What do you think?
Rate this book
Soerabaja
Soerabaja is het waargebeurde verhaal van een Nederlands gezin in de nadagen van Indië.
Het is 1934 en Henk de Fluiter, een jonge bioloog, vertrekt met zijn vrouw Bep naar Indië. Een besluit met grote gevolgen, want in 1942 maakt de Japanse bezetting een einde aan hun gelukkige leven. Henk wordt naar de Birma-spoorweg gevoerd, Bep leeft met hun drie dochtertjes in kampen op Java. Toch bloeit hun liefde, juist in de jaren van verlangen en gebrek. Dan komt in augustus 1945 de bevrijding, en een hereniging lijkt nabij. Maar Indië bestaat niet meer, en tussen de oude en de nieuwe wereld ligt een levensgevaarlijk niemandsland.
Het is 1934 en Henk de Fluiter, een jonge bioloog, vertrekt met zijn vrouw Bep naar Indië. Een besluit met grote gevolgen, want in 1942 maakt de Japanse bezetting een einde aan hun gelukkige leven. Henk wordt naar de Birma-spoorweg gevoerd, Bep leeft met hun drie dochtertjes in kampen op Java. Toch bloeit hun liefde, juist in de jaren van verlangen en gebrek. Dan komt in augustus 1945 de bevrijding, en een hereniging lijkt nabij. Maar Indië bestaat niet meer, en tussen de oude en de nieuwe wereld ligt een levensgevaarlijk niemandsland.
- GenresHistory
254 pages, Hardcover
First published November 1, 2012
1 person is currently reading
55 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
May 31, 2023
Dit verhaal is echt gebeurd. Het gaat over het leven van Henk en Beppeke de Fluiter, die kort na hun trouwen in 1934 vanuit Den Haag naar Indië zijn verhuisd en daar drie kinderen kregen: Bep, Kiek en Truus. Maar in 1942, midden in de tweede wereldoorlog, werden ze door de Japanse bezetting in Indië van elkaar gescheiden. Henk kwam terecht in een gevangenenkamp bij de Birma-spoorweg en Beppeke leefde met haar drie kinderen in allerlei Jappenkampen op Java. Ze zien elkaar nooit meer terug. Beppeke overlijdt kort na het einde van de oorlog. Henk wordt kort na de oorlog na drie jaar herenigd met zijn dochters en bouwt met hun in Wageningen een nieuw leven op.
Mijn ouders, broertje, zusje en ik hebben Henk en Beppeke’s oudste dochter, ook genaamd Bep, goed gekend. Bep was namelijk in de jaren 70 juf van mijn moeder op de basisschool. Mijn moeder en haar ouders (mijn opa en oma) hebben altijd contact gehouden met Bep. Ze kwam altijd bij ons op verjaardagen en wij bij haar in haar grote huis in Wageningen.
Wij kenden Bep als een klein, mager vrouwtje met een ingevallen gezicht wat altijd heel vriendelijk was, altijd kaarten naar ons stuurde (die ze geheel tot en met de laatste centimeter volschreef), heel langzaam at en altijd smoezelige kleding droeg (zoals het bekende dunne groene windjack wat ze altijd aan had). Tijdens verjaardagen of feestjes bij Bep thuis in Wageningen was er altijd genoeg eten, maar het meeste was vaak over de datum, tot aan de suiker toe, waar dan beschimmelde stukjes in zaten. Mijn broertje en ik zijn een keer naar Bep toegegaan met een pak limonade wat al jaren over de datum was, waarop ze boos reageerde dat we blij moesten zijn dat we tenminste eten hadden. Als kind vond ik deze reactie raar en schrok ik van haar boosheid. Nu weet ik wel beter.
Bep heeft jaren met haar moeder en twee zusjes in Jappenkampen gezeten op Java, waar soms amper eten was. Bep heeft kort nadat de oorlog voorbij was haar moeder aangevallen en neergestoken zien worden door een ziedende Indonesiër en heeft kort voordat ze met haar zusjes terug ging naar Nederland om na jaren haar vader eindelijk terug te zien, haar moeder verloren. Bep was ongetwijfeld getraumatiseerd door alles wat ze mee had gemaakt.
