Tydzień świętego mozołu. Opowiadania japońskie 1945-1975

by Kōbō Abe, Osamu Dazai, Shūsaku Endō

1. Abe Kōbō, Żołnierz ze snu (przeł. Henryk Lipszyc)
2. Dazai Osamu, Mój mąż, Villon (przeł. Krystyna Okazaki)
3. Endō Shūsaku, Młodsza siostra (przeł. Krystyna Okazaki)
4. Fukazawa Shichirō, Bracia Murashō (przeł. Krystyna Okazaki)
5. Hirabayashi Taiko, Ludzkie życie (przeł. Mikołaj Melanowicz)
6. Inoue Yasushi, Loulan (przeł. Mikołaj Melanowicz)
7. Kaikō Takeshi, Żołnierska zapłata (przeł. Mikołaj Melanowicz)
8. Kawabata Yasunari, Zatoka Łuku (przeł. Mikołaj Melanowicz)
9. Kita Morio, Na grzbiecie górskim (przeł. Hanna Zamyłka)
10. Kojima Nobuo, Karabin (przeł. Andrzej Nowak)
11. Kuroi Senji, Tydzień świętego mozołu (przeł. Andrzej Nowak)
12. Mishima Yukio, Umiłowanie ojczyzny (przeł. Henryk Lipszyc)
13. Nagai Kafū, Order (przeł. Krystyna Okazaki)
14. Noma Hiroshi, Czerwony księżyc (przeł. Krystyna Okazaki)
15. Nosaka Akiyuki, Grób świetlików (przeł. Krystyna Okazaki)
16. Ōe Kenzaburō, Hojność umarłych (przeł. Mikołaj Melanowicz)
17. Sakaguchi Angō, Pomylona (przeł. Krystyna Okazaki)
18. Tachihara Masaaki, Samobójstwo we dwoje (przeł. Andrzej Nowak)
19. Tanizaki Jun’ichirō, Ulotny most snów (przeł. Mikołaj Melanowicz)
20. Yoshiyuki Junnosuke, Ulewa (przeł. Krystyna Okazaki)
21. Yasuoka Shōtarō, Żona właściciela lombardu (przeł. Krystyna Okazaki)

Genres: Japan

500 pages, Paperback

First published January 1, 1986

About the author

Kōbō Abe (安部 公房 Abe Kōbō), pseudonym of Kimifusa Abe, was a Japanese writer, playwright, photographer, and inventor.

He was the son of a doctor and studied medicine at Tokyo University. He never practised however, giving it up to join a literary group that aimed to apply surrealist techniques to Marxist ideology.

Abe has been often compared to Franz Kafka and Alberto Moravia for his surreal, often nightmarish explorations of individuals in contemporary society and his modernist sensibilities.

He was first published as a poet in 1947 with Mumei shishu ("Poems of an unknown poet") and as a novelist the following year with Owarishi michi no shirube ni ("The Road Sign at the End of the Street"), which established his reputation. Though he did much work as an avant-garde novelist and playwright, it was not until the publication of The Woman in the Dunes in 1962 that he won widespread international acclaim.

In the 1960s, he collaborated with Japanese director Hiroshi Teshigahara in the film adaptations of The Pitfall, Woman in the Dunes, The Face of Another and The Ruined Map. In 1973, he founded an acting studio in Tokyo, where he trained performers and directed plays. He was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1977.

Reviews

[Monika | leniwiec_ksiazkowy · Rating 4 out of 5]

Zbiór opowiadań o ciężkiej tematyce, skupiających się na wpływie II Wojny Światowej na Japonię i Japończyków. Przygnębiające, dające do myślenia, poruszające do łez, a nawet szokujące i kontrowersyjne - tymi określeniami, a także wieloma innymi przymiotnikami można opisać historie zebrane w tej książce. Nie wszystkie opowiadania do mnie przemówiły, ale mimo to uważam że to ważny zbiór, i jeśli ktoś siedzi troszkę głębiej w tematyce azjatyckiej to powinien po niego sięgnąć.

[Maciej Sz. · Rating 3 out of 5]

Od zawsze mam problem z czytaniem tak obszernych antologii. Różnorodne narracje, zmiany tematów, bohaterów, motywów i emocji, są dla mnie nieustannym wyzwaniem. Nigdy nie wykształciłem nawyku błyskawicznego opuszczania ram jednej historii i wchodzenia w obszar następnej. Wszelkie tego typu próby skutkowały rozmyciem sensów czy błyskawicznym zapominaniem, dlatego żeby tak pobieżnego czytania uniknąć spowalniam lekturę. Nie jest to jedyny problem antologii. Kolejnym i nie mniej ważnym, jest to, że nigdy nie składają się one z wyłącznie wybitnych tekstów, a takich staram się szukać. Za sukces jednak uznaję wyłuskanie przynajmniej kilku perełek i tym razem padło na dwa tytuły.

“Mój mąż, Villon” Osamu Dazai to tekst - tak przynajmniej go odczytuję - niepozorny, w tym sensie, że nabiera specyficznego wydźwięku jeśli mamy za sobą lekturę “Zmierzchu”. Ta krótka forma powstała w tym samym roku (1947) co powieść i w finale jest jej antytezą, pesymistycznym zaprzeczeniem. Wygląda na to, że Dazai sam nie może się do końca zdecydować czy swoją twórczością chce dać Japonii promyk nadziei czy może ściągnąć ją w otchłań, na dłuższy czas. Jest to chyba najbardziej dekadenckie i nihilistyczne opowiadanie w całym zbiorze.

Japonia to królestwo samobójstw. Nie wiem czy istnieje na świecie drugi taki kraj, który tak mocno wkomponował rytuał odebrania sobie życia w kulturę. Najwięksi pisarze mierzyli się z tym tematem: Soseki, Akutagawa, Kawabata, Dazai i oczywiście Mishima. Ten ostatni w tekście “Umiłowanie ojczyzny” odmalowuje portret dwójki bohaterów, męża i żony, decydujących się popełnić samobójstwo. Jest to rzecz gęsta, ciężka i frapująca, bo dla kultury zachodniej raczej trudna do zrozumienia. Czuć w tym tekście, że czytamy o czymś co jest nam obce, a jednocześnie z jakimś magnetyzmem przyciąga naszą uwagę.