Η Θύελλα

by Γιάννης Αστερής

Συνήθως ο πόνος από μια "ιστορία αγάπης" που έχει συντελεστεί στο παρελθόν μας οδηγεί στο "πένθος". Yπάρχουν όμως και εκείνες οι φορές που μας οδηγεί στην πλήρη ακινησία, στην αδράνεια. Tούτο είναι το σημείο απ' όπου ξεκινά H θύελλα. Tότε είναι που κτυπά την πόρτα μας ο άλλος μας εαυτός, ως τιμητής, ως κατήγορος ή ως φωνή που ξεθάβει κοινές αλήθειες. Tότε μας επισκέπτονται οι φαντασιώσεις, οι μνήμες, σκληρές μα και αδιευκρίνιστες συνάμα, εμβληματικές φιγούρες όπως εκείνη της Mητέρας, στο τέλος όμως, οπωσδήποτε Eκείνη, που θα μας βγάλει τον κόμπο απ' τον λαιμό και θα μας κάνει επιτέλους να μιλήσουμε, να εκφραστούμε, να δούμε τις νευρώσεις μας κατάματα, να αυτοσυνειδητοποιηθούμε.
"H θύελλα" είναι μια νουβέλα που σε καλεί να τη διαβάσεις με μία μοναχά ανάσα, σα μια μικρή ερωτική ιστορία που μέσα της κρυβόμαστε όλοι μας - όλη αυτή η μεγάλη περιπέτεια που μας ωθεί, ξανά και ξανά, στη δοκιμασία της.

108 pages, Paperback

First published January 1, 2007

About the author

Ο Γιάννης Αστερής γεννήθηκε το 1979 στο Βλαχιώτη Λακωνίας. Σπούδασε ιατρική στο Ηράκλειο Κρήτης, έγραψε (2001) και σκηνοθέτησε (Θεσσαλονίκη, 2005) το θεατρικό έργο Σιωπές, και το 2007 δημοσίευσε τη νουβέλα Η θύελλα (εκδ. Ίνδικτος) και το 2013 το μυθιστόρημα Νουθεσία Ημιόνου (εκδ. Ίνδικτος).

Reviews

[Leonidas Moumouris · Rating 5 out of 5]

Μου λέει ο Σπύρος ο βιβλιοπώλης μου, διάβασα αυτό και μου άρεσε πολύ και καπάκι διάβασα και το άλλο το ιδιου, το " Νουθεσία Ημιόνου".
Γιάννης Αστερής; Δεν τον ξέρω του λέω. Ούτε εγώ μου λέει. Θα το πάρω του λέω. Όταν το διαβάσεις θα δεις ότι θα έρθεις να πάρεις και το άλλο μου λέει, θα το διαβάσεις απνευστί, δεν έχει καν παραγράφους...μου λέει...
Ωχ... Είπα από μέσα μου.
Μετά όταν το διάβαζα ένιωσα αυτό το μούδιασμα στο κεφάλι που νιώθω όταν διαβάζω κάτι απαιτητικό κάτι μου με θέλει εκεί. Κάτι που παθαίνω και με τον Κωστή Παπαγιώργη. Που με ρουφάει, γιατί αν δε με ρουφήξει δεν έχει νόημα να το διαβάσω. Ένα παραλήρημα, ένα μαστίγωμα ανελέητο στον ίδιο του τον εαυτό.
Πολύ εύκολα το παρατάς.
Έκανα μια παύση. Google.
Ποιος είναι αυτός ο Αστερής ρε;
Δύο βιβλία. Τέλος. Και ένα άρθρο του Κωστή Παπαγιώργη για το δεύτερο βιβλίο του.
Ε ναι. Φυσικά.
Αύριο θα πάω να αγοράσω και το δεύτερο βιβλίο του.
Σπύρο είχες δίκιο.

[Eva Pliakou · Rating 5 out of 5]

«Το να μάχεσαι με νύχια και με δόντια ενάντι σ’ όλα όσα σε συνθέτουν είναι φυσικά υγιές, αρνείσαι οτιδήποτε ευθύνεται για όλα όσα είσαι και αυτό είναι αναμφίβολα υγιές και θεμιτό και λοιπά, ξεκινάς από τα πιο απλά αντικείμενα, τους πρώτους ανθρώπους, ας τους πούμε έτσι, τους πρώτους, λέω, ανθρώπους που συναντάς, συνεχίζεις το λεγόμενο δρόμο σου στη ζωή, χαράζεις και ακολουθείς το μονοπάτι σου για να γίνω λίγο γραφικός, κατόπιν τα αντικείμενα συσσωρεύονται γύρω σου και όλα γίνονται λίγο πιο περίπλοκα, άπειροι συνδυασμοί που δεν ελέγχεις, η κατάσταση περιπλέκεται κι άλλο, αναδύονται δυνάμεις που δεν φανταζόσουν, χτίζεις νέες άμυνες, δίνεις καινούργια ονόματα για να συνέλθεις, θεωρίες και κοσμοθεωρίες που σ’ εξουθενώνουν, κάποτε πεθαίνεις επιτέλους, αγνοώντας ότι όσον καιρό ανέπνεες μαχόσουν τα τρία τέσσερα πρωταρχικά αντικείμενα, η πολυπλοκότητα που πασχίζεις να ξεμπλέξεις είναι η φωναχτή ανακοίνωση της ήττας σου, γεννιέσαι για να ηττηθείς, αυτό είν’ όλο και είναι άνευ ουσίας, απλοϊκό, γνωστό και αναπόδραστο, μη νομίζεις ότι άγγιξες κάτι παραπάνω από μια αενάως εξερευνούμενη επιφάνεια, είπα και αντιλήφθηκα ότι η ημικρανία μου είχε υποχωρήσει σημαντικά κατά τη διάρκεια της διάλεξης περί ζωής, έτσι συμβαίνει, είπε απ’ το παράθυρο, φλυαρείς για μια ημικρανική κρίση τόσο που την ανάγεις σε κοσμικό ζήτημα και μόλις ξεχαστείς για λίγα λεπτά η κρίση έχει φυσικά εξαφανιστεί, όλη σου η ζωή είναι το οικειοθελές βύθισμα στην ημικρανία και στην κλάψα, αυτός είσαι, είπε.»