Als kind zag ik Bep als een mager vrouwtje. Maar dat magere vrouwtje had een groot hart. Van goud. Op verjaardagen van mij en mijn broertje en zusje en ouders was ze altijd gul met kleurboeken, koekjes en VVV- of boekenbonnen. Het feit dat al het eten bij haar in huis over de datum was en dat haar hele kelder in Wageningen vol stond met eten, kwam ook niet door gierigheid. Nee, Bep’s hamsteren kwam ongetwijfeld door haar wat ze had meegemaakt in Indië. En ze had gelijk: wij hadden tenminste eten, dus wat gaf ons het recht om te zeuren over een pak limonade wat over de datum was?
Ik was nog redelijk jong toen in Bep kende, en heb nooit bewust meegekregen wat zij in het verleden had meegemaakt. Maar nu, als 23-jarige, ben ik daar enorm van onder de indruk, vind ik het jammer dat ze niet meer leeft, en schaam ik mij bovenal voor hoe ik toen soms over Bep dacht. Ze was altijd erg aardig maar toch een beetje gek vond ik. Maar Bep, ik weet nu beter.
Ik weet niet meer precies wanneer Bep overleden is, maar het was tussen 2010 en 2012. Ze kreeg uit het niets een hartstilstand. Mijn moeder heeft van de laatste VVV-bon die ze van Bep voor haar verjaardag had gekregen een olijfboom gekocht, en deze “Bep” gedoopt, als aandenken.
Bep staat nog altijd bij ons in de tuin.
Mijn ouders, broertje, zusje en ik hebben Henk en Beppeke’s oudste dochter, ook genaamd Bep, goed gekend. Bep was namelijk in de jaren 70 juf van mijn moeder op de basisschool. Mijn moeder en haar ouders (mijn opa en oma) hebben altijd contact gehouden met Bep. Ze kwam altijd bij ons op verjaardagen en wij bij haar in haar grote huis in Wageningen.
Wij kenden Bep als een klein, mager vrouwtje met een ingevallen gezicht wat altijd heel vriendelijk was, altijd kaarten naar ons stuurde (die ze geheel tot en met de laatste centimeter volschreef), heel langzaam at en altijd smoezelige kleding droeg (zoals het bekende dunne groene windjack wat ze altijd aan had). Tijdens verjaardagen of feestjes bij Bep thuis in Wageningen was er altijd genoeg eten, maar het meeste was vaak over de datum, tot aan de suiker toe, waar dan beschimmelde stukjes in zaten. Mijn broertje en ik zijn een keer naar Bep toegegaan met een pak limonade wat al jaren over de datum was, waarop ze boos reageerde dat we blij moesten zijn dat we tenminste eten hadden. Als kind vond ik deze reactie raar en schrok ik van haar boosheid. Nu weet ik wel beter.
Bep heeft jaren met haar moeder en twee zusjes in Jappenkampen gezeten op Java, waar soms amper eten was. Bep heeft kort nadat de oorlog voorbij was haar moeder aangevallen en neergestoken zien worden door een ziedende Indonesiër en heeft kort voordat ze met haar zusjes terug ging naar Nederland om na jaren haar vader eindelijk terug te zien, haar moeder verloren. Bep was ongetwijfeld getraumatiseerd door alles wat ze mee had gemaakt.
Als kind zag ik Bep als een mager vrouwtje. Maar dat magere vrouwtje had een groot hart. Van goud. Op verjaardagen van mij en mijn broertje en zusje en ouders was ze altijd gul met kleurboeken, koekjes en VVV- of boekenbonnen. Het feit dat al het eten bij haar in huis over de datum was en dat haar hele kelder in Wageningen vol stond met eten, kwam ook niet door gierigheid. Nee, Bep’s hamsteren kwam ongetwijfeld door haar wat ze had meegemaakt in Indië. En ze had gelijk: wij hadden tenminste eten, dus wat gaf ons het recht om te zeuren over een pak limonade wat over de datum was?
Ik was nog redelijk jong toen in Bep kende, en heb nooit bewust meegekregen wat zij in het verleden had meegemaakt. Maar nu, als 23-jarige, ben ik daar enorm van onder de indruk, vind ik het jammer dat ze niet meer leeft, en schaam ik mij bovenal voor hoe ik toen soms over Bep dacht. Ze was altijd erg aardig maar toch een beetje gek vond ik. Maar Bep, ik weet nu beter.
Ik weet niet meer precies wanneer Bep overleden is, maar het was tussen 2010 en 2012. Ze kreeg uit het niets een hartstilstand. Mijn moeder heeft van de laatste VVV-bon die ze van Bep voor haar verjaardag had gekregen een olijfboom gekocht, en deze “Bep” gedoopt, als aandenken.
Bep staat nog altijd bij ons in de tuin.
