure to coax the same tone from it twice; a post horn is capable of producing an infinite number of possibilities.
Rather unusually, the novel revolves around the successful campaign by grassroots campaigners in the governing Labour party against the adoption in Norway of an EU Directive on liberalising the postal market. See below for the real-life background, which will be less familiar to the UK reader than Hjorth’s original audience, albeit it did play an odd role in the Brexit process.
Our first-person narrator, Ellinor, is a thirty-five-year-old media consultant working for a three-person PR agency, KraftKom, that she co-founded.
As the novel opens, one of her co-founders disappears, leaving a note saying he has quit the firm and indeed the country, in the aftermath of a messy divorce, taking to the seas in his boat. He is later found drowned in Calais harbour, with suicide suspected.
Ellinor and the remaining partner, Rolf, have to pick up his main assignment – a commission from Postkom, the Norwegian Postal Workers Union:
We sat in the kitchen with coffee and remembered him as he had been towards the end, even more hunched, a sombre, conflicted figure we saw too late, a dark cloud dissolving. Dag at sea in his boat, drawing up his life’s balance sheet. When did it start to go wrong, when did the downward spiral begin? When he gave up politics for journalism? When he gave up journalism in the hope of making money as a PR consultant? When it became clear that he wouldn’t get rich from his PR firm, when he gave up becoming rich in other ways, when it was suddenly too late? When his wife left him and he lost faith in the postal directive?
…
The EU’s third postal directive was about allowing competition for letters weighing less than 50g. It didn’t sound like a big deal. KraftKom had been hired by Postkom, the Norwegian Post and Communications Union, to help them fight against its implementation. The first and second directive had been passed by Parliament with no objection, and the third one was bound to go through, also without objection, but we had to give them what they were paying us for.
Ellinor herself seems to be going through something of an early mid-life crisis, feeling rather detached from her own life. She has a lover, a divorcee, but is rather taken aback when he wants her to meet his young son, and when he produces a ring as a gift – she isn’t even prepared to give him a key to her flat and ultimately her life seems listless, almost apathetic.
I never bothered changing the clock on the dashboard in my car because I would soon have to change it again, I didn’t put my ski boots in the basement lock-up in the summer because it would soon be skiing weather again, and I’d only just filed my tax return when it was time to file it yet again. I felt exhausted,
…
I had read about people who don’t feel pain and are constantly at risk of injuring themselves as a result. Was I like that? Did things happen without me feeling them and would I suddenly one day be fatally wounded.
Ellinor and Rolf find their usual slick PR scripts don’t work with the postal workers, who are passionate to the point of over-emotion about their role. But gradually Ellinor starts to absorb some of the passion, in a piece that echoes the novel’s title:
The secretive gap of the letter box, I wrote. Too narrow for the biggest items, which must be collected with a delivery card, goods ordered online from the great abroad. Packaged and stamped, sent by courier, by car, whistling trains or planes and eased onto moving rubber and sorted by country, county, city and street and eased into the darkness of postbags before being transported by the conveyor belt and the cart and the postman’s decisive hands, every link equally vital. The postman’s tireless wandering from stairwell to stairwell with the precious cargo. The steadfastness of the postman! Come rain or shine, the postman calls day after day, and the certainty of it, the predictability of the Post Office, the repetition! Long live the postman, the post box, the Post Office and all its beings!
And when – no spoiler as this would have been headline news in Norway at the time – their campaign proves successful, Ellinor feels she can apply the lessons learned to her own life:
It doesn’t mean much in the greater scheme of things, of course not, it’s just a postal directive. One small step for Labour’s grassroots, but a life-changing one for me because through working on the postal directive, I had learned the value of this step for living well and in good spirits. I knew now that no one is insignificant and that every day every one of us must choose whether to build civilisation or the opposite, let the world fall apart, and that even the smallest things present each of us with a challenge.
Ultimately, I didn’t find this as powerful as Will and Testament. It wasn’t that the postal story was boring, indeed that part of the novel and the underlying real-life story intrigued me, but I was less taken by the story of Ellinor’s personal development and the slightly forced link between the two.
And – unbeknown to the author at the time the book was published – the victory proved fleeting. The ruling Labour party was defeated at the next election in 2013 and the incoming centre-right coalition adopted the Directive.
3.5 stars
Thanks to the publisher via Netgalley for the ARC.
Background
As a member of the EEA but not the EU, Norway has a nuanced position with respect to EU Directives. It is informally consulted on any proposal for a new law from the Commission, and its experts participate in drafting sessions, but it has no voting rights on the final law. And once passed it is required to adopt the Directive in to its own law “as closely as possible.”
However, it does have a “right of reservation” in exceptional circumstances to argue that the law is not suitable for Norway (https://fullfact.org/europe/eu-facts-...).
This right has only been formally invoked once.
In 2008, the EU passed Directive 2008/6/EC, amending Directive 97/67/EC, as amended by Directive 2002/39/EC – the so-called Third Postal Directive, fully opening up even letters to full competition. In Norway this would have required the Norwegian postal service (Posten) to give up its monopoly on letters weighing less than 50 grams.
In 2011, following a grassroots campaign within the governing Labour party which forced the leaders of the government to change their position in favour of adoption, Norway informed the EU that it would be exercising their right not to implement the Directive (https://www.newsinenglish.no/2011/05/...)
This issue came up in both the Brexit campaign, raised by the Leave campaign who were at that point arguing for a EEA position as one option (http://www.conservativehome.com/theco...) and later in 2017 when a cross-party group, including Conservative rebels, argued in favour of a Norway-plus style soft Brexit (https://www.bbc.co.uk/news/uk-politic...).
What each group failed to realise when citing the precedent (and what was in the unknown future for the author when she wrote this book) was that after the Labour party was defeated in the 2013 general election, the new centre-right coalition government did adopt the Directive.
June 16, 2024
A fairy tale for mildly (or achingly) depressed adults who worry all the time about neoliberalism. The first third of the novel is an almost distressingly empathetic portrayal of a Norwegian woman mired in loneliness. I texted a friend halfway through reading it: 'Maybe it was a mistake to read a Scandinavian novel about depression in the winter?' But the story turns towards a hopeful, earnest note with incredible gentleness and grace. This feels like a story that will sustain me all winter.
By 'fairy tale', I mean—this is a very joyful story, in the end. If you're politically left-leaning there is something enormously sustaining about reading a story where someone manages to find a cause that inspires emotion, solidarity, and purpose—and manages to win. We all need more stories of people winning the small, difficult, uphill battles against the increasing tendencies of neoliberalism. As Wendy Erskine's blurb says (on the back of the Verso paperback), 'In truth, I had no idea just how much a book dealing with Norwegian union responses to an EU free-competition postal directive would mean to me.'
By 'for adults', I mean—this is not a novel where personal transformation is immediate and easy. It's actually quite painful reading about the protagonist's slow struggle out of her haze of loneliness and isolation. But I'm not sure I like reading about straightforward and easy happy endings anymore. I feel too old, too acutely aware that one's life never gets replaced entirely with a better one; the better one has to be assembled, slowly and carefully, out of the people and moments we have in this one. As the protagonist writes near the end, 'What do we do with our despair if our lives are too small to contain it? Deny our despair and ignore our beating hearts, remain at odds with ourselves and fight ourselves, or…teach our brains to illuminate our hearts and help us live with contradictions that can't be cancelled out and become open to the idea that being a mere mortal is enough, more than enough in most respects, and once we're alive, try to live with gratitude and passion rather than shame and paralysis.'
