What do you think?
Rate this book
پاريس تگزاس
English, French, German
- GenresFilmDramaPhotography
135 pages, Paperback
First published January 1, 1984
164 people want to read
About the author
Wim Wenders
105 books108 followersErnst Wilhelm ("Wim") Wenders is a German film director, playwright, author, photographer and producer. He was born in Düsseldorf.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 15, 2021
برای اولین بار آرزو کرد که ای کاش میتونست بره، خیلی دور. دلش میخواست در دل یک سرزمین پهناور گم بشه، جایی که هیچکس اون رو نشناسه. جایی بدون زبان، بدون خیابون. اون خواب چنین جایی رو دید، بدون اینکه اسمش رو بدونه.
از مقدسات! هم فیلم، هم فیلمنامه و هم خودِ کتاب که مدتها دنبالش بودم و بالاخره هدیه گرفتهمش.
March 19, 2014
فیلم پاریس تگزاس (کارگردان: ویم وندرس - محصول سال 1984) را 5 سال پیش در جلسه کانون فیلم انجمن اسلامی دانشگاه دیده بودم.با این حال خواندن فیلمنامه آن بعد از پنج سال بسیار جذاب بود.اما برای پی بردن به کنه زیبایی و ظرافت شگفتی ساز آن باید فیلم را حتما تماشا کرد.نام کتاب برگرفته از محله ای در تگزاس است.که نطفه شخصیت اول فیلم در آن جا بسته شده است.نقطه آغاز و احتمالا نقطه پایان.زیرا مشخص است تراویس بعد از ترک دوباره خانواده اش به آنجا رهسپار می شود.درون نام "پاریس تگزاس" تضادی ظریف نیز نهفته است.پاریس نماد عشق و تگزاس نماد خشونت.پاریس تگزاس روایتی "جاده ای" محسوب می شود.روح سفر در تمام طول داستان جریان دارد.داستان مضامین نهفته بسیاری دارد،از بستن جینی با کمربند تا فرار تراویس به بیابان و یا راه رفتن پدر و پسر هر کدام در یک طرف پیاده رو. علاوه بر این،در فیلم کارگردان با مهارت خاصی مضامین دیگری را ماهرانه به داستان افزوده است(مانند استفاده از رنگ ها،کنتراست خاص بعضی از صحنه ها و فریم های فوق العاده زیبا).به همین جهت دیدن فیلم نیز در کنار خواندن فیلمنامه توصیه می شود
July 7, 2025
پاریس، تگزاس ساختهٔ ویم وندرس، نه فقط یک فیلم، بلکه یک سرگردانیست؛ روایتی از گمشدنِ انسان در خود، در جغرافیا، در عشق، در خانواده، و در خاطره. فیلمی که از شن آغاز میشود و تا اشک میرسد.
در دلِ بیابانی بیپایان، مردی با کلاه لبهدار قرمز، خاموش، سرگردان و زخمی، از دلِ فراموشی بازمیگردد — تراویس.
انگار از دل خودِ آمریکا، از زهدانِ خشکِ حافظه، از جایی آنسوتر از زبان و نام.
او به دنبال چیزی نمیگردد، چون حتی نمیداند که چیزی را گم کرده.
و این، آغاز رنج است.
ویم وندرس در این فیلم، آمریکا را از منظر یک بیگانه نشان میدهد؛ نه با نگاهی انتقادی، بلکه با نگاهی شگفتزده و مالیخولیایی. آمریکای پاریس، تگزاس سرزمین دوراهیهاست؛ بیابانهایی بیپایان که انسان را میبلعند، جادههایی که آدمی را بیهدف میبرند، شهرهایی نورانی که در آن نه دیدار ممکن است، نه آغوش.
رابی مولر با تصویرسازی خیرهکنندهاش از فضاهای تهی، جادههای موازی، و نئونهای شهری، آن مالیخولیای زیبا و وهمناک را ثبت میکند که تنها در سینمای اروپا از آمریکا ممکن است متولد شود.
در این میانه، هری دین استنتون با بازی خیرهکنندهاش در نقش تراویس، انسانی را مجسم میکند که در مرز میان خاموشی و معنا ایستاده. چهرهاش خالی از هیجان، ولی لبریز از داستان است. و آن مونولوگ نهایی، آن صحنهٔ اتاق شیشهای، گفتوگویی از پشت پردهٔ آینه، جایی که عشق و شرم، پدر بودن و مرد بودن، دیدن و ندیدن، به هم گره میخورند — از تکاندهندهترین لحظات تاریخ سینماست. ناتاشا کینسکی در آن صحنه، حضوری غریب و انسانی دارد؛ زنی که انگار صدای گذشته را میشنود، اما دیگر جایی برای بازگشت نیست.
فیلم را میتوان روایتی اگزیستانسیالیستی دانست؛ دربارهٔ مردی که نه قهرمان است و نه گناهکار. او تنها انسانیست که فهمیده رنج کشیده، و حالا در جستجوی راهی برای بخشیدن است — نه فقط دیگران را، بلکه خودش را.
پسر کوچکش، هانتر، پلیست میان اکنون و گذشته، میان شکست و امید. و شاید تنها راه رستگاری تراویس، سپردن پسر به زنیست که دیگر نمیتواند شریک زندگیاش باشد.
موسیقی رای کوودر با آن اسلاید گیتارِ گریان و سوزناک، رگهای از حسرت را به تمام لحظات فیلم تزریق میکند. گویی صدای ناپیدای روحیست که از تهِ بیابانها آواز میکشد. ملودیای که مثل تراویس، همیشه در راه است، بیآنکه به مقصدی برسد.
پاریس، تگزاس فیلمیست درباره نگاه. دربارهٔ دیدن دوبارهٔ کسی که زمانی دوستش داشتیم، اما دیگر نمیشناسیم. دربارهٔ اینکه گاهی عشق یعنی رها کردن. و گاهی پدر بودن، یعنی تنها ماندن.
در پایان، تراویس میرود. دوباره تنها، دوباره بیسرزمین.
اما اینبار نه از فراموشی، بلکه از آگاهی.
آگاهیِ دردناکی که وندرس با لطافت، سکوت و دوربینش، بدل به شعری بلند در جاده کرده است.
این فیلم، از آن دست آثاریست که دیده نمیشوند، بلکه در جان آدمی تهنشین میشوند. سالها میمانند. و شاید روزی، در دل یک جاده، ناگهان در چشمان خودمان، دوباره زنده شوند.
در دلِ بیابانی بیپایان، مردی با کلاه لبهدار قرمز، خاموش، سرگردان و زخمی، از دلِ فراموشی بازمیگردد — تراویس.
انگار از دل خودِ آمریکا، از زهدانِ خشکِ حافظه، از جایی آنسوتر از زبان و نام.
او به دنبال چیزی نمیگردد، چون حتی نمیداند که چیزی را گم کرده.
و این، آغاز رنج است.
ویم وندرس در این فیلم، آمریکا را از منظر یک بیگانه نشان میدهد؛ نه با نگاهی انتقادی، بلکه با نگاهی شگفتزده و مالیخولیایی. آمریکای پاریس، تگزاس سرزمین دوراهیهاست؛ بیابانهایی بیپایان که انسان را میبلعند، جادههایی که آدمی را بیهدف میبرند، شهرهایی نورانی که در آن نه دیدار ممکن است، نه آغوش.
رابی مولر با تصویرسازی خیرهکنندهاش از فضاهای تهی، جادههای موازی، و نئونهای شهری، آن مالیخولیای زیبا و وهمناک را ثبت میکند که تنها در سینمای اروپا از آمریکا ممکن است متولد شود.
در این میانه، هری دین استنتون با بازی خیرهکنندهاش در نقش تراویس، انسانی را مجسم میکند که در مرز میان خاموشی و معنا ایستاده. چهرهاش خالی از هیجان، ولی لبریز از داستان است. و آن مونولوگ نهایی، آن صحنهٔ اتاق شیشهای، گفتوگویی از پشت پردهٔ آینه، جایی که عشق و شرم، پدر بودن و مرد بودن، دیدن و ندیدن، به هم گره میخورند — از تکاندهندهترین لحظات تاریخ سینماست. ناتاشا کینسکی در آن صحنه، حضوری غریب و انسانی دارد؛ زنی که انگار صدای گذشته را میشنود، اما دیگر جایی برای بازگشت نیست.
فیلم را میتوان روایتی اگزیستانسیالیستی دانست؛ دربارهٔ مردی که نه قهرمان است و نه گناهکار. او تنها انسانیست که فهمیده رنج کشیده، و حالا در جستجوی راهی برای بخشیدن است — نه فقط دیگران را، بلکه خودش را.
پسر کوچکش، هانتر، پلیست میان اکنون و گذشته، میان شکست و امید. و شاید تنها راه رستگاری تراویس، سپردن پسر به زنیست که دیگر نمیتواند شریک زندگیاش باشد.
موسیقی رای کوودر با آن اسلاید گیتارِ گریان و سوزناک، رگهای از حسرت را به تمام لحظات فیلم تزریق میکند. گویی صدای ناپیدای روحیست که از تهِ بیابانها آواز میکشد. ملودیای که مثل تراویس، همیشه در راه است، بیآنکه به مقصدی برسد.
پاریس، تگزاس فیلمیست درباره نگاه. دربارهٔ دیدن دوبارهٔ کسی که زمانی دوستش داشتیم، اما دیگر نمیشناسیم. دربارهٔ اینکه گاهی عشق یعنی رها کردن. و گاهی پدر بودن، یعنی تنها ماندن.
در پایان، تراویس میرود. دوباره تنها، دوباره بیسرزمین.
اما اینبار نه از فراموشی، بلکه از آگاهی.
آگاهیِ دردناکی که وندرس با لطافت، سکوت و دوربینش، بدل به شعری بلند در جاده کرده است.
این فیلم، از آن دست آثاریست که دیده نمیشوند، بلکه در جان آدمی تهنشین میشوند. سالها میمانند. و شاید روزی، در دل یک جاده، ناگهان در چشمان خودمان، دوباره زنده شوند.
March 1, 2017
my one & only love.
"I... I used to make long speeches to you after you left. I used to talk to you all the time, even though I was alone. I walked around for months talking to you. Now I don't know what to say. It was easier when I just imagined you. I even imagined you talking back to me. We'd have long conversations, the two of us. It was almost like you were there. I could hear you, I could see you, smell you. I could hear your voice. Sometimes your voice would wake me up. It would wake me up in the middle of the night, just like you were in the room with me. Then... it slowly faded. I couldn't picture you anymore. I tried to talk out loud to you like I used to, but there was nothing there. I couldn't hear you. Then... I just gave it up. Everything stopped. You just... disappeared. And now I'm working here. I hear your voice all the time. Every man has your voice."
"I... I used to make long speeches to you after you left. I used to talk to you all the time, even though I was alone. I walked around for months talking to you. Now I don't know what to say. It was easier when I just imagined you. I even imagined you talking back to me. We'd have long conversations, the two of us. It was almost like you were there. I could hear you, I could see you, smell you. I could hear your voice. Sometimes your voice would wake me up. It would wake me up in the middle of the night, just like you were in the room with me. Then... it slowly faded. I couldn't picture you anymore. I tried to talk out loud to you like I used to, but there was nothing there. I couldn't hear you. Then... I just gave it up. Everything stopped. You just... disappeared. And now I'm working here. I hear your voice all the time. Every man has your voice."
January 4, 2026
Paris, Texas, written by Sam Shepard and directed by Wim Wenders
9 out of 10
This is one of the best films that one can see, included among the Top Rated Movies and winner of the most important- more relevant than any Oscar - cinematic prize of all:
The Palme d'Or at the Cannes Film Festival of 1984
The extraordinary Harry Dean Stanton has here the leading role - and it makes cinephiles wonder why he had this opportunity so seldom - of Travis Henderson.
This a man that has been severely affected by trauma - we would learn in the course of the film about the break up of his marriage, in spite of the deep love that he felt for his wife and she may have reciprocated- and in the first few scenes, he enters a bar, where he collapses and is then taken to see a Doctor- actually, it is vice versa, in his condition, the hero can see nothing and nobody.
His brother, Walt Henderson - played by another formidable artist, Dean Stockwell - is called and he comes to take his lost relative, that had been absent for the past years - was it four?
When Walt is absent, in town to buy new clothes and boots, for the footwear that the traveler has in his feet have big holes in them and have been used beyond their expiration date, the pilgrim is off again.
The puzzled brother takes the rented car and drives around, finding the bizarre Walker near the railway line, inviting him back in, but without much success in prompting his companion to talk, even when he emphasizes that this is going to be a long drive.
That is especially true when Travis refuses to fly in an aero plane and they have to go back to the rental agency and get the same car - they insist upon it - to travel for days and thousands of miles.
When they arrive home, Walt's wife, Anne, is worried that the boy they almost adopted, Hunter, would be lost to them as he reunites with Travis, his real father.
Hunter is confused by the new situation, and when his "new" parent comes to take him from school, he refuses to go, opting for a ride in a car.
Granted, this is America and the boy indicates that his father came on foot and nobody Walks!
Therefore, another time his prodigal parent tries to cut a better figure, dresses up, takes a Texan hat and does some funny tricks, walks in an amusing way, even hits a garbage bin by mistake.
They all watch some amateur films in which they were all happy, mother Jane included, played by the delicate, sensuous Nastassja Kinski.
Talking with Anne, Travis learns that the estranged woman is sending money on each fifth of every month, depending on her financial status, she deposits a hundred dollars sometimes and at other times much less than that.
The hero decides to travel and find his wife and his son, who has bonded with him in the meantime, wants to come along.
When they start, Anne and Walt are very worried, indeed, panicked to find father and son missing.
However, the somewhat - or should we say completely irresponsible parent - tells Hunter to call the uncle and aunt that have been his protectors and emotional support for four years and tell them about their plan.
They wait outside the bank from where the money is sent, the boy at one exit and Travis at another, until Jane drives away and they start following, although for a good while, they are unsure if they chase the right car.
The psychologically traumatized woman works in the sex industry, so to say, in an outfit where men pay to watch employees wearing bizarre uniforms - one is dressed as a nurse and has a toy pony with her.
Travis has to come again, for the first conversation with the spouse that cannot see him when the light is on on her side of the window is not auspicious
The second time though, he starts telling a story...his narrative and this is when the public finds what happened and Jane understands that she listens to her husband.
The end is uncertain.
It looks like it could be sad, but given the outre characters, the return of the Prodigal Father, his consequent departure and then what happened between him and his son, maybe there is a chance for a bright future, even if this is not the kind of feature with...
They all lived happily for ever after!
9 out of 10
This is one of the best films that one can see, included among the Top Rated Movies and winner of the most important- more relevant than any Oscar - cinematic prize of all:
The Palme d'Or at the Cannes Film Festival of 1984
The extraordinary Harry Dean Stanton has here the leading role - and it makes cinephiles wonder why he had this opportunity so seldom - of Travis Henderson.
This a man that has been severely affected by trauma - we would learn in the course of the film about the break up of his marriage, in spite of the deep love that he felt for his wife and she may have reciprocated- and in the first few scenes, he enters a bar, where he collapses and is then taken to see a Doctor- actually, it is vice versa, in his condition, the hero can see nothing and nobody.
His brother, Walt Henderson - played by another formidable artist, Dean Stockwell - is called and he comes to take his lost relative, that had been absent for the past years - was it four?
When Walt is absent, in town to buy new clothes and boots, for the footwear that the traveler has in his feet have big holes in them and have been used beyond their expiration date, the pilgrim is off again.
The puzzled brother takes the rented car and drives around, finding the bizarre Walker near the railway line, inviting him back in, but without much success in prompting his companion to talk, even when he emphasizes that this is going to be a long drive.
That is especially true when Travis refuses to fly in an aero plane and they have to go back to the rental agency and get the same car - they insist upon it - to travel for days and thousands of miles.
When they arrive home, Walt's wife, Anne, is worried that the boy they almost adopted, Hunter, would be lost to them as he reunites with Travis, his real father.
Hunter is confused by the new situation, and when his "new" parent comes to take him from school, he refuses to go, opting for a ride in a car.
Granted, this is America and the boy indicates that his father came on foot and nobody Walks!
Therefore, another time his prodigal parent tries to cut a better figure, dresses up, takes a Texan hat and does some funny tricks, walks in an amusing way, even hits a garbage bin by mistake.
They all watch some amateur films in which they were all happy, mother Jane included, played by the delicate, sensuous Nastassja Kinski.
Talking with Anne, Travis learns that the estranged woman is sending money on each fifth of every month, depending on her financial status, she deposits a hundred dollars sometimes and at other times much less than that.
The hero decides to travel and find his wife and his son, who has bonded with him in the meantime, wants to come along.
When they start, Anne and Walt are very worried, indeed, panicked to find father and son missing.
However, the somewhat - or should we say completely irresponsible parent - tells Hunter to call the uncle and aunt that have been his protectors and emotional support for four years and tell them about their plan.
They wait outside the bank from where the money is sent, the boy at one exit and Travis at another, until Jane drives away and they start following, although for a good while, they are unsure if they chase the right car.
The psychologically traumatized woman works in the sex industry, so to say, in an outfit where men pay to watch employees wearing bizarre uniforms - one is dressed as a nurse and has a toy pony with her.
Travis has to come again, for the first conversation with the spouse that cannot see him when the light is on on her side of the window is not auspicious
The second time though, he starts telling a story...his narrative and this is when the public finds what happened and Jane understands that she listens to her husband.
The end is uncertain.
It looks like it could be sad, but given the outre characters, the return of the Prodigal Father, his consequent departure and then what happened between him and his son, maybe there is a chance for a bright future, even if this is not the kind of feature with...
They all lived happily for ever after!
June 13, 2007
من ابتدا فیلم "ویم وندرس" را دیده ام، و بعد متوجه شده ام که متن اولیه، کتابی ست، یا بهتر بگویم داستانی ست از "سام شپارد"، نویسنده ی امریکایی که آثارش را بسیار دوست دارم.، پس رفته ام سراغ کتاب. واقعیت آن است که میان نوشته ی مکتوب، و فیلم نامه ای که خود سام شپارد هم در نوشتن آن سهیم بوده، تفاوت بسیاری ست. اگرچه هر دو زیباست، داستان خواندنی ست و فیلم دیدنی، ست با این همه .....
آثار سام شپارد به نمایش نامه ها و داستان های کوتاهش محدود نمی شود. او در زمینه ی موسیقی جاز و پاپ هم کار کرده و برخی از سروده هایش برای خوانندگان مشهور، معروف است. سام شپارد فیلم نامه نویس و بازیگر سینما و تیاتر هم هست و در بسیاری از فیلم ها بازی کرده و در برخی از آنها مانند "فرانسیس" با همسرش "جسیکا لنگ" همبازی بوده است. سام شپارد هم چنین منتقد تیاتر و سینما هم هست و برخی از نقدهایش در مجلات مشهور دنیای انگلیسی زبان چاپ می شود.
آثار سام شپارد به نمایش نامه ها و داستان های کوتاهش محدود نمی شود. او در زمینه ی موسیقی جاز و پاپ هم کار کرده و برخی از سروده هایش برای خوانندگان مشهور، معروف است. سام شپارد فیلم نامه نویس و بازیگر سینما و تیاتر هم هست و در بسیاری از فیلم ها بازی کرده و در برخی از آنها مانند "فرانسیس" با همسرش "جسیکا لنگ" همبازی بوده است. سام شپارد هم چنین منتقد تیاتر و سینما هم هست و برخی از نقدهایش در مجلات مشهور دنیای انگلیسی زبان چاپ می شود.
June 5, 2025
پاریس تگزاس دفاع جانانه ای از تمدن.
تراویس سوژه سرگردان از خود بیگانه ای که بر علیه خانواده به قیام برخواسته ،زبان را به کناری انداخته و به شکل هولناکی به بیراهگی و بیابانگردی مشغول شده.
بر حسب اتفاق زبان را از برخورد دوباره با برادر دلسوز خودش به سوژگی خود برمیگردونه و دیدار دوباره با فرزند خودش او رو که با خشونت ورزی محفل خانواده رو به نابودی کشونده ،به مسیر ایجاده دوباره تمدن و بازسازی خانواده بر میگردونه و پاریس تگزاس داستانیست برای نجات از سرگردانی …
تراویس سوژه سرگردان از خود بیگانه ای که بر علیه خانواده به قیام برخواسته ،زبان را به کناری انداخته و به شکل هولناکی به بیراهگی و بیابانگردی مشغول شده.
بر حسب اتفاق زبان را از برخورد دوباره با برادر دلسوز خودش به سوژگی خود برمیگردونه و دیدار دوباره با فرزند خودش او رو که با خشونت ورزی محفل خانواده رو به نابودی کشونده ،به مسیر ایجاده دوباره تمدن و بازسازی خانواده بر میگردونه و پاریس تگزاس داستانیست برای نجات از سرگردانی …
January 13, 2022
Even though I am not a big Wim Wenders Fan, this made me cry. Bit cheesy, but I liked it.
September 7, 2014
Never understood the fondness for this slow paced Wim Wenders film
Displaying 1 - 9 of 9 reviews