October 20, 2018
Heel goed geschreven. Dit boek vertelde mij veel over de oorlogsjaren en van daarna waar ik zelf niet veel van wist. Ik was 5 jaar oud toen we van Java naar Holland vetrokken. Mijn moeder alleen met haar zes kinderen. Mijn vader stierf in het concentratie kamp in Tjimahi.
Dit boek betekent veel voor mij.
Dit boek betekent veel voor mij.
February 5, 2018
Reconstructie van (Indische) (voor)oorlogsjaren aan de hand van fragmenten uit egodocumenten van familie van de schrijfster. Liefdevol, aandachtig gedaan. Veel raakvlakken met mijn eigen familieverhaal. Toch vertelde de roman mij niets nieuws, werd ik niet bijzonder verrast of ontroerd; was ik zelfs te weinig geboeid om het boek met aandacht geduldig uit te lezen. Zal dan ook wel mijn eigen schuld zijn. Toch maar 3 in plaats van 2 sterren dan.
November 7, 2025
Wat een prachtig boek. Aan begonnen in de trein van Yogya naar Malang (zonder toen te weten dat een deel van het boek zich hier afspeelde) en de volgende ochtend uitgelezen. Mijn vader is in ‘48 met de Sibajak aangekomen in Batavia, het schip waarmee Henk in ‘46 terug naar Nederland ging. Tijdens de reis die ik nu maak probeer ik zo veel mogelijk te lezen over Indië en dit is tot nu toe het meest aangrijpende boek dat ik gelezen heb.
February 27, 2021
Wat een prachtig boek! Nooit eerder heb ik vanuit dit perspectief de jaren 40-45 in Nederlands - Indië gelezen. De alledaagsheid, de omslaande sfeer, de emoties die zo invoelbaar zijn beschreven; wat een fantastische ervaring.
Dank Kiki, Bep en Truus. ❤️
Dank Kiki, Bep en Truus. ❤️
August 16, 2017
Wauw ik ben er stil van. Prachtig geschreven.
April 11, 2024
Aangrijpend
February 11, 2015
Op een aangrijpende manier heeft Pauline Slot het levensverhaal van de familie de Fluiter een gezicht gegeven.
De vrolijke tijd voor hun huwelijk en tijdens hun huwelijk voor de oorlog.
De geboorten van hun dochters.
Het gemis van elkaar tijdens de oorlog toen ze in Nederlands - Indië waren en van elkaar gescheiden werden
Aan de hand van dagboekfragmenten wordt verteld hoeveel invloed het had op hun leven.
Maar wat vooral naar boven is, is de liefde voor elkaar die hen op de been houdt.
Het leven na de oorlog weer terug in Nederland en wat voor invloed die ontberingen en gescheiden leven heeft gehad op Henk en hun drie dochters.
Pauline Slot had dit op geen betere manier kunnen doen.
Op de pagina van de schrijfster staan foto's van het gezin de Fluiter.
http://www.paulineslot.nl
Toen ik pas in het boek begon moest ik denken aan het boek van Pauline Kok - Schurgers: Het vergeten kamp. Hetzelfde onderwerp, maar een totaal ander boek.
De vrolijke tijd voor hun huwelijk en tijdens hun huwelijk voor de oorlog.
De geboorten van hun dochters.
Het gemis van elkaar tijdens de oorlog toen ze in Nederlands - Indië waren en van elkaar gescheiden werden
Aan de hand van dagboekfragmenten wordt verteld hoeveel invloed het had op hun leven.
Maar wat vooral naar boven is, is de liefde voor elkaar die hen op de been houdt.
Het leven na de oorlog weer terug in Nederland en wat voor invloed die ontberingen en gescheiden leven heeft gehad op Henk en hun drie dochters.
Pauline Slot had dit op geen betere manier kunnen doen.
Op de pagina van de schrijfster staan foto's van het gezin de Fluiter.
http://www.paulineslot.nl
Toen ik pas in het boek begon moest ik denken aan het boek van Pauline Kok - Schurgers: Het vergeten kamp. Hetzelfde onderwerp, maar een totaal ander boek.