I loved this book. Hjorth's prose is saturated with empathy and it's easy to feel quite tenderly towards the characters. There are very few conventional descriptions of them; it's hard to figure out their ages, how they look, any physical features (this is a very good book if you believe in body neutrality, I suppose)—but their interior lives are so vividly articulated.
I would especially recommend this for anyone who's read and felt deeply moved by Ali Smith's novels.
By 'fairy tale', I mean—this is a very joyful story, in the end. If you're politically left-leaning there is something enormously sustaining about reading a story where someone manages to find a cause that inspires emotion, solidarity, and purpose—and manages to win. We all need more stories of people winning the small, difficult, uphill battles against the increasing tendencies of neoliberalism. As Wendy Erskine's blurb says (on the back of the Verso paperback), 'In truth, I had no idea just how much a book dealing with Norwegian union responses to an EU free-competition postal directive would mean to me.'
By 'for adults', I mean—this is not a novel where personal transformation is immediate and easy. It's actually quite painful reading about the protagonist's slow struggle out of her haze of loneliness and isolation. But I'm not sure I like reading about straightforward and easy happy endings anymore. I feel too old, too acutely aware that one's life never gets replaced entirely with a better one; the better one has to be assembled, slowly and carefully, out of the people and moments we have in this one. As the protagonist writes near the end, 'What do we do with our despair if our lives are too small to contain it? Deny our despair and ignore our beating hearts, remain at odds with ourselves and fight ourselves, or…teach our brains to illuminate our hearts and help us live with contradictions that can't be cancelled out and become open to the idea that being a mere mortal is enough, more than enough in most respects, and once we're alive, try to live with gratitude and passion rather than shame and paralysis.'
I loved this book. Hjorth's prose is saturated with empathy and it's easy to feel quite tenderly towards the characters. There are very few conventional descriptions of them; it's hard to figure out their ages, how they look, any physical features (this is a very good book if you believe in body neutrality, I suppose)—but their interior lives are so vividly articulated.
I would especially recommend this for anyone who's read and felt deeply moved by Ali Smith's novels.
December 14, 2023
‘Giyinmek, giydiklerini kendine yakıştıramamak. Dolabın içindekiler keşke başka şeyler olsaydı demek, şaşırmayı istemek, şaşırmamak ve yine de en güzel olan kıyafeti eskitmemek için giymeyi ertelemek. En güzelini daha iyi bir zamana saklamak. Başka bir sefere. En pahalı iç çamaşırlarım asla gelmeyecek bir gün için saklanıyor, gelmeyeceğini bildiğim bir gün için, hatta geleceğini hiç ummadığım bir gün için, yine de asla gelmeyecek olan bir geleceği, bildiğimiz dünyanın yok olacağı bir geleceği bekliyorum.’
.
Bundan 3-4 ay önce, Ankara’da bir pasajdan pembe bir elbise aldım, öyle çok pahalı bir şey de değil. Genelde giydiğim şeylerden biraz farklı, belki biraz daha gösterişli.. O yüzden önemli bir günde giyerim dedim, o gün gelmedi hiç. Yıkayıp, ütülediğim gibi duruyor dolapta. Kimimiz de misafir tabakları/bardakları diye bir ayrım yapıyor örneğin. Güzeli kendimize dahi yakıştıramamak veya onu hep bir sebebe saklamak.. Beklenilen zamanın hiç gelmemesi, sebeplerin ise sonsuz bir döngüye dönüşmesi..
.
Ellinor, yıllar önce yazdığı günlüğü bulmasıyla gündelik yaşamında gözden kaçırdığı şeylere daha dikkatli bakmaya başlar. İletişim uzmanlığına, sevgililiğine, iş partnerliğine, kız kardeşliğine.. Bir kırılma noktası olur sonra (çünkü hep olur. birini kaybedersiniz, bir yolculuğa çıkarsınız, bir yabancı belirir karşınızda, velhasıl farklı gözlerle bakmaya başladığınız sıradanlığınız, sıradanlık olmaktan çıkacaktır). Ellinor silkelenir, mektuplar gelir gider. Kırılma önce sessiz ve yavaştır..
.
Norveçli yazar Vigdis Hjorth, değişimin karşısına duvarları, korkunun karşısına dalgalara kulaç atabilme cesaretini koyuyor Postane Günlükleri’nde. Ana konudan değil yan yollardan, araya sıkışıvermiş gibi duran cümlelerden etkilendim en çok. Ellinor’un tutukluğunu biliyorum çünkü, bence çoğumuz da biliyor. Hevesle başlanan şeylerin ışıltısının sönmesini, -miş gibi yaparsak mutluluğa ulaşılacağı düşüncesini, yetersizlik hissini, çekip gidenlerin yasını tutmakla beraber onların cesaretlerine duyulan merakı ve en çok da ertelemeyi.
Bana doğru anda, doğru sorularla geldiğinden mi bilmem çok dokundu Postane Günlükleri. Kalkıp yazmak istedim aklıma ve kalemime ne gelirse..
.
Dilek Başak çevirisi, Nazlım Dumlu kapak tasarımıyla ~
.
Bundan 3-4 ay önce, Ankara’da bir pasajdan pembe bir elbise aldım, öyle çok pahalı bir şey de değil. Genelde giydiğim şeylerden biraz farklı, belki biraz daha gösterişli.. O yüzden önemli bir günde giyerim dedim, o gün gelmedi hiç. Yıkayıp, ütülediğim gibi duruyor dolapta. Kimimiz de misafir tabakları/bardakları diye bir ayrım yapıyor örneğin. Güzeli kendimize dahi yakıştıramamak veya onu hep bir sebebe saklamak.. Beklenilen zamanın hiç gelmemesi, sebeplerin ise sonsuz bir döngüye dönüşmesi..
.
Ellinor, yıllar önce yazdığı günlüğü bulmasıyla gündelik yaşamında gözden kaçırdığı şeylere daha dikkatli bakmaya başlar. İletişim uzmanlığına, sevgililiğine, iş partnerliğine, kız kardeşliğine.. Bir kırılma noktası olur sonra (çünkü hep olur. birini kaybedersiniz, bir yolculuğa çıkarsınız, bir yabancı belirir karşınızda, velhasıl farklı gözlerle bakmaya başladığınız sıradanlığınız, sıradanlık olmaktan çıkacaktır). Ellinor silkelenir, mektuplar gelir gider. Kırılma önce sessiz ve yavaştır..
.
Norveçli yazar Vigdis Hjorth, değişimin karşısına duvarları, korkunun karşısına dalgalara kulaç atabilme cesaretini koyuyor Postane Günlükleri’nde. Ana konudan değil yan yollardan, araya sıkışıvermiş gibi duran cümlelerden etkilendim en çok. Ellinor’un tutukluğunu biliyorum çünkü, bence çoğumuz da biliyor. Hevesle başlanan şeylerin ışıltısının sönmesini, -miş gibi yaparsak mutluluğa ulaşılacağı düşüncesini, yetersizlik hissini, çekip gidenlerin yasını tutmakla beraber onların cesaretlerine duyulan merakı ve en çok da ertelemeyi.
Bana doğru anda, doğru sorularla geldiğinden mi bilmem çok dokundu Postane Günlükleri. Kalkıp yazmak istedim aklıma ve kalemime ne gelirse..
.
Dilek Başak çevirisi, Nazlım Dumlu kapak tasarımıyla ~
December 14, 2025
hele şükür okudum. açıkçası “miras” da epey geveze ve tekrarlı bir romandı ama anlattığının ağırlığından dolayı göze batmıyordu. burada işte hep alışık ve sinir olduğumuz kuzey avrupa insanının o kendini araması, mutsuzluğu, 35’inde hayatın anlamı dertleri filan epey darladı beni.
yani bu maalesef coğrafyamızla da ilgili, dötümüzde ayı bağırırken içim daraldı diye kalkıp paris’e giden ve oradaki evsizleri izleyen varoluşçu karakterle bağ kurmamız çok zorlaştı. üzgünüm ama böyle.
onun dışında romanda elbette hayatın ve kavganın içine girerek anlam kazanma mesajı çok doğruydu. 30’larını cumartesi annelerinden başka eylemlere, seçim çalışmalarına, sendikayla 4+4+4’lere karşı çıka çıka gaz yiyerek geçiren biri olarak bunu birinci elden biliyorum. son yıllardaki ataletin bizi nasıl umutsuz bir yere çektiğini de.
onun dışında pr denen safsatanın insana dokunmadığı sürece hiçbir işe yaramadığına da katılıyorum. o nedenle ellinor’un hikayesinin helga brun’la birleşmesi ve postacıların işlerine bundan sonra inanması da dokunaklıydı. hatta bence romanın en güzel kısmı helga’nın hikayesiydi. taşranın abv.
yoksa mutsuz ilişkiler, uzak aileler, çocuksuz, sevgisiz ve neredeyse hissiz bir kadın olmak kısmı bana çok uzaktı. kuzey de böyle bir yer işte, napalım :) alıştık okuya, izleye. allah başka dert vermesin. bu arada postacıları açlığa mahkum etmek isteyenlerin işçi partili olması gözden kaçmasın. sosyalizm de böyle bir şey oldu dünyada.
bu pr işinde anlatacaklarım da var ama neyse… dilek başak’ın müthiş çevirisi ve dipnotlarıyla…
yani bu maalesef coğrafyamızla da ilgili, dötümüzde ayı bağırırken içim daraldı diye kalkıp paris’e giden ve oradaki evsizleri izleyen varoluşçu karakterle bağ kurmamız çok zorlaştı. üzgünüm ama böyle.
onun dışında romanda elbette hayatın ve kavganın içine girerek anlam kazanma mesajı çok doğruydu. 30’larını cumartesi annelerinden başka eylemlere, seçim çalışmalarına, sendikayla 4+4+4’lere karşı çıka çıka gaz yiyerek geçiren biri olarak bunu birinci elden biliyorum. son yıllardaki ataletin bizi nasıl umutsuz bir yere çektiğini de.
onun dışında pr denen safsatanın insana dokunmadığı sürece hiçbir işe yaramadığına da katılıyorum. o nedenle ellinor’un hikayesinin helga brun’la birleşmesi ve postacıların işlerine bundan sonra inanması da dokunaklıydı. hatta bence romanın en güzel kısmı helga’nın hikayesiydi. taşranın abv.
yoksa mutsuz ilişkiler, uzak aileler, çocuksuz, sevgisiz ve neredeyse hissiz bir kadın olmak kısmı bana çok uzaktı. kuzey de böyle bir yer işte, napalım :) alıştık okuya, izleye. allah başka dert vermesin. bu arada postacıları açlığa mahkum etmek isteyenlerin işçi partili olması gözden kaçmasın. sosyalizm de böyle bir şey oldu dünyada.
bu pr işinde anlatacaklarım da var ama neyse… dilek başak’ın müthiş çevirisi ve dipnotlarıyla…
August 8, 2025
* Spoiler alert *
Long Live the Post Horn! delves into the existential dread of a life devoid of purpose and the search for meaning in the everyday. Ellinor's initial apathy and lack of engagement are contrasted with her eventual passionate involvement in the postal workers' cause.
The fight to save the Norwegian postal service becomes a catalyst for Ellinor's personal growth and a powerful metaphor for broader social issues. The novel explores the impact of political decisions on ordinary lives and the importance of collective action.
Ellinor is a complex character who begins the novel feeling disconnected and numb. Her journey isn't marked by grand adventures or dramatic events, but rather by a gradual shift in perspective and a renewed appreciation for the ordinary. The novel highlights how seemingly small actions and moments can lead to significant personal change.
For me, the only drawback was the character called Stein, who was getting on my nerves from the very beginning and the whole time I was waiting for the moment that Ellinor would dump him. Sadly, it never happened :( :DD
I believe Dag, the absent character, had a much stronger impact on the narrative than that passive, dull Stein.
Hjorth could find drama in the mundane. Her narrative style, characterized by unexpected detours and driving prose, keeps the reader engaged with Ellinor's internal struggles and external conflicts.
***
"...so that I could sleep for as long as I wanted tomorrow morning, the whole day, not have to get up but carry on dreaming which was invariably more exciting than whatever would happen once I got up. Even during my worst nightmares I was more excited about continuing to dream than what the day I was waking up to would bring."
"Many people live in the basement even though there is room at the top where the view is wider and the outlook broader and where fear of the future and the unknown can be turned into anticipation."
Long Live the Post Horn! delves into the existential dread of a life devoid of purpose and the search for meaning in the everyday. Ellinor's initial apathy and lack of engagement are contrasted with her eventual passionate involvement in the postal workers' cause.
The fight to save the Norwegian postal service becomes a catalyst for Ellinor's personal growth and a powerful metaphor for broader social issues. The novel explores the impact of political decisions on ordinary lives and the importance of collective action.
Ellinor is a complex character who begins the novel feeling disconnected and numb. Her journey isn't marked by grand adventures or dramatic events, but rather by a gradual shift in perspective and a renewed appreciation for the ordinary. The novel highlights how seemingly small actions and moments can lead to significant personal change.
For me, the only drawback was the character called Stein, who was getting on my nerves from the very beginning and the whole time I was waiting for the moment that Ellinor would dump him. Sadly, it never happened :( :DD
I believe Dag, the absent character, had a much stronger impact on the narrative than that passive, dull Stein.
Hjorth could find drama in the mundane. Her narrative style, characterized by unexpected detours and driving prose, keeps the reader engaged with Ellinor's internal struggles and external conflicts.
***
"...so that I could sleep for as long as I wanted tomorrow morning, the whole day, not have to get up but carry on dreaming which was invariably more exciting than whatever would happen once I got up. Even during my worst nightmares I was more excited about continuing to dream than what the day I was waking up to would bring."
"Many people live in the basement even though there is room at the top where the view is wider and the outlook broader and where fear of the future and the unknown can be turned into anticipation."
September 16, 2020
This was good but one I'd recommend with caution. Long Live the Post Horn! follows Ellinor, a 35 year old woman who is totally unmotivated about her life, working and private. But one day one of her colleagues disappears and is later found dead, and through the fallout of this she becomes involved in a project for the Norwegian Postal Workers Union (POSTKOM).
I say with caution because I'm sure a lot of readers won't be jumping up and down to read a novel which talks frequently about EU directives relating to the postal service in Norway, but it's something of a universal tale of someone feeling rejuvenated and with new purpose through work they feel passionate about. Fair play to Hjorth, though; she makes the topic interesting and easily digestible for a layman like myself.
There is undoubtedly nuance and humour which I've missed by knowing little about the Norwegian Postal Service and Norwegian culture as a whole, but this was a quick and different read, and I'll definitely read Will and Testament on the strength of this novel.
I say with caution because I'm sure a lot of readers won't be jumping up and down to read a novel which talks frequently about EU directives relating to the postal service in Norway, but it's something of a universal tale of someone feeling rejuvenated and with new purpose through work they feel passionate about. Fair play to Hjorth, though; she makes the topic interesting and easily digestible for a layman like myself.
There is undoubtedly nuance and humour which I've missed by knowing little about the Norwegian Postal Service and Norwegian culture as a whole, but this was a quick and different read, and I'll definitely read Will and Testament on the strength of this novel.
September 23, 2025
This was full of surprises, perhaps the biggest of which was its quiet hopefulness, which is certainly not hinted at early on.
Ellinor is a successful Norwegian marketing consultant who is living in a sort of suspended animation - she moves through her days of work, her family relationships, her romantic partnership with a clinical sort of detachment and spectacular compartmentalization, sharing nothing that matters with anyone who is not on a need-to-know basis. When Ellinor unearths journals she wrote in her 20s, she is reminded of her youthful optimism and energy and is horrified by how far from her dreams she has drifted because, apparently, she lost a sense of purpose. At the same time, other things happen which cause her to question things: a sister having fertility issues, a shift in her intimate relationship, and a significant and sad event in her work life. (In any other book, at least the last two things on this list would be seismic life events, but this is so Norwegian and everybody just moves through their days with barely a ripple, barely mentioning these huge shared events normally filled with joy and heartbreak.) One of those huge shifts ends up dropping into Ellinor's lap marketing responsibility for opposition to Norway's adoption of an EU postal regulation which would essentially change mail delivery from a public utility to a business required to self-sustain. I won't go into details, but will say that no one is more surprised than Elinor when the postal directive becomes the purpose she has been looking for.
This moving and deeply philosophical tale is beautifully written, and though it takes on big ideas, it is as quiet as you can imagine. It is a charming and sometimes funny (in a very quiet Norwegian way), and as mentioned at the top a surprisingly hopeful lens on the importance of community, meaning, history, and risk-taking. A 4.5 I would say, rounding up because I feel quite certain this is one that will stay with me.
Ellinor is a successful Norwegian marketing consultant who is living in a sort of suspended animation - she moves through her days of work, her family relationships, her romantic partnership with a clinical sort of detachment and spectacular compartmentalization, sharing nothing that matters with anyone who is not on a need-to-know basis. When Ellinor unearths journals she wrote in her 20s, she is reminded of her youthful optimism and energy and is horrified by how far from her dreams she has drifted because, apparently, she lost a sense of purpose. At the same time, other things happen which cause her to question things: a sister having fertility issues, a shift in her intimate relationship, and a significant and sad event in her work life. (In any other book, at least the last two things on this list would be seismic life events, but this is so Norwegian and everybody just moves through their days with barely a ripple, barely mentioning these huge shared events normally filled with joy and heartbreak.) One of those huge shifts ends up dropping into Ellinor's lap marketing responsibility for opposition to Norway's adoption of an EU postal regulation which would essentially change mail delivery from a public utility to a business required to self-sustain. I won't go into details, but will say that no one is more surprised than Elinor when the postal directive becomes the purpose she has been looking for.
This moving and deeply philosophical tale is beautifully written, and though it takes on big ideas, it is as quiet as you can imagine. It is a charming and sometimes funny (in a very quiet Norwegian way), and as mentioned at the top a surprisingly hopeful lens on the importance of community, meaning, history, and risk-taking. A 4.5 I would say, rounding up because I feel quite certain this is one that will stay with me.
December 15, 2023
Vigdis Hjorth'u bilenler muazzam kitabı Miras'ı da bilirler. Miras beni uzun süre etkisinde bırakan ender kitaplardan olmuştu şu son günlerde dilimize yeni kazandırılan ve yine bir Dilek Başak çevirisi olan Postane Günlükleri haliyle radarıma girdi.
İnsanın varlığını sorguladığı kendisini yabancıladığı, hayatına anlam katma içinde oluşunu anlatan enfes bir roman bana kalırsa.
Hayatında dışarıdan her şeyin yolunda olduğunu düşünen Ellinor bir iletişim uzmanıdır uzun süren ciddi bir ilişkisi vardır ve mükemmel bir aileye sahiptir. Yaşamından çok fazla bir beklentisi yoktur günleri sıradan ve tekdüze ilerlerken bir gün iş arkadaşının intiharı ile sarsılır ve bu olaydan sonra yaşamını sorgulamaya, aidiyet örgüsünü aramaya çalışır.
Aslında kalabalık dünyasının içinde yapayalnız olduğunu, mutsuz olduğunu hisseder Ellinor yaşadığı ve yaptığı her şeyin sıradan ve anlamsız olduğunu fark eder.
Arkadaşının intiharı bir nevi gözlerini açar ve içinde bulunduğu krizi fırsata çevirmeye, birliğin önemini, beraber yaşamın anlamını, daha mutlu bir hayata sahip olmanın yollarını bulmaya çalışır.
Postane Günlükleri neyi yaşamanın,neyi anlatmanın veya nasıl daha mutlu olabiliriz bunları sorgulayan ve okuyucusuna sorgulatan bir metin.
Kendi kuyusunda sesini çıkarmaya çalışanlar ve o kuyuda sessiz kalmayı tercih edenlerin karşılaştırılması bu kitap.
İnsanın varlığını sorguladığı kendisini yabancıladığı, hayatına anlam katma içinde oluşunu anlatan enfes bir roman bana kalırsa.
Hayatında dışarıdan her şeyin yolunda olduğunu düşünen Ellinor bir iletişim uzmanıdır uzun süren ciddi bir ilişkisi vardır ve mükemmel bir aileye sahiptir. Yaşamından çok fazla bir beklentisi yoktur günleri sıradan ve tekdüze ilerlerken bir gün iş arkadaşının intiharı ile sarsılır ve bu olaydan sonra yaşamını sorgulamaya, aidiyet örgüsünü aramaya çalışır.
Aslında kalabalık dünyasının içinde yapayalnız olduğunu, mutsuz olduğunu hisseder Ellinor yaşadığı ve yaptığı her şeyin sıradan ve anlamsız olduğunu fark eder.
Arkadaşının intiharı bir nevi gözlerini açar ve içinde bulunduğu krizi fırsata çevirmeye, birliğin önemini, beraber yaşamın anlamını, daha mutlu bir hayata sahip olmanın yollarını bulmaya çalışır.
Postane Günlükleri neyi yaşamanın,neyi anlatmanın veya nasıl daha mutlu olabiliriz bunları sorgulayan ve okuyucusuna sorgulatan bir metin.
Kendi kuyusunda sesini çıkarmaya çalışanlar ve o kuyuda sessiz kalmayı tercih edenlerin karşılaştırılması bu kitap.
December 20, 2020
This short novel posits that the key to understanding our individual insecurities, daily melancholies, and inner numbness lies in working together and fighting for the improbable. Hjorth's argument resonates deeply for me, personally and politically.
It's an unusual plot: The story of a Norwegian woman working at a PR firm, deeply unhappy, who finds solace in the power of storytelling and oral history, along with the dependable magic of the postal service and its workers.
Weighed down by the overwhelming weight of the world? Looking for an introspective journey into the self and paralyzed by the seeming inability to change the conditions of your life? Desperate for a way out? Hjorth's story is for you. It will stick with me for a long time.
It's an unusual plot: The story of a Norwegian woman working at a PR firm, deeply unhappy, who finds solace in the power of storytelling and oral history, along with the dependable magic of the postal service and its workers.
Weighed down by the overwhelming weight of the world? Looking for an introspective journey into the self and paralyzed by the seeming inability to change the conditions of your life? Desperate for a way out? Hjorth's story is for you. It will stick with me for a long time.
December 20, 2023
Kişisel gelişim kitabı okumak yerine Vigdis Hjorth okumanın çok daha isabetli bir karar olacağını gururla duyuruyorum…🤗
Geçmişe takılıp kalmamak, başkalarının deneyimlerinden de dersler çıkarmak, bardağın dolu tarafına bakmak…Olumsuz bir olaydan ya da hiçlikten tetiklenip çöküşe geçmek, olumlu bir olaydan (bir başkasının ilham veren hikayesi) etkilenip silkelenmek ve yaptığın şeye dört elle sarılmak…Hepsi var bu kitapta.
Edebiyatın en en en keyif aldığım türünden biri; Vargas Llosa gibi yazarların yaptığı gibi, tarihi gerçeklerden beslenen arka plan eşliğinde yazılan kurgu metinler ise, bir diğeri de Vigdis Hjorth gibi varoluşçu sorgulamalar yaparken aynı zamanda çözüm olabilecek mesajlar da iletebilen bir alt metin ile yazılan kurgu metinler.
Hjorth’un edebiyatında en sevdiğim yönlerden birisi vermek istediği mesajları tek bir olaya indirgeyip aforizmalaştırmadan, anlattığı her şeyin üzerine serpiştirerek iletmesi. Kitabı okuyanlar demek istediğimi daha iyi anlayacaklardır ama biraz açayım. Eskinin normali-eskinin organiği ile şimdinin normali-şimdinin organiğinin aynı şey olmadığını anlattığı bölümden de (Sf.100), “Salt insani koşulları paylaşıyor olmamız nedeniyle başkalarını anlamaya çalışabiliriz” dediği (sf.112) bölümden de benzer mesajı hissedebiliyorsunuz.
Yaşayış şeklimiz ile ilgili yaptığımız seçimleri temeline alan varoluşçu bir metnin, aynı zamanda umutvar da olabileceğini göstermiş bize Hjorth.
Kitabı okurken “Acı kaçınılmazdır, ama acı çekmek bir seçim meselesidir (ve size bağlıdır )” cümlesi aklıma geldi. Sanırım Murakami’nin “Koşmasaydım Yazamazdım” kitabında geçiyor bu cümle. Ellinor’un hayatını sorgulamasına sebep olan olumlu/olumsuz tetikleyici olaylar sonrasında kendi hayatı ve yaşayış şekli ile ilgili aldığı kararlar ve uyguladıkları, okuru kendi kararları ile ilgili de durup düşünmeye sevk ediyor.
“İnsanların katlanmak zorunda kaldıkları, insanların katlandıkları. Benim katlanmak zorunda kalmaktan kurtulduğum her şey. Bunu unutmamalıydım, başkalarının nelerle mücadele ettiğini unutmamalıydım”(Sf 82). Sadece kişisel tarihimizden değil, başkalarının deneyimlerinden de faydalanabilme becerisini elde etmeliyiz.
Kitaptaki iki mektubu da (Helga Brun’a yazılan mektup ve Ellinor’un Stein’a yazdığı mektup) defalarca okudum. Her iki mektup da bakış açınızı değiştirdiğinizde nelerin değişebileceğine dair umut veren ve kısacık olmalarına rağmen çok vurucu metinler. Dilek Başak’ın harika çevirisinin de hakkını vermek lazım 🙏🏻
Geçmişe takılıp kalmamak, başkalarının deneyimlerinden de dersler çıkarmak, bardağın dolu tarafına bakmak…Olumsuz bir olaydan ya da hiçlikten tetiklenip çöküşe geçmek, olumlu bir olaydan (bir başkasının ilham veren hikayesi) etkilenip silkelenmek ve yaptığın şeye dört elle sarılmak…Hepsi var bu kitapta.
Edebiyatın en en en keyif aldığım türünden biri; Vargas Llosa gibi yazarların yaptığı gibi, tarihi gerçeklerden beslenen arka plan eşliğinde yazılan kurgu metinler ise, bir diğeri de Vigdis Hjorth gibi varoluşçu sorgulamalar yaparken aynı zamanda çözüm olabilecek mesajlar da iletebilen bir alt metin ile yazılan kurgu metinler.
Hjorth’un edebiyatında en sevdiğim yönlerden birisi vermek istediği mesajları tek bir olaya indirgeyip aforizmalaştırmadan, anlattığı her şeyin üzerine serpiştirerek iletmesi. Kitabı okuyanlar demek istediğimi daha iyi anlayacaklardır ama biraz açayım. Eskinin normali-eskinin organiği ile şimdinin normali-şimdinin organiğinin aynı şey olmadığını anlattığı bölümden de (Sf.100), “Salt insani koşulları paylaşıyor olmamız nedeniyle başkalarını anlamaya çalışabiliriz” dediği (sf.112) bölümden de benzer mesajı hissedebiliyorsunuz.
Yaşayış şeklimiz ile ilgili yaptığımız seçimleri temeline alan varoluşçu bir metnin, aynı zamanda umutvar da olabileceğini göstermiş bize Hjorth.
Kitabı okurken “Acı kaçınılmazdır, ama acı çekmek bir seçim meselesidir (ve size bağlıdır )” cümlesi aklıma geldi. Sanırım Murakami’nin “Koşmasaydım Yazamazdım” kitabında geçiyor bu cümle. Ellinor’un hayatını sorgulamasına sebep olan olumlu/olumsuz tetikleyici olaylar sonrasında kendi hayatı ve yaşayış şekli ile ilgili aldığı kararlar ve uyguladıkları, okuru kendi kararları ile ilgili de durup düşünmeye sevk ediyor.
“İnsanların katlanmak zorunda kaldıkları, insanların katlandıkları. Benim katlanmak zorunda kalmaktan kurtulduğum her şey. Bunu unutmamalıydım, başkalarının nelerle mücadele ettiğini unutmamalıydım”(Sf 82). Sadece kişisel tarihimizden değil, başkalarının deneyimlerinden de faydalanabilme becerisini elde etmeliyiz.
Kitaptaki iki mektubu da (Helga Brun’a yazılan mektup ve Ellinor’un Stein’a yazdığı mektup) defalarca okudum. Her iki mektup da bakış açınızı değiştirdiğinizde nelerin değişebileceğine dair umut veren ve kısacık olmalarına rağmen çok vurucu metinler. Dilek Başak’ın harika çevirisinin de hakkını vermek lazım 🙏🏻
December 19, 2023
Miras ile tanıyıp sevdiğimiz Vigdis Hjorth bu kez tıpkı kendi mizacı gibi kabullenici ve fakat umutlu bir eserle biz okurunu karşılıyor.
Postane Günlükleri'nde anlatıcımız gazeteci Ellinor'un yaşama bakışı, iletişim çalışmalarını yürüttükleri postane çalışanlarının mücadelesiyle tanışıp, mektupların yaşamdaki yerini fark etmesiyle birlikte değişiyor. Kitabın içinde yer alan Helga'nın hikayesini Ellinor ile birlikte öğrendiğimiz o andan çok etkilendim. Yaşamın sıradanlığını kabul edip, mücadele ve umudu diri tutabilmeye dair bir şeyler söylüyor bu kitap. Çok sevdim ve çok dokundu bana.
"Kendi bodrumuna tıkılıp kalmış o kadar çok insan var ki, üstelik manzaranın geniş, büyük resmin anlamlı olduğu, gelecek ve bilinmeyen korkusunun beklentiye dönüşebileceği yer olan üst katlar boş dururken."
Postane Günlükleri'nde anlatıcımız gazeteci Ellinor'un yaşama bakışı, iletişim çalışmalarını yürüttükleri postane çalışanlarının mücadelesiyle tanışıp, mektupların yaşamdaki yerini fark etmesiyle birlikte değişiyor. Kitabın içinde yer alan Helga'nın hikayesini Ellinor ile birlikte öğrendiğimiz o andan çok etkilendim. Yaşamın sıradanlığını kabul edip, mücadele ve umudu diri tutabilmeye dair bir şeyler söylüyor bu kitap. Çok sevdim ve çok dokundu bana.
"Kendi bodrumuna tıkılıp kalmış o kadar çok insan var ki, üstelik manzaranın geniş, büyük resmin anlamlı olduğu, gelecek ve bilinmeyen korkusunun beklentiye dönüşebileceği yer olan üst katlar boş dururken."
May 14, 2025
Miras’ı okumadan önce bu kitaba başlamak istedim. Sonrasında okuyanların yorumlarının olumsuz olması ya da Miras’tan geride bulunması da etkili oldu aslında tercihimde. Tersine bir seçim oldu elbette. Bu satırları neredeyse kitabın üçte birini geçtikten sonra yazıyorum. Sanki değerlendirmeler haklı gibi duruyor. Bitirdikten sonraki nihai düşüncemi sonuç paragrafına saklamayı planlıyorum.
Ellinor’un, uzun zaman önce bir süre doldurup sonra sıkılıp bıraktığı günlüğü bulmasıyla başlıyor, roman. Yalnız bir kadın olan kahramanımızın iş ve aşk hayatı anlatılıyor, önceleri. Rutin ve daha öncekiler gibi sonu belli bir ilişkisi, işinde aniden ortaya çıkan bir problemi bulunuyor. Günleri son derece sıradan geçiyor. Araya çevresinde yaşanan bazı gelişmeler nedeniyle olağan dışı durumlar da girebiliyor. Burada anlatım biçiminin günlüğe benzer bir izlek tutturduğunu da belirtmek gerekiyor. Hikayenin başında beliren günlüğün aslında anlatıya yayılan bir metafora dönüştüğü hissediliyor.
Romanda sorgulanan pek çok konu var esasında; ama benim en çok ilgimi çekenler arasında hakiki olan nedir sorusuna aranan ve verilen yanıtlar bulunuyor. Her şeyin kökten değişime uğradığı bu dönemde aslını kaybetmeyen şeylerin (eski olanın) özünü koruyabileceği düşüncesinin baskın geldiği görülüyor. Bir diğer husus olarak hayat gailesi içinde çoğunlukla atlanan veya üzerinde durulmayan insanın duygusal tatmini meselesi yer alıyor. Pek çoğumuzun farkına dahi varmadığı bu açmazın modern insanın önünde görünmez bir duvar gibi yükseldiği anlaşılıyor. Küçük bir azınlığın dışında kimsenin üzerine düşün(e)mediği bu durum zamanla aşılması imkansız bir dağa dönüşüyor.
Giriş bölümünde yaptığım değerlendirmemi tamamlamam gerekirse romanı bitirdiğimde yukarıda ifade ettiğim düşüncelerin eksik ve erken sarf edilmiş olduğunu anladığımı, belirtmeliyim. Romanın özellikle son düzlükte açılarak kendini bulduğunu ve derdini çok net anlattığını söylemeliyim. Yine de kolay bir okuma olduğunu iddia edemem. Miras ile kıyas da yapamam. Yorumumu, yazarın kalemini ve meselesini takip etmek istediğimi not ederek sonlandırmak uygun olacak sanırım.
Ellinor’un, uzun zaman önce bir süre doldurup sonra sıkılıp bıraktığı günlüğü bulmasıyla başlıyor, roman. Yalnız bir kadın olan kahramanımızın iş ve aşk hayatı anlatılıyor, önceleri. Rutin ve daha öncekiler gibi sonu belli bir ilişkisi, işinde aniden ortaya çıkan bir problemi bulunuyor. Günleri son derece sıradan geçiyor. Araya çevresinde yaşanan bazı gelişmeler nedeniyle olağan dışı durumlar da girebiliyor. Burada anlatım biçiminin günlüğe benzer bir izlek tutturduğunu da belirtmek gerekiyor. Hikayenin başında beliren günlüğün aslında anlatıya yayılan bir metafora dönüştüğü hissediliyor.
Romanda sorgulanan pek çok konu var esasında; ama benim en çok ilgimi çekenler arasında hakiki olan nedir sorusuna aranan ve verilen yanıtlar bulunuyor. Her şeyin kökten değişime uğradığı bu dönemde aslını kaybetmeyen şeylerin (eski olanın) özünü koruyabileceği düşüncesinin baskın geldiği görülüyor. Bir diğer husus olarak hayat gailesi içinde çoğunlukla atlanan veya üzerinde durulmayan insanın duygusal tatmini meselesi yer alıyor. Pek çoğumuzun farkına dahi varmadığı bu açmazın modern insanın önünde görünmez bir duvar gibi yükseldiği anlaşılıyor. Küçük bir azınlığın dışında kimsenin üzerine düşün(e)mediği bu durum zamanla aşılması imkansız bir dağa dönüşüyor.
Giriş bölümünde yaptığım değerlendirmemi tamamlamam gerekirse romanı bitirdiğimde yukarıda ifade ettiğim düşüncelerin eksik ve erken sarf edilmiş olduğunu anladığımı, belirtmeliyim. Romanın özellikle son düzlükte açılarak kendini bulduğunu ve derdini çok net anlattığını söylemeliyim. Yine de kolay bir okuma olduğunu iddia edemem. Miras ile kıyas da yapamam. Yorumumu, yazarın kalemini ve meselesini takip etmek istediğimi not ederek sonlandırmak uygun olacak sanırım.
November 27, 2020
Easily the best book I’ve ever read about Norwegian postal politics.
Okay, but more seriously, this was such a wry, surprisingly emotional, and satisfying read. For a book with a hyper-specific plot, the focus zooms in and out on human nature, communication, grief, finding your passion, and gets very existential at parts. I adored Ellinor, and her personal journey really spoke to me. Long Live the Post Horn features many of the hallmarks I have come to expect in Hjorth’s fiction—vulnerable characters, examinations on society and how its rules affect the individual, and sentences that are so full of energy and force, it’s difficult to put down. The translation by Charlotte Barslund is terrific.
I sincerely hope Verso (or another publisher) continue to translate Hjorth’s work into the English language market. Discovering her writing has a been a reading highlight of 2020 for me. 5/5
Okay, but more seriously, this was such a wry, surprisingly emotional, and satisfying read. For a book with a hyper-specific plot, the focus zooms in and out on human nature, communication, grief, finding your passion, and gets very existential at parts. I adored Ellinor, and her personal journey really spoke to me. Long Live the Post Horn features many of the hallmarks I have come to expect in Hjorth’s fiction—vulnerable characters, examinations on society and how its rules affect the individual, and sentences that are so full of energy and force, it’s difficult to put down. The translation by Charlotte Barslund is terrific.
I sincerely hope Verso (or another publisher) continue to translate Hjorth’s work into the English language market. Discovering her writing has a been a reading highlight of 2020 for me. 5/5
September 5, 2025
hikâye, ellinor’un ofis arkadaşlarından birinin ani ayrılığıyla onun görevini devralmasıyla başlıyor. yeni görevi, ab tarafından dayatılan posta reformuna karşı direnen ve işlerini kaybetmek istemeyen posta işçilerinin halkla iletişimini sağlamak. başlarda bildiği klasik yöntemlerle işe koyulan ellinor, zamanla bu meselenin yalnızca bir kampanya olmadığını, mektupların ardında gerçek hayatlar ve toplumsal belleğin yattığını fark ediyor. mektupların gücü, onun hayata da farklı bir gözle bakmasını sağlıyor ancak bu dönüşüm süreci bana göre fazlasıyla durağan geldi.
hjorth’un bilinç akışıyla yazdığı kitap, ellinor’un iç dünyasını gerçekçi biçimde yansıtsa da, okurken kendimi vermekte zorlandım. ellinor’un toplumla kurduğu mesafe iyi aktarılmış evet ancak ne yazık ki, karakterin duygularına pek yaklaşamadım.
postane, yalnızca bir kurum olarak değil de toplumun ortak hafızasını taşıyan, insanları birbirine bağlayan bir yapı olarak sembolik bir anlam taşımış ancak (yine) bu sembolizmin, hikâyede tam anlamıyla derinleşemediğini düşünüyorum. kitap, zaman zaman çok güzel sorular sorsa da sanki bu soruların etrafında dolaşıyor, onları yanıtlamaya pek yaklaşmıyor gibi. belki de hjorth, mektubun ulaşmadığı adresler gibi bazı soruları kasıtlı olarak yarım bırakmıştır.
hjorth’un bilinç akışıyla yazdığı kitap, ellinor’un iç dünyasını gerçekçi biçimde yansıtsa da, okurken kendimi vermekte zorlandım. ellinor’un toplumla kurduğu mesafe iyi aktarılmış evet ancak ne yazık ki, karakterin duygularına pek yaklaşamadım.
postane, yalnızca bir kurum olarak değil de toplumun ortak hafızasını taşıyan, insanları birbirine bağlayan bir yapı olarak sembolik bir anlam taşımış ancak (yine) bu sembolizmin, hikâyede tam anlamıyla derinleşemediğini düşünüyorum. kitap, zaman zaman çok güzel sorular sorsa da sanki bu soruların etrafında dolaşıyor, onları yanıtlamaya pek yaklaşmıyor gibi. belki de hjorth, mektubun ulaşmadığı adresler gibi bazı soruları kasıtlı olarak yarım bırakmıştır.
January 24, 2021
Hjorth has used a letter opener to crack open my cold greying heart. I feel both empowered and vulnerable. She has unveiled the ugly monotony of capitalist life. This novel gives the gift of the everyday joys, like opening a letter, and demonstrates the precarious natures of such things we take for granted. I didn’t expect a book about postal workers would move me so much. Long live the post horn!
September 20, 2022
Maudlin, twilight-haunted elegy concerning ambivalent solitude and a failure to connect. Bit more ebb than flow at times and better when bringing people together than sticking to the isolated musings of the omniscient narrator but distinctive and impressive on the whole.
Read
March 7, 2024çok sıkıldım. bence böyle konuları edebiyatla anlatmak artık her zaman iyi bir seçim değil. çünkü edebiyatın yapıp sinemanın yapamadığı hiçbir şeyi içermiyordu kitap, güzel bir mini dizi olurdu ama romanda zorlama geliyor bu "o kadar bunalıyorum ki kendimden.. amacım ne..." teması. iskandinav refahı içinde yazıldığını düşünerek okudukça daha da uzak, yabancı bir hâle geldi kitaptaki her şey. bilmiyorum, sevemedim.
February 3, 2024
"Bütün mesele cesur seçimler yapmakta diye de ekledim, bu seçimler ister büyük ister küçük şeylerle ilgili olsun."
Postane Günlükleri'ni çok beğendim. Vigdis Hjorth bu kez, bir halkla ilişkiler firmasının ortağı Ellinor'un hikayesini anlatıyor. Görünürde sorunsuz bir hayat süren Ellinor, yalnızlık ve yabancılaşma arasında sıkışmış, boğulma noktasında gelmiş, heyecanlarını, heveslerini kaybetmiştir. Ortaklarından birinin intiharı ile iyice sarsılır. Postane çalışanları ile yürüttüğü bir hak mücadelesi kampanyası esnasında mesleği olan iletişimin, kelimelerin ve hikayelerin gücünü fark eder ve hayata yeni bir gözle bakmaya başlar…
Hjorth neoliberal dünyada insanı ve hayatı iyi tahlil eden bir yazar. Bu kitapta varoluşsal problemler ve anlam arayışı ile tükenen bir kadının kelimelerin ve hikayelerin gücü ile kendine yeni bir yol bulması beni özellikle etkiledi. Zira bana göre kelimeler, hikayeler ve iletişim tam da bunun için kıymetli; durum tespiti yaparak iyiyi ve güzeli bulmamıza yardım etmek, umudu ve heyecanları diri tutmak…
Postane Günlükleri'ni çok beğendim. Vigdis Hjorth bu kez, bir halkla ilişkiler firmasının ortağı Ellinor'un hikayesini anlatıyor. Görünürde sorunsuz bir hayat süren Ellinor, yalnızlık ve yabancılaşma arasında sıkışmış, boğulma noktasında gelmiş, heyecanlarını, heveslerini kaybetmiştir. Ortaklarından birinin intiharı ile iyice sarsılır. Postane çalışanları ile yürüttüğü bir hak mücadelesi kampanyası esnasında mesleği olan iletişimin, kelimelerin ve hikayelerin gücünü fark eder ve hayata yeni bir gözle bakmaya başlar…
Hjorth neoliberal dünyada insanı ve hayatı iyi tahlil eden bir yazar. Bu kitapta varoluşsal problemler ve anlam arayışı ile tükenen bir kadının kelimelerin ve hikayelerin gücü ile kendine yeni bir yol bulması beni özellikle etkiledi. Zira bana göre kelimeler, hikayeler ve iletişim tam da bunun için kıymetli; durum tespiti yaparak iyiyi ve güzeli bulmamıza yardım etmek, umudu ve heyecanları diri tutmak…
May 2, 2020
The book is like eating a slightly disappointing meal at a fine restaurant. The elements are all there. The chef has the talent. But there is some ingredient missing. But what is that ingredient?
Ellinor works in a three person PR firm. She is full of mixed feelings, but seems to lack empathy or connection to her work, lover and family. The book is full of her thoughts, insecurities and attempt to understand herself.
She starts to garner this understanding when the firm takes on a task of lobbying against a EU directive about articles less than 50 grams. A strange topic to provide a focus a story of personnel discovery on but it works.
The whole thing comes together but I felt something was missing to provide a better ending, a taste that would have lingered longer.
Ellinor works in a three person PR firm. She is full of mixed feelings, but seems to lack empathy or connection to her work, lover and family. The book is full of her thoughts, insecurities and attempt to understand herself.
She starts to garner this understanding when the firm takes on a task of lobbying against a EU directive about articles less than 50 grams. A strange topic to provide a focus a story of personnel discovery on but it works.
The whole thing comes together but I felt something was missing to provide a better ending, a taste that would have lingered longer.
December 31, 2023
"Bütün mesele cesur seçimler yapmakta."
December 21, 2021
Ellinor is undergoing an identity crisis, and the fact that one of their three-person PR team has quit unexpectedly leaving her saddled with a challenging project doesn't help matters. Told completely from her introspective POV, this highly original award-winner from Norway is unlike anything I've read. In addition to providing a look at life in Oslo, it presents a highly original take on a political campaign by the Labour party involving a Directive by the EU regarding the Norwegian post service. As apparently this was based on fact, there may be parts of the plot that are weighed down, but the writing is beautiful, the translation, exquisite.
February 9, 2016
Min første Vigdis Hjorth. Jeg lo masse. Jeg gråt litt. Den er velskrevet og lettdrikkelig, du blir litt brisen, hun vet hva hun driver med. Ekstra morsomt hvis du 1. har jobbet i konsulentbransjen og 2. er opptatt av politikk.
Ting jeg ikke tror på: At hovedpersonen er 32. At et så lite byrå ville fått en så stor kunde som PostKom.
Ting jeg definitivt tror på: Den Lena Dunham-verdige, kleine sex-scenen med mislykka vibratorbruk.
Ting jeg ikke tror på: At hovedpersonen er 32. At et så lite byrå ville fått en så stor kunde som PostKom.
Ting jeg definitivt tror på: Den Lena Dunham-verdige, kleine sex-scenen med mislykka vibratorbruk.
March 16, 2023
Mail matters.
I'm talking about actual, physical, hold-it-in-your-hands-and-smell-it mail.
It's no exaggeration to say that my first friend — siblings excluded — was the postman on our route. Growing up, I'd daily listen out for the familiar sound of his truck and run outside as soon as I heard it.
Other kids had the ice cream truck, I had the postal truck.
The postman and I would chat about all manner of things. The weather, politics, sports ... you have it.
For the five minutes or so it took him to sort the mail and distribute it into the correct boxes, we'd hash out the issues of the day and, when it was time for him to go, I'd stroll back home, turning at just the moment he drove off to meet his wave.
I still love checking the mail, even if I no longer have a set address, which makes getting mail these days somewhat more difficult. I have it sent to this location, to that location, wherever I happen to be at the time.
Some of it inevitably never gets to me because, by the time my change of address has been registered by the appropriate authorities, precious mail has already been sent out — mail that won't arrive until I've left.
Unlike in Norway — or at least, the Norway that Vigdis Hjorth conjures up in "Long Live the Post Horn!" — there is no process in the US for bringing "dead mail" to life again, by which I mean, the US Postal Service lacks the funding and time to effectively ensure that misaddressed mail reaches its intended recipient.
Instead I have to imagine that in US post offices there exist big bins marked "dead mail" in which all misaddressed mail — or at least, mail without a legible return address — is tossed, to be burned in momentous heaps at the end of every month ... or something.
"Long Live the Post Horn!" deals with just such a scenario.
In the book, the ruling Labour government — led by former Prime Minister and current NATO Secretary General Jens Stoltenberg — is set to adopt an EU directive that would make Norwegian post offices more like American ones. Which is to say, it would permit private companies to compete with the national postal service.
This monetization of the mail would increase the cost of sending a letter and see certain routes — notably those in more rural areas — cut in order to save a few kroner.
Americans are only too familiar with this scenario because it's already happened. The US Postal Service has long had to compete with private industry and those who rely on the postal service have paid the price.
The US Postal Service has had to bend the knee to Amazon in order to stay afloat, its drivers forced to work longer hours to make sure you receive your toilet seat warmer on Sunday because god forbid any of us should have to wait till Monday.
Whether it's due to my love for the mail — the actual, physical, hold-it-in-your-hands-and-smell-it mail — or because of the feelings that Hjorth has conjured here, I found "Long Life the Post Horn!" to be a charming read.
It's a meaningful book, a fond recollection of the times we rushed to the mailbox, full of hope for what might be inside, for who might have written to us. Memories of times, it's clear in hindsight, we took for granted.
I'm talking about actual, physical, hold-it-in-your-hands-and-smell-it mail.
It's no exaggeration to say that my first friend — siblings excluded — was the postman on our route. Growing up, I'd daily listen out for the familiar sound of his truck and run outside as soon as I heard it.
Other kids had the ice cream truck, I had the postal truck.
The postman and I would chat about all manner of things. The weather, politics, sports ... you have it.
For the five minutes or so it took him to sort the mail and distribute it into the correct boxes, we'd hash out the issues of the day and, when it was time for him to go, I'd stroll back home, turning at just the moment he drove off to meet his wave.
I still love checking the mail, even if I no longer have a set address, which makes getting mail these days somewhat more difficult. I have it sent to this location, to that location, wherever I happen to be at the time.
Some of it inevitably never gets to me because, by the time my change of address has been registered by the appropriate authorities, precious mail has already been sent out — mail that won't arrive until I've left.
Unlike in Norway — or at least, the Norway that Vigdis Hjorth conjures up in "Long Live the Post Horn!" — there is no process in the US for bringing "dead mail" to life again, by which I mean, the US Postal Service lacks the funding and time to effectively ensure that misaddressed mail reaches its intended recipient.
Instead I have to imagine that in US post offices there exist big bins marked "dead mail" in which all misaddressed mail — or at least, mail without a legible return address — is tossed, to be burned in momentous heaps at the end of every month ... or something.
"Long Live the Post Horn!" deals with just such a scenario.
In the book, the ruling Labour government — led by former Prime Minister and current NATO Secretary General Jens Stoltenberg — is set to adopt an EU directive that would make Norwegian post offices more like American ones. Which is to say, it would permit private companies to compete with the national postal service.
This monetization of the mail would increase the cost of sending a letter and see certain routes — notably those in more rural areas — cut in order to save a few kroner.
Americans are only too familiar with this scenario because it's already happened. The US Postal Service has long had to compete with private industry and those who rely on the postal service have paid the price.
The US Postal Service has had to bend the knee to Amazon in order to stay afloat, its drivers forced to work longer hours to make sure you receive your toilet seat warmer on Sunday because god forbid any of us should have to wait till Monday.
Whether it's due to my love for the mail — the actual, physical, hold-it-in-your-hands-and-smell-it mail — or because of the feelings that Hjorth has conjured here, I found "Long Life the Post Horn!" to be a charming read.
It's a meaningful book, a fond recollection of the times we rushed to the mailbox, full of hope for what might be inside, for who might have written to us. Memories of times, it's clear in hindsight, we took for granted.
March 30, 2024
"Miras"ı çok sevmiştim, onu referans alıp başladım "Postane Günlükleri"ne. Kendi mektuplarım PTT'nin kara deliklerinde kaybolurken Norveç posta sistemini ve başkalarının varoluş sorunlarını niye okuyorum diye diye bitirdim kitabı birkaç beğendiğim paragrafın hatırına. Üzgünüm Vigdis, "Miras"ı sollayamadı bu kitap.
Bir de "ama" dan önce neden virgül? Bu yeni bir yazım kuralı mı?
Bir de "ama" dan önce neden virgül? Bu yeni bir yazım kuralı mı?
Displaying 1 - 30 of 582 reviews