Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik verhalen in mijn hoofd had. Daar praatte ik niet over, bang voor gek verklaard te worden. Niemand in mijn omgeving had het er ooit over. Toen ik er wel over ging praten - rond mijn vijftigste- werd mijn vroegste herinnering bevestigd. Ik werd alleen niet voor gek verklaard. Men vond het interessant en intrigerend.
Mijn inspiratie komt uit alles wat er om me heen gebeurt. Mijn derde boek speelt zich af tegen het decor van het dorp waar ik mijn halve leven heb doorgebracht. Best eng. Ik heb de bewoners al gerustgesteld, mijn fantasie is oneindig en de personages zijn dus geen van allen gebaseerd op echte levende mensen.