April 10, 2013
Een prachtig (waargebeurd) verhaal over een stuk geschiedenis waar we te weinig over lezen: hoe Nederlandse gezinnen in Nederlands-Indië in WOII uiteen gerukt werden. De vrouwen en kinderen komen in Jappenkampen en later Bersiapkampen terecht, de mannen worden afgevoerd naar de Birmaspoorlijn. Na de Japanse capitulatie werd de ellende daar alleen nog maar groter. Pauline Slot beschrijft op meeslepende wijze het relaas van het jonge gezin De Fluiter. Vol hoop en enthousiasme, maar ook met angst voor het nieuwe, vestigen zij zich in de Oost. Maar hun geluk duurt maar een paar jaren. De liefde tussen het echtpaar is hartverscheurend beschreven. Mooi en indringend. De website van de auteur is de moeite waard ivm de interessante achtergrondinformatie.
April 12, 2015
Zeer aangrijpend verhaal over de jaren 1934 -1946 van een Nederlands gezin in Indonesië. De kampen waarin de gezinsleden verbleven en hun liefde voor elkaar en de kinderen worden in dit boek verteld. Steeds speelt de hoop op weerzien een grote rol. Het boek laat zien dat het leven van de ene op de andere dag totaal kan veranderen. Pauline Slot heeft met het schrijven van Soerabaja de liefde van de ouders voor elkaar en voor hun kinderen een prominente plaats gegeven.
October 15, 2016
Pauline Slot heeft een mooie vorm gekozen om het verhaal van Bep te vertellen. Het verhaal van Bep geeft je een inkijkje in het leven in het Indonesië van voor de oorlog, het leven in de Jappenkampen en de revolutie na 1945. Interessant boek, mooi geschreven!
June 10, 2013
Wat een schitterend boek! Dit moet je echt gelezen hebben om het Nederland na Nederlands Indië te kunnen begrijpen. Zonder twijfel vijf sterren.
June 20, 2016
Hoge waardering omdat ik een inkijk wilde hebben in de situatie van Nederlands Indië. Dit boek geeft een zeer indringend beeld van de laatste periode.
April 29, 2017
Pauline Slot vertelt het verhaal van haar oudtante Beppie, die in de jaren dertig haar kersverse echtgenoot volgt naar Nederlands-Indië. Ze schenkt hem drie kinderen en wanneer de oorlog in Europa in volle hevigheid woedt, wanen zij zich veilig ver weg - tot in 1942 Japan hun vredige eiland overneemt. De mannen worden weggevoerd naar werkkampen om onder vreselijke omstandigheden een spoorlijn aan te leggen, de vrouwen en kinderen opgesloten in kampen. Zal het gezin na de oorlog worden herenigd?
Na het lezen van Ik kom terug was ik nieuwsgierig geworden naar meer verhalen over Nederlands-Indië (nu Indonesië). Ik kan begrijpen dat Nederland zelf niet zoveel reclame maakt voor die periode: na de Japanse bezetting in de Tweede Wereldoorlog namen de 'inlanders' het heft in eigen handen en reageerden al hun jarenlang opgekropte woede af op de duizenden ingeweken Nederlanders. De Nederlandse regering liet het vuile werk - de pogingen om de gevangen genomen landgenoten heelhuids naar hun thuisland te repatriëren - immers over aan het Britse leger, dat alles op alles moest zetten terwijl de opstand woedde.
Pauline Slot baseert zich op het dagboek van Henk en de brieven die het koppel uitwisselde met hun familie in Nederland. Daardoor kan ze een vrij accuraat beeld scheppen van wat er in de Indië-jaren gebeurde, en ze wist alle getuigenissen bovendien zo samen te smeden dat het een vlotgeschreven boek werd. Ik heb er heel wat door bijgeleerd.
Na het lezen van Ik kom terug was ik nieuwsgierig geworden naar meer verhalen over Nederlands-Indië (nu Indonesië). Ik kan begrijpen dat Nederland zelf niet zoveel reclame maakt voor die periode: na de Japanse bezetting in de Tweede Wereldoorlog namen de 'inlanders' het heft in eigen handen en reageerden al hun jarenlang opgekropte woede af op de duizenden ingeweken Nederlanders. De Nederlandse regering liet het vuile werk - de pogingen om de gevangen genomen landgenoten heelhuids naar hun thuisland te repatriëren - immers over aan het Britse leger, dat alles op alles moest zetten terwijl de opstand woedde.
Pauline Slot baseert zich op het dagboek van Henk en de brieven die het koppel uitwisselde met hun familie in Nederland. Daardoor kan ze een vrij accuraat beeld scheppen van wat er in de Indië-jaren gebeurde, en ze wist alle getuigenissen bovendien zo samen te smeden dat het een vlotgeschreven boek werd. Ik heb er heel wat door bijgeleerd.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews